Of Dazzling Black

Voedertijd

2012-02-10T23:20:00.003+01:00

Tweemaal per dag is het feest voor mijn zwarte vijftal. Dan krijgen ze een bak voer. Het is wel interessant hoe elk individu daarmee omgaat.
Sicco is heel simpel: je eet je bak leeg en dan is het klaar, jammer, volgende keer weer wat. Hij loopt bij zijn bak weg zodra hij klaar is en kijkt verder niet naar de andere bakken om.
Kalish is kampioen super-turbo-vreetster en heeft altijd verreweg als eerste haar bak leeg. Uiteraard vindt ze elke keer weer dat ze te weinig gekregen heeft en probeert er wat bij te scoren. Daartoe krijgt ze niet zomaar kans, want er is er niet een die zijn bak vrijwillig inlevert. Maar ze weet dat Sicco zijn bak nooit echt netjes uitlikt. Dus daar valt wat te halen. Ze staat daar dan dichtbij te wachten tot hij klaar is. Maar om hem niet te provoceren, kijkt ze nadrukkelijk NIET naar zijn bak. Maar ondertussen gluurt ze wel zodanig dat ze exact weet hoe ver hij is... En zodra hij aanstalten maakt om weg te lopen, is zijn bak voor haar. Sicco vindt dat goed, hij is immers klaar en verder is hij naar teven zeer galant.
Dasha is meestal net voor of tegelijk met Jelle klaar. Jelle's bak wordt door geen van de anderen uitgelikt, blijkbaar maakt hij hem zelf zo goed schoon dat er niks te halen valt. Dasha probeert op haar beurt de bak van Sicco uit te likken, maar doorgaans staat Kalish daar dan nog. Jelle gaat dan maar bij gebrek aan beter Dasha's bak uitlikken (die van Kalish kijkt nooit iemand naar, ook die is blijkbaar te goed schoon).
Dan houden we Ace nog over. Ace eet heel langzaam. Als de anderen al lang klaar zijn, staat hij nog rustig zijn brokjes stuk voor stuk weg te kauwen. Het is niet dat hij het niet lust, integendeel, maar hij eet gewoon erg langzaam. Dasha heeft dan ondertussen stelling genomen in de buurt van zijn bak. Echt dichtbij durft ze niet te komen, want Ace accepteert dat niet. Het is zíjn bak en als hij staat te eten kan zelfs een teef een knauw krijgen als ze daar te dichtbij komt. Hij is daar zeer resoluut in en dat wordt gerespecteerd. Als Ace bijna klaar is, wil hij nog wel eens tussendoor de grond inspecteren op eventueel vermorste brokjes. Ook dan komt Dasha (of Kalish) niet dichterbij. Ze weet dat het moment nog niet aangebroken is. Ace gaat vervolgens verder met de laatste likjes uit zijn bak. Hij snuffelt nog eens wat rondom zijn bak, kijkt eens om zich heen en als hij ziet dat men zijn positie respecteert, loopt hij rustig bij zijn bak weg. Pas dan komt Dasha in actie en gaat zijn bak schoonlikken.

Speuren in de sneeuw

2012-02-09T17:31:00.005+01:00

Een spoor bestaat niet alleen uit persoonsgeur, maar ook uit de geur van bodembeschadigingen, vertrapte planten etc. Bij speuren over de bevroren grond heb je nagenoeg geen bodembeschadiging, maar kun je nog wel planten vertrappen. Als er dan nog een laag sneeuw over ligt, valt ook die geur voor een groot deel weg. Theoretisch wordt het speuren dan dus een stuk moeilijker voor de hond.

Vorige winter heb ik met mijn honden in de sneeuw gespeurd en dat ging verbazingwekkend goed. Maar die sporen waren niet zo oud. Hoe zou het gaan met oude sporen? Tijd om dat uit te vinden!
Omdat het toch nog wel aardig vriest en omdat ik geen idee had hoe ze met zo'n oud spoor om zouden gaan, had ik vanmiddag twee korte spoortjes neergelegd. Na 2,5 uur ben ik die gaan uitwerken. Nou had ik al een week niet gespeurd en dat was dus heel goed merkbaar aan de meisjes. Wat waren ze blij!

Kalish ging weer ouderwets op de turbo en speerde zonder enige moeite over het spoor. Ze was iets afgeleid als we een wildspoortje kruisten (dat kan je dan mooi zien in de sneeuw), maar verder was ze zeer alert, had de voorwerpen snel en de hoeken heel scherp. Ik had moeite om haar bij te houden, want ik gleed steeds half weg. Maar Kalish lette daar niet op en ging supersnel rond! Door de greppel heen, over het veldje, door de greppel terug en dan de weg over. Dat vond ze wel even lastig, maar ze loste het netjes op en pakte aan de overkant vlot het spoor weer op. Ze had ook nog een stukje zonder sneeuw en ook dat was geen enkel probleem. Aan het eind lag het welverdiende bakje met kaas voor haar klaar en dat ging uiteraard met smaak naar binnen.
Ook Dasha was helemaal blij en uitgelaten dat ze weer mocht speuren. Ze ging flink in de versnelling rond. Haar spoor kruiste wat anders honden- en mensensporen, maar ze reageerde er totaal niet op. Het kunnen natuurlijk oude sporen geweest zijn, maar het toonde wel aan dat ze niet zomaar voetstappen in de sneeuw volgt, maar echt op de neus gaat. Ze pakte de hoekjes moeiteloos en stak zonder aarzelen de weg over. Ook bij haar ging ik er glibberend en glijdend achteraan. Uiteindelijk had ze keurig alle voorwerpen en natuurlijk het laatste voorwerp, het bakje met kaas.
Nou, missie geslaagd! Speuren in de vrieskou en sneeuw op een oud spoor is dus geen punt voor mijn meisjes!

Speuren in de vrieskou

2012-02-01T17:39:00.003+01:00

Speuren bij temperaturen beneden 0 wordt vaak afgeraden. De neus van de hond zou bevriezen en dus zou zijn geurzin hierdoor aangetast worden. Theoretisch is dat goed mogelijk. Maar waarom kunnen wolven dan wel gewoon in de vrieskou hun prooi opsporen? En waarom hebben mijn honden dan geen bevroren neus na een uitlaatrondje, waarbij ze voortdurend aan het snuffelen zijn? Dus volgens mij ligt het genuanceerder. Persoonlijk denk ik dat je best kunt speuren bij vrieskou, maar dat je dan je hond niet moet dwingen persé heel laag met zijn neus te speuren. Dichtbij de grond vriest het namelijk vaak nog een beetje meer. Als je je hond zelf laat bepalen hoe hij loopt, dan denk ik dat de natuur zichzelf prima kan regelen.
Vanmiddag ben ik dus dapper weer gaan speuren met de meisjes. Wel wat aangepast: een vrij kort spoor en 'slechts' 2 uur oud. Nou, en dat ging dus prima! Ze hadden er zin in. Dit keer even geen slootjes (hoewel Kalish door een greppel moest, waar wel ijs in stond, dus een klein slootje). Kalish had het langste en moeilijkste spoor, want dat stuk stond ook nog een stevige wind. Ze pikte het spoor prima op, nam de hoekjes heel attent en stak keurig de asfaltweg over. Dasha deed het ook prima en stak ook keurig de weg over. Bij de sloot stond ze te aarzelen, maar toen ontdekte ze tot haar opluchting dat het spoor niet over de sloot ging, maar daar afboog. Even later nog twee hoekjes die ze keurig oppakte. Beide meisjes hadden alle voorwerpen en waren helemaal blij. T'is altijd even een werkje om die sporen te leggen en uit te werken, maar wat een voldoening kun je er toch van hebben!

Hardlopen met socialisatie

2011-12-26T17:26:00.004+01:00

Zojuist ging ik een stukje hardlopen en Ace mocht mee. Nu bleek er in het bos een kerstwandeling te zijn. Dress-code was blijkbaar de Wijzen uit het Oosten, want er liepen zeer veel mensen rond die als Arabier verkleed waren, met wijde gewaden en "theedoek" op het hoofd. We kamen de meest vreemde dingen tegen (althans, die je normaal niet in het bos aantreft). Wat is het dan een genot om een sociaal hondje te hebben!
Allereerst passeerden we diverse vuurkorven. Vervolgens stond er midden in het bos een tentje met "Arabieren" die soep aan het opwarmen waren. Ace vond het wel interessant en moest natuurlijk zijn snuit even in de doos onder het tafeltje stoppen. Je weet immers nooit of daar iets eetbaars in zit... Iets verder kwamen we de eerste wandelaars tegen, met diverse grote en kleine honden erbij. In zo'n situatie is Ace super makkelijk: hij maakt even kennis, maar als ik doorloop, loopt hij ook direct door. Geen onvertogen grommetje of blafje.
Vervolgens kwamen we weer een vuurkorf tegen, met daarnaast twee schaapjes in een omheining. Nou, als herdershond is Ace dan nu gezakt. De schaapjes stonden wat angstig naar hem te kijken, maar hij besteedde er totaal geen aandacht aan.
In de rest van het rondje kwamen we diverse gewone mensen tegen, honden en als arabier verklede mensen. Ace is gek op mensen, dus hij heeft de neiging om met iedereen kennis te willen maken. Dat doet hij voor zijn doen erg rustig, maar wel op zijn honds: hij moet aan iedereen even snuffelen. Helaas voor hem waren er een aantal bij die bang voor honden bleken. Tja, dan is zo'n "grote" zwarte hond extra eng. Er waren er een paar die zo verschrikt reageerden, dat Ace ervan schrok. Snel maar verder dan.
Tja, wat kwamen we verder nog tegen: een vreemd verlicht kastje, enkele keten en iemand die op een stoeltje zat bij een sterrenkijker. Ace keek er even naar en liep door alsof het de gewoonste zak van de wereld was.
Bij de laatste vuurkorf waar we langskwamen, zaten twee mannen op stoeltjes erbij. Ace kwam even kennismaken en gelukkig waren dit hondenliefhebbers. Een van de twee was hem even lekker aan het kriebelen. Ace ging er knus tegenaan leunen. Na even kort met de mannen gesproken te hebben, keek ik Ace aan en zei "ga je weer mee?". Meteen kwam hij mee en aan hun lach merkte ik, dat de mannen dat wel konden waarderen.
Ja, Ace kun je in de gekste situaties goed meenemen. Ik heb weer genoten van mijn heerlijk sociale Belgje!

Speurneuzen in actie

2011-12-25T16:23:00.005+01:00

Omdat het in de planning ligt om met beide dames in maart mee te doen aan een Speurhond-examen, moet er even flink geoefend worden. Ik had vandaag twee sporen neergelegd. Drie uur later kwam ik ze uitwerken.

Dasha begon met een lang stuk over gras, dan door de ingang van het grasveld naar de berm toe. Daar stond een flinke wind en er lopen nog wel eens mensen. Ze had wat moeite en wilde het grasveld op naar het bos. Dat doe ik meestal, maar nu dus niet. Uiteindelijk vond ze haar weg door de berm, waar ze meteen op een voorwerp stuitte, dat ze goed verwees. Vervolgens ging het door de berm, dan door een greppeltje naar het bos, langs het bos en dan een stukje verder weer terug door de greppel de berm in en 5 meter verder weer terug door een greppeltje een grasveld op. Met hier en daar wat zoeken vond ze haar weg en verwees het voorwerp in het grasveld netjes. Hierna ging het weer terug richting de bosrand, waar ze het moeilijk had om haar weg door de laag rotte bladeren te vinden. De haakse hoek van het bos af het veld op pakte ze keurig en even later de volgende hoek en even later het voorwerp ook. hierna ging het een stuk rechtuit en dan een flauwe bocht naar de hoek van het bos. Die pakte ze perfect. Er lopen nogal eens mensen langs het bos en ze haperde daar ook heel licht, maar pakte vervolgens perfect het juiste spoor. Om het bos heen kwam er even later weer een haakse hoek van het bos af, die ze ook perfect pakte. Kort erop moest ze weer naar rechts, maar die bocht overliep ze volledig. Met wat zoekwerk vond ze hem uiteindelijk, maar had veel moeite met de laatste strek. Uiteindelijk vond ze wel haar verdiende beloning.
Ondanks hier en daar wat zoeken vond ik toch dat Dasha het erg goed gedaan had. Ze begint steeds meer overtuiging te krijgen van haar eigen kunnen. Een blaffende hond en wat wandelaars leidde haar even af, maar ze ging direct weer door het met spoor, iets dat een jaar geleden veel lastiger geweest zou zijn. Ze gaat supergoed vooruit, mijn meisje!

Vervolgens was Kalish aan de beurt. Inmiddels was een familie met 4 kinderen over het gras aan komen lopen. Er is daar een wandelroute, die ze volgden. Ze doorkruisten het spoor van Kalish minimaal 1x, maar ze liepen nogal breed en kunnen heel goed het spoor op meer plaatsen geraakt of gekruist hebben. Mooie verleiding, maar wel heel moeilijk voor mijn meisje!
Kalish begon op een berm langs de weg. Ze verwees het eerste voorwerp netjes en vervolgde haar weg. Even later ging het haaks richting de asfaltweg, die ze over moest. Met enig zoekwerk vond ze dat toch nog vrij makkelijk en vervolgde haar weg langs de bosrand. Daar lag weer een voorwerp, dat ze keurig verwees. Even later kwam er een haakse bocht van de bosrand af, die ze prima vond. Midden op het grasveld ging het weer met een haakse bocht opzij en even later met een haakse bocht weer terug naar de bosrand. Kalish pakte dit prima op. Na een lange strek langs de bosrand vond ze weer keurig een voorwerp. Hierna ging het haaks van de bosrand af en daar werd het spannend, want daar kwam ze in de buurt van de wandelroute. Daar bleek niets van, want ze pakte de hoek midden op het grasveld prima op en vond even later het voorwerp. Bij de hoek waar het spoor de wandelroute kruist was ze wel even iets afgeleid, maar dat was minimaal en ze vervolgde keurig het juiste spoor. Dit liep weer terug over de asfaltweg en dit keer had ze dat snel te pakken. Lang de bosrand ging het nog een klein stukje verder, waar vervolgens het eindbakje met beloning lag.
Kalish speurt nog niet zo lang op dergelijke oude sporen en heeft ook nog weinig ervaring met verleidingssporen en obstakels zoals wegen. Ik was dan ook zeer tevreden met haar prestatie. Wat kan dat kleine ding speuren!

Met een zeer tevreden gevoel heb ik de rest van de meute uit de auto gelaten en nog even lekker een wandeling met ze gemaakt.

Vuilnisbak-perikelen

2011-12-05T22:13:00.004+01:00

Ik denk dat het alweer driekwart jaar terug is dat Ace ontdekte hoe hij de klep van de vuilnisbak omhoog kon doen. Ik vind hem vaak trekken hebben van een van mijn eerste Groenendaelers Sil. Ook in dit geval. Die wist de klep ook open te doen, maar toen ik de greep richting de muur draaide was het probleem verholpen. Dus dat deed ik ook bij Ace en inderdaad, probleem verholpen.

Alweer bijna een half jaar geleden deed Caspian, mijn rode Maine Coon, zijn intrede. Hij was toen al bijna 7 maanden oud, dus al een stevige kerel. Maar wel jong in de kop en jonge katten hebben de neiging om full-speed door het huis te racen. In zijn run van kamer naar bijkeuken kwam Caspian dan de vuilnisbak tegen. De snelste manier om die hindernis te nemen was: dr'op en dr'over. Maar ja, 5 of 6 kilo in volle vaart... Gevolg was dat de bak regelmatig omver ging. Vervolgens stonden er genoeg zwarte vriendjes klaar om de troep "op te ruimen". Dat probleem heb ik verholpen door twee bakstenen onderin de vuilnisbak te leggen. Dat helpt prima, want sinds die tijd gaat het ding niet meer omver. Dit uiteraard tot ongenoegen van de zwarte meute.

Tja, dan denk je dus: hoofdstuk vuilnisbak is afgesloten. Maar nu hebben Ace en Kalish ontdekt dat de katten af en toe een brokje morsen. Dat valt dan vaak naast of achter de vuilnisbak, want de katten krijgen ernaast eten. Ze duiken dus regelmatig in de hoekjes en kiertjes om die brokjes te vinden. Ace overdrijft dat dan natuurlijk en duwt met zijn wroetneus de vuilnisbak nog wel eens van zijn plek. Caspian doet dapper mee, doordat hij zijn balletje nog wel eens achter de in die hoek staande obstakels mept en dan alles opzij probeert te schuiven om er weer bij te kunnen. Als ik aan het werk ben, hoor ik dus regelmatig wat schuifgeluiden.

Vanmiddag hoorde ik weer gerommel en het schuiven van de vuilnisbak. Niks alarmerends dus. Maar op een of andere manier klonk het toch anders, dus ik ging maar eens poolshoogte nemen. Ik trof Ace aan met de nodige rommel die hij uit de vuilnisbak gehaald had. Door het verschuiven van de bak, had hij zijn neus weer in de handgreep kunnen zetten en dus de klep weer kunnen openen. Ondanks dat het een heterdaadje was en hij te midden van de troep stond, keek hij me met een wel héél erg nadrukkelijk onschuldig hoofd aan: "Ikke? Ik doe niks hoor" Ondertussen hingen er wat onduidelijke flarden aan zijn bek en stak een stuk van de stokbroodzak tussen zijn tenen uit. Tja, dan moet je moeite doen om een glimlach te onderdrukken. Met een gespeelde "foei" plukte ik de troep van zijn bek en tenen af en stuurde hem weg. De rommel viel gelukkig mee. Ik heb de bak weer op zijn plek gezet.

Dezelfde middag, een uurtje later, hoorde ik de vuilnisbak weer behoorlijk schuiven. Met een brul "Ace!" vloog ik er heen, maar de vogel was al gevlogen. Er was nog niks aan de hand, maar ik zal de komende tijd goed moeten opletten. Als ik dit niet in de kiem smoor, zal ik een andere vuilnisbak moeten kopen en daar heb ik geen zin in!

Genoten

2011-11-16T22:51:00.003+01:00

Ik ben altijd wel blij met mijn zwartjes, maar er zijn dagen dat ik er extra van geniet.

Vanmiddag had ik een spoortje voor Dasha neergelegd. Vanavond, ruim 3 uur later, ging ik het uitwerken. Ik had er niet veel vertrouwen in, want het was geen mooi grasveldje en voor mijn idee best moeilijk. Zoals gewoonlijk was Dasha weer heel blij dat ze mocht speuren. Het plezier dat dat meisje heeft maakt het voor mij al een genot om met haar te gaan speuren! Voordat ik bij de aanzet was, had ze de geur al te pakken. Ze werkte het spoor vervolgens verrassend goed uit, dus ik was supertrots en helemaal blij met haar. Dasha was ook blij, maar iets minder, want het was maar een kort spoortje en ze had duidelijk zin in meer...

Vanavond had ik agility training met Ace en dat is eigenlijk altijd al een genot. Wat een inzet heeft dat kereltje! En wat is hij goed! Zo strak op de raakvlakken en zo goed in de insteek paaltjes! De fouten waren bijna 100% mijn fouten. En als Ace de fout in gaat, is dat in de volle overtuiging dat hij goed bezig is. Want Ace kent maar één manier van agility doen: zo snel en zo goed mogelijk. Wat een kanjer!

Thuisgekomen geniet ik nog even na van de prestaties van mijn zwarte vriendjes. Wat is het toch geweldig om met ze bezig te zijn!

Een prima speurdag

2011-11-04T23:30:00.004+01:00

Vanmorgen ben ik weer in Heemskerk wezen praktijkspeuren met Dasha en Ace. Ace is de laatste tijd niet echt in vorm met het speuren, zowel sport- als praktijkspeuren. Hij is erg afwezig en heel snel afgeleid. Ik weet niet precies waarom, het enige dat ik kan verzinnen is dat hij agility veel leuker vindt en dus bij zichzelf denkt: "Waar zijn de toestellen..?".
Vandaag liep Cor het spoor uit en liepen een instructeur en een leerling-aspirant-instructeur met mij mee. Ace mocht beginnen. Ik hield er rekening mee dat het niet zo goed zou gaan, zeker niet nu er ook nog eens twee mensen meeliepen, want daar reageert Ace de laatste tijd heel sterk op. Daar moet hij in principe tegen kunnen, dus ik vond het geen bezwaar. Maar het speelt wel mee in je inschatting van wat je kunt verwachten.

Ace begon tot mijn verbazing zeer voortvarend en zeer geconcentreerd. Hij had een swing in zijn staart die plezier en zelfvertrouwen uitstraalde. Het eerste stuk ging over een pad met veel herfstbladeren. Dit stuk is voor de honden altijd lastig, maar hij liep zeer zelfverzekerd door. Het was al vrij druk, maar hij liet zich door de wandelaars, mountainbikers en Nordic Walkers niet van de wijs brengen en ging rustig verder. Hij liep perfect, vond de voorwerpen en loste een aantal lastige situaties zelfstandig op. Ik was erg trots op hem! Op het eind werd zijn concentratie wat minder, maar wat wil je ook na een heel uur!

Dasha mocht hierna haar kunnen tonen. Zij is de laatste tijd erg goed bezig en maakt veel vorderingen, dus van haar had ik een hogere verwachting. Maar Dasha is Dasha, dus je weet het nooit zeker. Ze was echter in dezelfde goede stemming als Ace. Haar start was lastig, want vlak ervoor was er een wandelaar het pad in gegaan en die liep dus zo'n 15 meter voor haar. Dat vindt Dasha doorgaans heel vreemd en meestal is ze dan heel erg afgeleid. Nu viel het heel erg mee, ondanks dat ze net met het spoor begon en er dus nog helemaal in moest komen. Dat ze het goede spoor volgde bleek toen de wandelaar op de verharde kruising rechtdoor ging en Dasha terecht linksaf ging. Ook daar was het voor haar weer niet makkelijk. Enerzijds is dat een verharde weg, wat al moeilijker is, anderzijds liep er weer iemand voor haar uit. Ook deze persoon negeerde ze. Ik was trots op haar! Ze pikte het goede pad het bos weer in. Daar had ze een paar lastige stukken met wat back-tracks en voorwerpen. Ze loste alles prima op, zelfs op een kruising waar een groep Nordic Walkers haar tegemoet kwamen.
Op een gegeven moment kregen we van Cor door dat er runderen op het pad lagen, maar dat we daar langs konden. Toen we op dat punt aan kwamen, zagen we twee levensgrote Heckrunderen midden op het (vrij brede) pad. De ene stond, de andere lag. Oeps, wat zijn die beesten groot en wat een enorme horens staan er op hun kop! Dasha begon van schrik wat te sputteren. De runderen bleven onbewogen liggen. Ik bedacht me dat ze zo niet los in een recreatiegebied zouden lopen als ze gevaarlijk zouden zijn. Dus na een lichte aarzeling pakte ik Dasha heel kort bij de lijn, nam haar rechts van me en liep aan de rechterkant langs de runderen. We liepen op zo'n 1,5 meter langs en dan zijn die beesten nóg groter. Dasha sputterde nog een keer, maar ik hield haar strak naast me en liep tussen haar en de runderen, dus dat vond ze dan blijkbaar toch wel veilig genoeg om geen groot alarm te slaan (ik moet er niet aan denken wat die runderen dan gedaan zouden hebben). Toen we ze een meter of 5 voorbij waren liet ik de riem weer vieren. Tot mijn verbazing pakte Dasha het spoor direct weer op! Ze moest wel even de stress van zich afschudden en was nog even afgeleid, omdat er iets meer opzij op een parallel-pad nog zo'n rund lag. Maar ze pakte het spoor toch op en liep verder. Wat een top-dag had mijn meisje!

En zo is het iedere keer weer een verrassing hoe het zal gaan. Maar vandaag was het een zeer aangename verrassing!

update meisjes

2011-11-02T23:00:00.003+01:00

Bijna 3 maanden geleden zijn Dasha en Kalish gesteriliseerd. Hoe staan ze er nu voor?

Als ik had geweten wat het met Dasha zou doen, had ik haar al veel eerder laten steriliseren! Ze is duidelijk veel vrolijker geworden. Dat kan goed samenhangen met de cystes die ze op haar baarmoeder gevonden hebben. Tja, je kunt het maar kwijt zijn! Of dat het is weet je natuurlijk nooit, maar Dasha is erg goed te pas. Ze is vrolijk, actief en speels, meer dan ik haar in jaren gezien heb! Qua voer eet ze niet meer en is ze ook niet extreem meer hongerig (ze is altijd hongerig ;-) ). Qua vacht lijkt ze wat pluiziger, maar ook niet extreem. Ze zit op dit moment gewoon niet zo goed in vacht.

Kalish is wat feller geworden. Dat uit zich vooral als we uit gaan. Dan duldt ze niemand in de buurt van de deur, ze MOET als eerste erdoor. En alles wat dat in de weg staat krijgt een knauw, zelfs de grote baas Sicco! Ik moet daar echt een beetje temperend optreden, anders loopt het de spuigaten uit! Dat lukt gelukkig goed met iets eetbaars.
Ook bij haar merk ik geen verschil in voerbehoefte. Ze was altijd al een enorme vreetwolf en dat is het nog steeds... Qua vacht zie ik geen verschil. Op dit moment is ze weer mooi in vacht aan het komen, hoewel haar geschoren kale buik nog steeds niet helemaal aangegroeid is.

Concluderend kan ik stellen dat het tot nu toe zeker niet slecht uitgepakt heeft voor mijn meisjes. Zeker bij Dasha had ik het wellicht al eerder moeten laten doen, want zij voelt zich duidelijk veel beter!

Dag IPO...Hallo Speuren

2011-10-29T17:39:00.004+02:00

Helaas heb ik moeten besluiten om met Kalish te stoppen met IPO. Als show-hondje is ze nooit een sterke bijt-hond geweest. Ze vond het spelletje wel leuk en ze heeft flink wat drift. Maar zonder de daarbij toch onontbeerlijke moed was het lastig om haar op niveau te krijgen. Omdat ik maar 1x/week met haar IPO kan trainen (de andere keer is ze naar agility-training) schiet het dan ook niet echt op. We waren aardig op weg, maar het noodlot wilde dat we twee keer op haar poten gestaan hebben bij het drijven. Hierna vluchtte ze weg uit de bewaking. We zijn dus flink wat stappen terug gegaan om haar weer plezier in het spelletje te laten krijgen. Ondanks verwoede pogingen kwam ze er echter niet meer lekker in. En als je dan ziet dat de pakwerker geen motivatie meer kan opbrengen en je hondje daarop reageert door nog verder af te zakken, dan moet je je conclusies trekken. Dan maar geen IPO.

Maar Kalish kan erg goed speuren, dus ik wil met haar wel richting Speurhond trainen, net als Dasha. Nu was dat een beetje lastig, omdat het speuren bij onze club in een uurtje afgeraffeld wordt, waarna we naar de club gaan. In overleg doen we dat nu anders. We gaan na het neerleggen van de sporen terug naar de club om appèl te lopen en gaan dan later de sporen uitwerken.

Vandaag hebben we dat zo voor het eerst gedaan. Om niet meteen tot het uiterste te gaan waren we na ruim 2 uur terug bij de sporen. Kalish mocht als eerste op het kort gemaaide veld haar kunnen vertonen. Ze had nog nooit zo'n oud spoor gelopen en had er wel moeite mee. Op een paar stukjes na bracht ze het er echter vrij goed af. Het laatste stuk was ze wel zichtbaar moe. Tja, speurconditie zal ze nog wat moeten opbouwen.

Tegen de tijd dat Dasha aan de beurt was, was het spoor bijna 3 uur oud. Maar Dasha is al wat verder getraind en heeft al vaker een oud spoor gelopen. Op één strek na, waar ze totaal niet uit kwam, liep ze heel erg netjes rond. Ze pakte de hoeken ook erg goed. Alleen de verleiding had ze moeite mee. Voorheen wist ze die altijd wel te negeren, maar ze heeft een paar keer wat lekkers op een verleidingsspoor gevonden en sinds die tijd laat ze zich regelmatig verleiden tot het verkeerde spoor. Maar ook dat krijgen we er wel weer uit. Belangrijk is dat ze de laatste tijd duidelijk meer volharding aan de dag legt.

En zo doen mijn beide dames waar ze goed in zijn én waar ze veel plezier aan beleven. Uiteindelijk is dat toch het belangrijkste!

Alsof ze het weet... en dat doet ze!

2011-09-24T19:49:00.005+02:00

Het is 05.20 uur, mijn wekker gaat af. Ik druk hem uit, blijf nog even liggen, maar sta dan op. Kalish ligt naast me op bed. Als ik op sta, blijft ze altijd liggen tot ik de badkamer weer uit kom. Dan springt ze van bed en begroet me. Dit keer niet, dit keer schiet ze gelijk met mij van het bed af. Ik ga inderdaad de badkamer niet in. Ik stuur Sicco, die op de overloop ligt, mijn slaapkamer in en sluit de deur. Op Kalish na zijn de honden nu in de slaapkamer. Ik loop de trap af, Kalish is al beneden. Ik loop naar de keuken en geef Kalish eten. Zelf kruip ik met een vestje aan even op de bank. In no time is Kalish klaar met eten en komt bij me op de bank. Dat houdt ze niet lang vol. Ze springt van de bank, gaat naar de andere bank en gaat daar op de armleuning staan. Die is heel breed en als ze daarop staat, kan ze mooi door het zijraampje naar buiten kijken. Als een standbeeld staat ze op de bank, oortjes gespitst, vol verwachting. Alsof ze het weet... Ja, ze weet het, ze wordt zo door mijn ex opgehaald om naar een agilitywedstrijd te gaan.
Even over half 6 hoor ik het geluid van een naderende auto. Kalish hoort het ook. Dan stopt de auto voor de deur. Normaal gesproken zou Kalish dan blaffen, maar nu niet. Ze schiet van de bank af en loopt snel naar de gangdeur. Ik loop met haar mee en doe de deur open. Vol ongeduld staat Kalish al bij de voordeur. Ik doe de deur open en ze tippelt naar de auto. Met een koppie van "Ik ben er klaar voor, zullen we nou gaan?!" kijkt ze mijn ex aan. Die doet de autokennel open en Kalish springt erin. Daar gaat mijn kleine meisje weer vol verwachting op stap.
Opmerkelijk hoe ze het patroon herkent. Als ik zelf vroeg op sta voor een wedstrijd zal ze niet van bed komen, dat doet ze echt alleen als ze zelf aan de beurt is. En ook de manier waarop ze op de uitkijk gaat staan, doet ze alleen als ze zelf wedstrijd heeft. Alsof ze het weet... En ik denk dat ze het inderdaad weet.

TAN Championnat... maar geen certificaat

2011-08-23T01:48:00.004+02:00

Afgelopen weekend ben ik naar de Franse Speciale geweest (de clubmatch van de Franse vereniging voor Belgische Herders). Het leek me wel leuk om met Ace de CSAU en TAN testen te doen. De CSAU is een test op sociaal gedrag en de TAN is een test op schotvastheid. Daarvoor moet je eigenlijk ingeschreven staan voor de show, maar daar had ik niet zoveel zin in, want Ace is niet echt een showhond. Wie niet waagt die niet wint, dus had ik toch een kopie stamboom van hem meegenomen. Ter plekke heb ik gevraagd of hij toch mee kon doen. "Wat is zijn catalogusnumer?" vroegen ze. "Die heeft hij niet, want hij is alleen voor de agility ingeschreven" was mijn antwoord. Dat moest ik nog een paar keer herhalen. Na enige aarzeling mocht ik toch de CSAU doen. Ik betaalde ter plekke ervoor en mocht starten. Natuurlijk kwam Ace glansrijk door de test, want die is vrij simpel. Ik was toch wel trots op hem dat hij het zo leuk deed, zo netjes bleef zitten en keurig de andere hond negeerde bij het hierkomen. Tevreden ging ik met hond en certificaatje naar de TAN-test. Die mag je alleen doen als je de CSAU hebt.
Bij de TAN-test moest ik lang in de rij staan. Er stonden erg veel bange Mechelaars en Tervuerense herders! Ace was moe en vond het allemaal best, geen spoortje angst. Toen ik eindelijk aan de beurt was, werd er weer naar mijn catalogusnummer gevraagd en dus legde ik weer uit hoe het zat. Daarop werd ik weggestuurd. Ik moest me de volgende dag bij het secretariaat aanmelden en als die het goedvonden, mocht ik terugkomen. Shit, sta je daar een half uur voor in de rij!
De volgende dag ging ik naar het secretariaat en vroeg of ik de TAN mocht doen. Weer de vraag naar het catalogusnummer, weer mijn uitleg. Vervolgens kreeg ik een kaartje met erop "TAN ok" en een stempel. Blij ging ik naar de TAN. Daar moest ik weer even wachten, maar toen mocht ik met 3 andere honden de TAN doen. Ace vond het allemaal niet bijster interessant en reageerde totaal niet op het schot. Ik had niet anders verwacht, want hij is gewoon erg schotvast.
Voor de TAN simple doe je alleen de schottest, maar je kunt ook voor de TAN Championnat gaan en dan moet je ook nog een verdedigingstest doen. Dat wilde ik met Ace wel proberen. Hij was tweede in de rij. Eerst was een Tervueren, die niet op de uitdaging van de pakwerker durfde in te gaan. Hij haalde dus de test niet. Ace had de zaak wel wat bekeken. Vervolgens was hij aan de beurt. De pakwerker (in gewone kleding) daagde hem wat uit met een jute lap. Ace vond het wel grappig en ging op de utidaging in. Hij pakte de lap en begon eraan te trekken. Hij hield vast, ook toen de pakwerker wat met zijn rammelstok rammelde. Vervolgens mocht hij winnen en deed ik nog een beetje een trekspelletje met hem om hem wat op te warmen. Hierna kwam de pakwerker met een jutrol. Ace hapte toe en pakte de rol. Geheel volgens mijn verwachting had hij hem echter niet zo stevig vast en de pakwerker trok de rol dus een paar keer uit zijn bek. Maar Ace deinsde niet terug en hapte steeds weer toe, ook al zwaaide de pakwerker met zijn rammelstok en met een hand boven zijn hoofd. Hierdoor haalde Ace de Tan Championnat test. Niet met een excellent, maar dat had ik ook niet verwacht. Gewoon Championnat vond ik ook al erg goed! Ik moest mijn naam op het CSAU-certificaat zetten en dat werd gebruikt om de uitslag te registreren. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik het certificaat later moest ophalen bij het secretariaat.

Bij het secretariaat bleken ze het die dag niet gereed te krijgen, dus moest ik de dag erna terugkomen voor het certificaat. Toen ik tussen de middag langs ging, trof ik een vrij autoritaire dame, die breeduit achter de tafel van het secretariaat zat. Ze vroeg uiteraard weer naar mijn catalogusnummer, dus legde ik weer uit hoe het zat. Vervolgens werd ze kwaad en gaf aan dat ik de test helemaal niet had mogen doen en dat ze geen uitslag had en dat ik dus geen certificaat kreeg. Ik gaf aan dat de uitslag wellicht achteraan op de lijst geschreven was. Ze tuurde eventjes, maar voorkwam dat ik mee kon kijken. Ze mompelde dat achterop de lijst wat anders stond en bleef volhouden dat er geen uitslag was en dat ik die test helemaal niet had mogen doen. Ik liet het kaartje zien met de stempel van het secretariaat, waarop stond "TAN OK". Ze bleef echter bij haar standpunt. Ik ging weg, maar kwam een paar uur later terug. Helaas zat de matrône er nog steeds. Ik vroeg of ze ondertussen de uitslag gevonden had. Ze werd heel boos en draaide haar verhaal weer af dat ik niet ingeschreven was voor de show en dus geen test had mogen doen. Ik gaf aan dat ik het vooraf gevraagd had, dat ik toestemming gekregen had en dat het dus niet mijn fout was dat ik een test gedaan had die ik officieel niet mocht doen. Ik gaf aan dat ik de test gehaald had met Championnat en dat ik dat certificaat dan ook wilde hebben. Ze ontplofde zowat. Er liep nog een ander persoon rond, die duidelijk meer begreep van mijn standpunt. De matrône was duidelijk met me klaar en begon me te negeren. Ik beef rusig bij de tafel staan en was niet van plan zonder bevredigend antwoord weg te gaan. De andere vrouw begon een beetje onopvallend wat in de TAN-certificaten te snuffelen en wat lijstjes te verplaatsen. Ze was duidelijk wat aan het peinzen. Ik bleef staan en wachtte af. De redelijke vrouw ging vervolgens met een schrijfblok wat opzij zitten. Ik ging naar haar toe en liet haar het CSAU certificaat zien en het kaartje met "TAN OK". Ze schreef vervolgens de naam van Ace en mijn naam op en ik moest mijn e-mail adres geven. Ze beloofde de "judge" te gaan raadplegen en per mail contact met me op te nemen. Daarmee ben ik akkoord gegaan, want meer was duidelijk niet haalbaar. Hopenlijk komt er ooit nog een certificaat voor Ace!

De meisjes gaan goed!

2011-08-23T01:43:00.003+02:00

Een kleine update van de gesteriliseerde meisjes. Kalish was de dag na de operatie voor haar idee alweer helemaal topfit. Dasha had wat meer moeite, maar die had natuurlijk ook een grotere wond.
Omdat ik het weekend naar Frankrijk ging, was het wat een probleem en kon Dasha niet in pension. Uiteindelijk is Kalish bij André uit logeren gegaan en is Dasha mee naar Frankrijk gegaan. Sicco ging zoals gepland naar pension en Jelle en Ace gingen mee naar Frankrijk. Dat is allemaal prima verlopen.
Dasha is ondertussen ook goed aan het herstellen. Voor de zekerheid dragen beide meisjes nog hun rompertjes, maar verder lijken ze nergens last van te hebben.
Kalish gaat morgen weer agility trainen en Dasha gaat vrijdag lekker speuren.

Gesteriliseerd, maar nu...

2011-08-15T19:05:00.007+02:00

Vandaag zijn Dasha en Kalish gesteriliseerd. Alles is goed gegaan. Aanvankelijk zouden beide via laparoscopie geopereerd worden (kijkoperatie, waarbij alleen de eierstokken verwijderd worden). Bij Dasha bleken er echter cystes op de baarmoeder te zitten. Niet gevaarlijk, maar toch we zodanig dat de dierenarts de baarmoeder verwijderd heeft. Dat ging dus over van een laparoscopie naar een gewone operatie. Overigens was vooraf al aangegeven dat bij een oudere teef dit risico erin zit, dus dat was volgens afspraak.

En nu heb ik dus twee hele duffe mutsjes thuis. Hoewel.. Kalish sprong met haar duffe kop al bijna in de auto...Pit genoeg ondanks dat ze duf is! Ze mogen beide gedurende 10 dagen een mooi rompertje aan om te voorkomen dat ze aan de hechtingen zitten. Verder krijgen ze 5 dagen preventief antibiotica. Kalish mag volgende week alweer sporten.

Aanvankelijk zouden Dasha en Kalish vorige week al geholpen zijn, maar op verzoek van de dierenarts is het naar deze week uitgesteld. Er doet zich daardoor een probleempje voor. Vrijdagochtend heel vroeg vertrek ik naar Frankrijk en ik kom in de loop van maandag weer thuis. Omdat ik niet meer dan 3 honden wil meenemen, heb ik voor Dasha en Sicco een plekje in het hondenpension gereserveerd. En nu moet Dasha dus komend weekend haar rompertje aan houden in pension. Ook krijgt ze nog tot zaterdag tabletjes. Omruilen kan niet: Kalish heeft ook een rompertje aan, Jelle kan niet in pension, want hij is niet sociaal en Ace moet mee, want die doet aan de agility mee.
Ik ben al langs het pension geweest. Als ze niet aan het rompertje gaat sabbelen, is het geen probleem, dan kan ze komen. Het pension gaf aan dat het wel een probleem is als ze haar rompertje probeert uit te doen, want daar kunnen ze niet op letten. In dat geval ga ik haar maar meenemen naar Frankrijk. Dan maar met 4 honden op stap. Maar nu zit ik te aarzelen of ik haar zo wel in pension wil doen. Aan de ene kant is dat een keurig schone omgeving, terwijl ze bij mij overdag buiten in de tent zit. Aan de andere kant kan ik er wellicht beter op letten als ik haar mee heb. Maar als ze niet gaat rommelen aan haar rompertje, waar zou ik dan op moeten letten?... Tja, het is gewoon mijn mutsie-meisje en ze is nu zielig en dan wil ik haar niet zo achterlaten...

Nou ja, ik kijk het maar eerst even aan. Morgen weet ik (denk ik) hoe ze met hun rompertjes omgaan.

Auw ... met een vervelend staartje

2011-07-11T18:20:00.003+02:00

Zoals ik in mijn vorige blog schreef heeft Sicco gisteren een gevoelige bijtwond in zijn poot overgehouden aan een knokpartij met Ace. Helaas is de wond nu echter gaan ontsteken, dus de affaire heeft een staartje gekregen.
Toen ik vanmorgen het verband verschoonde, zag de wond er nog mooi rustig uit. Sicco had het verband 's nachts niet aangeraakt. Halverwege de ochtend begon zijn pols echter dikker te worden, voelde warm aan en Sicco kreeg duidelijk meer last van de wond. Hij begon te pulken aan het verband, wist het in een onbewaakt ogenblik opzij te krijgen en was flink gaan likken aan de wond. Deze zag er daardoor niet meer zo fraai uit.
Om 14.00 uur zat ik dan ook bij de dierenarts. Sicco kreeg een spuit antibiotica en pijnstiller, ik kreeg een antibiotica-kuur mee en pijnstillers. En verder moet ik de wond 3x daags ontsmetten. Woensdag moet ik terugkomen voor controle. Gelukkig ging het aan het eind van de middag al wat beter met de patiënt. Wel keek hij diep geshokkeerd toen hij een kap om kreeg. Dat is inderdaad niet leuk, maar het moet echt even.

Auw...

2011-07-10T21:22:00.004+02:00

Reeds vele jaren is Sicco roedelleider van mijn roedel. Die positie heeft hij destijds overgenomen van Jelle. Sinds die tijd hebben hij en Jelle af en toe een "discussie". Helaas voor Jelle resulteerde dat bijna altijd in een kapot oor. Sicco had nooit iets.
Sinds kort is Ace aan een opmars begonnen. Ook Ace staat nu boven Jelle in rangorde. Veel ruzie is daar niet voor nodig geweest en alles is zonder schade verlopen. Eigenlijk zijn ze nog steeds goede maatjes.
Ace en Sicco is een verhaal apart. Sicco heeft Ace een aantal keren aangepakt vanwege zijn hyper-gedrag en Ace heeft dus wel ontzag voor Sicco. Maar dat is niet meer zo heilig als het was...
Vandag kregen Sicco en Ace ruzie tijdens de wandeling. Ik heb niet gezien wat de aanleiding was, maar ineens waren ze flink aan het knokken. Ace kan dan heel verontwaardigd krijsen en dat deed hij ook flink! Sicco had hem op zijn rug, maar liet los en Ace schoot overeind. Daarna pakte Sicco hem weer, maar kreeg Ace niet meer op zijn rug. Ace had echter wel door dat hij het niet kon winnen en bond zodanig in, dat Sicco al grommend en mopperend stopte en doorliep. Ace kwam hem direct achterop, maar voordat het weer zou escaleren heb ik ingegrepen en de heren tot de orde geroepen. Dat hielp en we liepen door. Toen zag ik echter dat Sicco flink mankte. Nadere inspectie leerde dat hij een bijtwond in zijn poot had. Controle van Ace leverde niks op, dus die gladjanus had geen schade.
Thuis heb ik Sicco's wond schoon gemaakt en toch maar even verbonden. Hij had twee sneetjes, die volledig door de huid heen waren. Net niet groot genoeg om te hechten, maar om te voorkomen dat er vuil in komt, heb ik er toch maar een verbandje om gedaan. Sicco voelt zich helemaal zielig en is helemaal beduusd. Ja jongen, je bent niet de enige die tandjes heeft...

Speuren voor gevorderden

2011-07-02T15:39:00.007+02:00

Vandaag heb ik Dasha en Ace allebei een moeilijk spoor laten uitwerken. Ze zijn beide in training voor Speurhond 1. Daarvoor moeten ze een vreemd spoor van 1200 meter uitwerken dat 3 uur oud is en waar een verleiding door loopt. Nu was ik maar alleen, dus het spoor was niet vreemd. Ook een verleiding leggen is wat lastig in je eentje. Maar ik heb het toch gedaan en dat maakte de sporen heel moeilijk voor beide honden.
Het spoor voor Dasha (gele spoor) begon in de berm. Na een stukje rechtuit ging het rechtsaf en dan over een asfaltweg en daarna in de berm linksaf. Dan na een stuk weer rechtsaf, door een greppel een veld op. Op dat veld ook nog wat hoekjes en dan langs een sloot tot de hoek van het veld. Daar is vervolgens een smalle doorgang tussen de sloot en het bos naar een veld dat achter het bos ligt (dat bos is slechts een smalle strook). Op dat tweede veld ging het spoor langs het bos terug, met een klein uitstapje het veld op. Dan weer terug langs het bos en uiteindelijk de eindbeloning: een doosje met worst. Beide sporen waren circa 800-900 meter lang.
Het spoor van Ace (rode spoor) liep eigenlijk globaal in tegengestelde richting. Het begon op dit tweede veld, liep langs de andere kant van het veld langs een bosrand en kwam dan via een omweg bij hetzelfde smalle randje tussen bos en sloot uit, waar het spoor van Dasha ook liep. Tussen beide sporen zat slechts een meter of 2, dus dat maakte het erg moeilijk. Aan het eind van dit smalle stuk kruiste het spoor van Ace dat van Dasha en ging vervolgens langs de bosrand verder. Daarna ging het het veld op, dan weer richting het bos en uiteindelijk langs het bos en een greppel. Van daaruit ging het naar rechts, door de greppel, over de asfaltweg, dan in de berm direct links en korte tijd daarna het eindbakje met worst.
Dasha startte als eerste nadat het spoor zo'n 45 minuten gelegen had. Ze begon goed, stak keurig de weg over, ging prima in de berm verder, door de greppel en over het veld. Ze vond ook beide voorwerpen. Op haar spoor lag toevallig nog een voorwerp, maar dat was niet van mij. Ze ging er met enige aarzeling wel bij liggen, maar toen ik zei dat ze door moest, deed ze dat direct. Toen ze bij de smalle doorgang tussen sloot en bos kwam, had ze wel de neiging om op het spoor van Ace over te gaan. Ik hield haar tegen en liet haar ruiken dat rechtdoor ook spoor lag. Dat pakte ze direct op. Tot mijn verbazing bleef ze keurig aan de zijkant lopen en had bijna geen neiging om naar het spoor van Ace uit te wijken. Ik hield haar wel kort aan de speurlijn om dit zoveel mogelijk te voorkomen. Dasha en Ace hebben namelijk beide de neiging om op verwaaiing te reageren. Aan het eind van de smalle strook ging Dasha keurig de hoek om op haar eigen spoor. De rest van het spoor werkte ze goed uit, zei het hier en daar wat rommelig en ruim op de hoeken. Ze vond haar bakje worst en was daarna toch best moe.
Ace mocht direct hierna van start. Hij had dus het nadeel dat ik net met Dasha op hetzelfde veld gelopen had. Hij had daar duidelijk last van. Hij startte redelijk, maar was vrij snel afgeleid door de verwaaiing. Hij snapte er duidelijk niet veel van: hij rook wel het spoor, maar rook een sterkere verwaaiing die van het veld af kwam en had steeds de neiging daarheen te gaan. Ik hield hem aan een vrij korte lijn en moest hem diverse keren stimuleren om op het juiste spoor te blijven. Na het eerste voorwerp ging het beter en liep Ace een heel stuk prima het spoor uit. Hier was ook minder verwaaiing van Dasha's spoor. Na wat hoekjes en nog een voorwerp dat hij prima deed, kwam hij bij het smalle stuk tussen sloot en bos. Hij pikte perfect het juiste spoor en bleef dar verrassend goed op. Wel had hij door dat er vlakbij ook iets liep en wilde daar een paar keer heen. Ik liet hem een keer naar Dasha's spoor gaan en hij had wel door dat dit toch anders rook dan zijn eigen spoor, dus hij was vrij makkelijk weer op zijn eigen spoor te krijgen. Aan het eind van de smalle strook kwam voor Ace het moeilijkste deel van zijn spoor: hij moest dat van Dasha kruisen. Helaas lag daar nu net wat kattenpoep of zo, waar Ace aan begon te vreten. Ik moest hem daar dus weghalen en toen was hij uit zijn concentratie en moest ik hem weer wat op gang helpen richting het juiste spoor. Dat pakte hij vlot weer op en vond prima het voorwerp dat daar lag. Hierna kwam de tweede pech, want Ace stapte ergens op of werd door iets gestoken. Hij begon te hinken en aan zijn poot te likken en was enige tijd de kluts kwijt. Ik kon echter niks vinden aan zijn poot. Al hinkend en likkend aan zijn poot ging hij toch door met speuren. Gelukkig zakte het wat af en liep hij op een gegeven moment weer normaal. Hij was ondertussen midden op het veld en volgde het spoor goed naar het eind van het veld. Daar liep hij het keurig tussen bos en greppel uit en stak op het juiste punt de greppel en de weg over. Daar kreeg hij weer moeite met de verwaaiing van het spoor van Dasha, maar het lukte hem uiteindelijk om zijn welverdiende bakje worst te vinden. Het was hem wel aan te zien dat hij zich flink had moeten inspannen!
Nou, dat was met recht speuren voor gevorderden!

Aanpassingen

2011-06-19T20:49:00.004+02:00

Met elke huisgenoot die je in huis haalt is er wel iets dat aangepast moet worden. Sinds Caspian zijn intrede gedaan heeft, zijn er ook wat dingen gewijzigd. Zo heb ik mijn vensterbankje in de werkkamer wat aangepast. Hij ging namelijk languit op de vensterbank liggen en duwde met zijn lange lijf en poten de kattenmandjes opzij. Die vielen vervolgens op mijn bureau. Een kleine aanpassing aan de vensterbank heeft dit nu verholpen.
Een ander probleem betrof de vuilnisbak. Caspian is wat jonger en dus actiever dan Timber. Hij neemt nog wel eens een sprintje door het huis. De vuilnisbak in de keuken is dan een leuk opstapje. Maar die plastic bak is niet zo zwaar (tenminste, als er weinig in zit), dus lag hij regelmatig omver. Vandaag was dat weer het geval. Ik hoorde wel een bonk, maar omdat dat vaker gebeurt, ging ik niet direct kijken. Toen ik een paar minuten later echter in de keuken kwam, bleek Ace geprofiteerd te hebben van de actie van Caspian. In de vuilnisbak zaten namelijk wat restanten verpakkingsmateriaal van het vers vlees van de honden. Die had Ace zich dankbaar toegeëigend. Hij had het meegenomen naar een van de hondenkussens en was bezig het plastic te slopen om bij het papier en vlees te komen dat erin zat. Jammer voor hem kwam ik hem storen. Hij trok een aandoenlijk schuldig smoel, want hij wist ook wel dat hij fout bezig was. Maar ja, zo iets lekkers, zomaar op de keukenvloer... geef hem eens ongelijk.
Maar het was dus wel tijd voor een definitieve oplossing voor die vallende vuilnisbak. Ik heb nu op de bodem van de bak twee grote stenen gelegd. Dat maakt de bak zwaar genoeg (hoop ik), zelfs met een lege zak erin.
Ik ben benieuwd of het huis nu voldoende Caspian-proof is (Ace-proof zal het wel nooit worden ;-) ).

Tessy

2011-06-01T11:45:00.001+02:00

Na een mooi en lang leven (18 jaar!) gaven Tessy’s nieren het op. Ze woog nog maar een kleine 2,5 kg.
Om haar verder lijden te besparen heb ik haar vanmorgen laten inslapen.
Ze is rustig heengegaan, maar haar ijzersterke wil en hart hadden wel een extra dosis nodig om stilgelegd te worden. Typisch Tessy…

5 voor 12...

2011-05-23T23:13:00.005+02:00

Het is 5 voor 12 voor mijn ouwe Maine Coon poes Tessy. Ze is ruim 18 jaar, een zeer respectabele, zeg maar gerust uitzonderlijke leeftijd voor een Coontje. Een gezond lijf en een ijzersterk karakter hebben haar tot deze leeftijd gebracht. Maar het lijf begint het te begeven. Toen ze 15 was zijn 4 rotte kiezen getrokken. Dat deed haar niks, ze at onverstoorbaar haar brokjes en "regeerde" met koninklijke waardigheid over kat en honden.

Maar de laatste tijd gaat het wat minder met haar. Ze verzorgt haar vacht niet meer en zit continu onder de klitten. En als je dat probeert eruit te kammen, dan doet haar dat flink zeer, haar huidje is zó dun... Ze vermagerde afgelopen voorjaar zeer sterk en zat vooral ineengedoken op het kastje van UPC. Lekker warm. Ook werd ze steeds vaker gepest door Timber. Hij heeft al jaren van die treiterbuien, maar ze wordt zwakker en kan niet meer tegen hem op. Met veel gekrijs probeert ze dan een goed heenkomen te vinden.

Er kwam een moment dat ik dacht: dit gaat zo niet, ik moet iets doen. Bij de controle voor de entingen afgelopen maart bleek dat de rest van haar gebit ook niet veel meer is. Maar ja, een katje van 18 ga je niet meer opereren... Maar wellicht dat ze daarom zo slecht at, brokjes wegwerken met rotte kiezen is niet alles. Ik ben dus enkele weken geleden overgeschakeld op blikvoer. Natuurlijk heeft madam karakter genoeg om duidelijk te maken welke blikjes ze NIET moet en welke wel goedgekeurd zijn. Ja, want dat karakter is nog steeds ijzersterk! En hoewel ik wel wat vermoedens heb dat ze wat dementeert, is ze doorgaans nog zeer goed te pas en weet precies wanneer er wat te halen is in de keuken. De geest is sterk, maar het lichaam is duidelijk aan het aftakelen.

Sinds enige weken heb ik een onzindelijke kat en ik ben er ondertussen achter dat Tessy dat doet. Mijn kleed in de zithoek is aan gort gepiest, dus dat heb ik in de tuin afgespoten. Daar ligt het nog te wachten tot een besluit van mij wat ik ermee moet.
Toen dat kleed er niet meer lag, pieste Tessy op de kale plavuizen en toen ik daar een stuk zeil neergelegd had, pieste ze daarop. Vervolgens heb ik er een kattenbak neergezet, maar daar piest ze strak naast. Dit weekend moest ik 2 à 3 keer per dag dat zeiltje dweilen.
"Is het niet haar tijd" opperde een clubgenoot. Misschien, maar ik vind haar eigenlijk geestelijk nog te goed. Ook het blikvoer heeft ervoor gezorgd dat ze wat minder mager is en weer wat actiever. Het is geen zielig hoopje in een hoekje, ze is eigenlijk best actief voor haar leeftijd.

Vandaag ben ik dan maar met haar naar de dierenarts gegaan om te kijken of die onzindelijkheid een lichamelijke oorzaak heeft. Natuurlijk had madam dit keer niet op het zeil gepiest, dus had ik geen urine om mee te nemen. Maar uit haar bloedwaarden bleek dat haar nieren niet goed meer functioneren. De dierenarts schatte in dat die voor ca. 33% werken. Dit zal niet meer beter worden, maar alleen verder afnemen. Als de werking tot 25% gedaald is, zal ze braakneigingen krijgen en dan wordt het kritiek. Om de aftakeling van de nieren een halt toe te roepen moet ze eigenlijk aan medicatie en dieet. Dat dieet kunnen vanwege haar gebit geen brokjes zijn, dus nu heb ik flink dure zakjes met vlees in gelei mee. Het is gelukkig goedgekeurd door Hare Majesteit. Maar dan medicijnen! Pillen zijn dus een ware ramp om bij haar naar binnen te krijgen. Met heel veel moeite en strijd zou het me een week lukken, daarna krijg ik haar niet meer te pakken. En moet ik haar leven zo zuur maken? Hoe lang heeft ze nog? Ik heb er dus voor gekozen om geen medicatie te geven, alleen dieetvoeding. En ik moet dus nog met urine terugkomen om een blaasontsteking uit te sluiten.

Is dat het allemaal waard? Ja, ik denk van wel. Ze is geestelijk nog zo goed! De dierenarts liet haar even lopen in de behandelkamer om te zien hoe ze was. Ze ging direct op onderzoek uit. Nieuwe omgevingen vindt ze nog steeds prachtig. Ja, mijn ouwetje heeft nog teveel levenslust en is nog niet toe aan een definitief slaapje. Maar het is wel 5 voor 12...

Loops gedoe

2011-05-09T23:58:00.004+02:00

Van diverse kanten heb ik al gehoord dat het kan, dus dacht ik "dat moet bij mij dan toch ook kunnen". Als je overwicht op je honden hebt, moet het kunnen. Ik vind dat ik wel de baas van het spul ben en volgens mij zijn die zwartjes het met me eens. Dus ben ik het gaan uitproberen...
Waar gaat dit over? Nou, over loopse teven in combinatie met reuen.Vanaf een dag of 9 in de loopsheid liet ik voorheen beide partijen (reuen en teven) apart uit. Maar dat is best een gedoe, want de partij die thuis blijft brult de boel bij elkaar. Nu hoorde ik van diverse mensen dat ze de teef gewoon meenemen aan de lijn en de reuen vertellen dat ze er niet op mogen duiken. Dus dat ben ik gaan proberen.
doorgaans heb ik het hele spul los, maar dat is met een hoog-loopse teef geen goede optie. Die muts blijft continu staan met de staart opzij of ze rent een eind vooruit en doet het daar. Ja, dan kun je de boel niet controleren. Maar aan de lijn gaat het eigenlijk best goed. Vanaf huis heb ik ze allemaal aan de lijn en zolang ik doorloop, lopen ze redelijk netjes mee. Die enkele neus die bij Dasha achterin haar kont duikt kan ik met een enkel commando terug laten trekken. Bij het bos gaat alles, behalve Dasha los. Ik vertel de reuen dat ze door moeten lopen en dat doen ze redelijk netjes. Ik moet het wel vaak herhalen, afhankelijk van hoe interessant het stuk is waar ik loop. Maar goed, het is ook de eerste keer dat ik dit zo doe. Als ik mijn rondje gehad heb, mag Dasha nog even los. Inmiddels is ze ook wel zover dat ze aan de riem haar behoefte doet. Gelukkig maar, want vanavond los was niet zo'n succes. Ze bleef alleen maar met haar kont voor de reuen staan. Die werden natuurlijk helemaal gek, dus heb ik haar maar snel weer aan de riem gedaan en ben doorgelopen.
Thuis is het even een gedoe om alle riemen af te doen zonder dat de reuen massaal op hun liefdesobject duiken. Maar dat gaat vrij goed. Ik doe eerst de reuen de riem en halsband af en roep ze dan mee naar achter, waar ze veilig achter gesloten deur verdwijnen. En dat doen ze braaf.
Maar deze loopsheid heb ik meer problemen met de teven, want die zijn het zat om de hele tijd alleen te zitten. Ik ben namelijk vooral aan de reuen-kant, want als ik dat niet doe, jodelen die de boel bij elkaar.
Nog twee daagjes, dan ben ik er weer vanaf. En deze zomer gaan beide dames geholpen worden, dus dan zijn we er voor een aantal jaren vanaf. Ik heb er lang niet aan gewild, maar zowel ik als mijn roedel hebben er teveel van te lijden om teven intact te laten zonder dat je er nog mee fokt. Deze zomer krijgen ze beide een zogenaamde laparoscopische sterilisatie. Minimale ingreep, maximaal profijt.

Doorrzoeken

2011-05-07T23:06:00.005+02:00

Vanmorgen had ik de wekelijkse speurtraining. Op zaterdag train ik IPO en dat begint met speuren. Daarna appèl en dan manwerk.
Met Dasha train ik alleen speuren, want de rest is niks voor haar. Bijten doet ze sowieso niet en appèl kan ze prima, maar zodra er een examen of wedstrijd is, vindt ze het doodeng en ploft als een zeepbel in elkaar. Maar speuren doet ze heel graag en dan maakt het haar niet uit of het examen is of niet, speuren is altijd leuk!
Met Dasha heb ik zo IPO3-speuren gehaald en we zijn aan het trainen voor Speurhond 1. Maar Dasha heeft niet veel zelfvertrouwen en als het moeilijk wordt, dan verliest ze de moed en haakt af "Dit kan ik niet, hoor, ik ga wel een ander spoor volgen". En vervolgens keutelt ze wat anders achterna... Ik weet daarom ook niet of ik ooit Speurhond met haar ga halen, want dan heb je een 3 uur oud spoor met verleiding... Haar neus is goed genoeg, maar ze gelooft te weinig in haar eigen kunnen en om te slagen moet ze wel doorzetten en in zichzelf geloven.

Vandaag waren de omstandigheden erg moeilijk: warm weer, droog veld en kort, pas gemaaid gras. Doorgaans haakt Dasha dan af. Vandaag raakte ze het spoor ook bijster. Maar ze haakte niet af! Ze bleef doorzoeken om het spoor terug te vinden!
Ik vond dat zo knap van haar en was eigenlijk daardoor zeer tevreden met de training. OK, spoor kwijt (later wel weer gevonden met wat hulp), maar wél door blijven zoeken! Dat had ik niet achter haar gezocht. Zou ze dan toch ooit gaan slagen voor Speurhond 1? Dit geeft me in ieder geval moed om serieus de training te continueren en eens te kijken of er in het najaar niet een examen hier of daar is...

Een onverwachtse verrassing

2011-05-06T23:13:00.003+02:00

Eens per jaar help ik mijn moeder om haar balkonnetje weer op te fleuren. Ik maak er dan een dagje van, neem haar mee naar een tuincentrum bij haar in de buurt en dan laden we de auto vol met allerlei eenjarige zomerbloeiers. Die zet ik dan voor haar in de bakken.
Zo vlak voor de Moederdag is een mooi moment om zoiets te doen, dus vandaag was het weer zover. In het deel van Den Haag waar mijn moeder woont is niet echt een goed tuincentrum, dus zoals altijd gingen we naar Leidschendam.

We liepen daar al even rond te struinen en de kar werd al aardig vol, toen mijn moeder me attendeerde op een hond. "Is dat niet net zo eentje als jij hebt?" vroeg ze. Nu heeft mijn moeder niks met honden, dus die vindt een zwarte hond al snel op die van mij lijken. Ik had de hond nog niet gezien, want ik was druk met het uitzoeken van wat plantjes. Ik keek op en zag inderdaad een Groenendaeler. Ik wilde mijn moeder al antwoorden dat ze gelijk had, toen ik ineens de eigenaar en dus ook de hond herkende. Dat was Addo, een van de pups uit mijn eerste nestje! Het broertje van Ace! Ik had hem voor het laatst gezien bij de nestreunie. Toen was hij 9 maanden en nu bijna 3 jaar. Na die tijd heb ik nog regelmatig foto's van hem gezien, maar niet meer in het echt. Goh, wat was hij mooi opgedroogd! Geen grote reu, niet heel mannelijk, maar wel heel evenredig gebouwd. Hij is ongeveer net zo hoog als Ace, maar iets breder en heeft een mooiere, vollere vacht. Aanvankelijk leek hij wat verbaasd over de ontmoeting en enigszins bedeesd, maar dat was aardig snel over. Na even gekletst te hebben met de eigenaresse Astrid, werd Addo steeds vrijer. Toen we afscheid namen, gaf hij me een innige omhelzing en een lebber in mijn gezicht. Wat een scheetje! En wat leuk om zo een van je gefokte puppen terug te zien! Mijn dag kon niet meer stuk!

Blijf-oefening met afleiding

2011-04-03T14:22:00.003+02:00

Om de blijf-oefeningen voor de G&G te oefenen, laat ik het vijftal regelmatig tijdens de wandeling even een zit-blijf en af-blijf doen. Omdat Kalish (en Ace) voor G&G2 oefenen, moet de af-blijf uit zicht. Daarvoor ga ik dan ergens dichtbij iets staan, waar ik achter kan verdwijnen. Vandaag was dat de rand van een bosje.
Ik had net de zit-blijf gedaan, had de honden laten liggen en stond op het punt om weg te lopen, toen ik stemmen hoorde van achter het bosje. Er kwamen drie ruiters aan! Ik bleef dicht bij mijn vijftal en herhaalde met enige nadruk het blijf-commando. Terwijl er drie grote paarden op nog geen 10 meter langs kwamen, bleef het spul zowaar keurig liggen. Ik kreeg er een bedankje van de ruiters voor. Ik was er zelf ook nogal tevreden mee, want dit was toch wel een hele moeilijke blijf-oefening voor ze en ze deden het perfect!

Nieuw kussen

2011-04-01T20:51:00.006+02:00

Behalve een paar kussens, heb ik ook twee schuim-rubber manden in huis. De honden vinden ze geweldig. Ze slopen ze niet, maar doordat ze er veel in liggen (en rollen en hangen en stoeien, etc...), raakt de bekleding los van de mand en uiteindelijk komen er gaten in. Ook braakt er wel eens eentje in en daar wordt zo'n mand niet frisser van. En wassen gaat niet met die dingen.
Nu er dus een aan het einde aan het raken is, was ik al eens aan het kijken naar iets dat wellicht beter schoon te houden is. Nu wilde het geval dat een vriend van me een nieuw hondenkussen over had. Het leek me wel wat, dus meteen maar meegenomen.
Tja, het staat er toch echt op "wooff". Maar wie nam het kussen als eerste in gebruik? Timber... Rare beesten die katten...

De strijd tegen blafconcerten

2011-03-10T17:30:00.005+01:00

Al enige tijd ben ik bezig om de blafconcerten van mijn "lieve" vijftal in te dammen. Ze hadden namelijk de neiging om de deur er zowat uit te blèren als ze dachten dat we uit gingen. Dat is in een rijtjeshuis niet handig voor de relatie met de buren, zelfs als die heel makkelijk zijn. Dus ben ik een aantal maatregelen gaan treffen en ben ik bezig met het eruit trainen van het geblaf.

De allereerste maatregel was om, als ik uit het werk thuis kom, niet direct met de meute op stap te gaan. Dan hebben ze twee adrenaline-injecties in één: baas komt thuis én we gaan uit. Dat leidt tot zoveel opwinding, dat dat niet meer op een normale manier in te dammen is. Dus als ik nu thuis kom, krijgen ze even kort een aai en daarna plof ik snel achter mijn pc. Dat helpt, want dan gaan ze er maar gelaten bij liggen.

Dan ga ik na een half uurtje of zo alsnog met ze uit. Maar dan liggen ze behoorlijk op scherp, dus als ik dan maar één stap richting de deur doe (of ze denken dat) dan explodeert het spul alsnog. Om dat in te dammen heb ik nu een methode gevonden die aardig goed lijkt te werken: vanmorgen ben ik zonder één blafje met het spul op stap gegaan.
Doorgaans gaat de meute uit zijn bol als ik van de keuken richting de voordeur ga. In de keuken heb ik een pot met beloningsbrokjes staan. Daar pak ik nu een handje uit voordat ik naar de voordeur ga. Tja, en het zijn giga-vreters, dus dát willen ze niet missen. Ze blijven dan vol verwachting bij me en terwijl ik links en rechts wat uitdeel, loop ik rustig naar de deur. Ace kan dan nog wel eens wat ongeduldig zijn en toch wat blaffen. Hem hou ik nu wat bezig door een brokje onder de eettafel te gooien. Dat helpt slechts heel beperkt: als een kat duikt hij onder de eettafel-stoelen, tijgert naar de andere kant en staat binnen 5 seconde weer voor mijn neus. Oortjes gespitst, trappelende pootjes en een smoel van "ik lust er nog wel meer, hoor!" Ach, ja, weer 5 seconden gewonnen...

Maar de methode werkt wel. Doordat ze minder tekeer gaan, jutten ze elkaar ook minder op. Verder willen ze graag iets doen om een brokje te verdienen, dus dan laat ik ze netjes zitten. Makkelijk om de halsbanden om te doen en bovendien is een zittende hond doorgaans rustiger dan een rondlopende hond.

En zo zijn we allemaal blij: het tuig krijgt wat lekkers en ik heb de zaak rustig. Nu de gewoonte erin brengen dat ze rustig zijn en het aantal brokjes afbouwen, dan is het voor elkaar... hoop ik.

Op naar de top...?!

2011-02-19T00:09:00.004+01:00

Deze zomer wordt Ace 3 jaar oud. Dat is de leeftijd waarop een beetje Belgische Herder reu zich een echte vent vindt en een gooi gaat doen naar een mooi plekje in de rangorde, liefst met zoveel mogelijk aanzien. Ace lijkt aan een opmars begonnen te zijn en hij is vol vertrouwen dat hij ver gaat komen...

Jelle en Ace gaan altijd al prima samen, maar recent zie je wel wat wijzigingen. Ace vindt Jelle nog steeds leuk, maar heeft erg weinig ontzag voor hem. Als hij zin heeft zit hij Jelle gewoon lekker te pesten. Recent zocht Ace iets of iemand om zijn stress op af te reageren en toen was Jelle de klos. Ace greep hem even stevig in zijn nek. Jelle deed niets terug en liet het gelaten over zich heen komen. Mijn conclusie: oeps, Ace is al boven Jelle gestegen in de rangorde...

Voorheen had Ace een heilig ontzag voor Sicco. Eigenlijk was hij zelfs een beetje bang voor hem, want Sicco heeft hem toen hij jonger was wel een paar keer flink de les gelezen. Daarna deinsde hij bijvoorbeeld direct terug als hij stond te snuffelen en Sicco kwam erbij. Tegenwoordig blijft hij gewoon naast Sicco doorsnuffelen. Ook daagt hij Sicco uit tot spelen en neemt dan krap-aan genoeg afstand in om een aanvaring met Sicco te voorkomen, Maar hij meet het uit op de millimeter en is de grenzen echt aan het verkennen!

Vandaag liepen we weer met de Borders in het bos. Dat zijn 3 reuen en een teef bij de 3 reuen en 2 teven van mij. De jongste Border reu is jong en heeft al tijden geleden met Ace afgesproken dat Ace de baas is. De twee oudere reuen zijn beiden meer dan tweemaal zo oud als Ace en staan in rangorde boven al mijn reuen. Dat vond Ace dus niet, want die ging de discussie met de een-na-oudste Border reu (Bear) aan. Dat werd een knokpartij. Zolang er niet meer honden zich mee gaan bemoeien laten we dat doorgaans gaan, want dergelijke schermutselingen zijn nodig om de rangorde binnen de groep te bepalen. Hoewel de Borders lichter in gewicht zijn, winnen ze het doorgaans van de Belgen, omdat ze meer overtuiging in hun acties leggen. Dit keer was Ace echter vol overtuiging en overrompelde Bear. Vervolgens drukte hij met zijn gewicht Bear tegen de grond en dwong hem om zo stil te liggen. Hij deed verder niets, maar hield Bear er letterlijk onder. Na enige tijd vond hij het genoeg liet Bear gaan. Grappig genoeg gedroegen beide zich daarna alsof ze respect voor de ander hadden. Maar Ace is dus weer een treetje gestegen op de rangorde-ladder. Of hij de volgende keer weer de kans krijgt om Bear te overrompelen is de vraag, maar hij zal het zeker weer proberen. Hij is duidelijk op weg naar de top...

Roedelgedrag

2011-01-24T00:45:00.003+01:00

Met zo'n roedeltje van 5 zie je prachtige dingen!
Een dag of wat terug vonden ze een bal aan een touw in het bos. Die ging dus mee naar huis. Ik vond het niet goed dat hij mee naar binnen ging, dus hij ligt voor de voordeur. Als we dan gaan wandelen, gaat hij mee en komt ook weer netjes thuis. Dat doet die bal niet zelf, daarbij wordt hij een handje geholpen door het hondenvolk.

Vanavond nam Sicco de bal mee naar het bos. Dat is standaard: hij is als eerste buiten, is de roedelleider én tevens balgek, dus dat is duidelijk. Maar in het bos is hij toch wel afgeleid door de tevenplasjes, dus dan vergeet hij zijn bal wel eens. Kalish zit dan vaak op de loer en pakt de bal af, maar vanavond was het Ace. Hij is niet super balgek, maar wel een hebberd. Hij had de bal al vrij snel en paradeerde ermee door het bos: staart hoog, hij vond zichzelf een hele Piet. Op subtiele wijze is hij de laatste tijd aan het uittesten hoe ver hij kan stijgen in de rangorde en dit past dan goed in het plaatje.

Aan het eind van onze wandeling moeten de honden weer aan de riem. Ik sta dan stil en doe ze een-voor-een aan de riem. Ze komen dan meestal uit zichzelf al naar me toe. Ace stond naast me en ik deed hem aan de riem. Hij liet de bal vallen en verloor alle interesse. Tja, met de bal sjouwen op veilige afstand is één, maar zo aan de riem, waar je niet kunt uitwijken voor de grote baas, dat is nog net een stapje te ver voor hem. Daar waagt hij zich niet aan, dus liet hij de bal vallen.

Jelle snuffelde vervolgens aan de bal. Hij is erg balgek. Maar hij heeft vorig jaar bijna de tip van zijn oor verloren tijdens een confrontatie met Sicco en sindsdien is hij er klaar mee en weigert elke confrontatie. Dus Jelle laat het bij een enkele snuf en ziet verder af van de eigendomsrechten op de bal. Teveel risico.

Sicco stond er al die tijd bij alsof het hem niet interesseerde. Toen de andere reuen hun punt gemaakt hadden, keerde hij zich om, pakte de bal en zo gingen we naar huis... De rangorde is weer duidelijk!

Hoekje

2011-01-23T21:25:00.003+01:00

Jelle houdt ervan om in een mand of in kleine hoekjes te liggen. Maar soms overdrijft hij toch echt... Op bijgevoegde foto is hij in een hoekje gekropen dat 52 cm diep is en 34 cm breed. Hoe verzint hij het! En dat terwijl er een lekker ligbedje voor ligt (waar hij met zijn natte lijf ook al op gelegen had).

Hij zat vervolgens zo klem in het hoekje, dat hij er zonder hulp niet meer uit kon komen. Ik weet of hij er nog een keer in gaat kruipen...

Dimmen!

2011-01-18T23:34:00.004+01:00

Een beetje hond vindt het leuk om uit te gaan. Bij een Belgische herder gaat dat enthousiasme dan vaak gepaard met een vrolijk geblaf. En als je dan 5 van die mafkezen hebt, dan gaan ze tegen elkaar opbieden wie het hardste kan blaffen. En dan is het dus niet een optelsom van 5 blaffende honden, nee, het neemt exponentieel toe! Nu heb ik makkelijke buren, maar er zijn natuurlijk grenzen aan wat iemand tolereert en die wil ik liever niet opzoeken. Nog afgezien van het feit dat ik het zelf eigenlijk ook hinderlijk vind. En als je bijvoorbeeld op een zondag om 6 uur 's morgens vertrekt voor een wedstrijd, dan kan ik me voorstellen dat die blaf-herrie zeker niet gewaardeerd wordt. Op dat soort momenten geef ik de ergste herrieschoppers een snuitje om. Dat hielp eerst aardig tegen het blaffen, ze hielden beteuterd hun smoel. Maar nu ze er wat aan gewend zijn, proberen ze toch door te blaffen. Dat wordt dan wel gesmoord, dus die snuitjes werken goed als geluiddemper.

Maar het ging van kwaad tot erger. Van gekte begonnen ze elkaar ook te bijten. Vorige week was de grens van mijn eigen tolerantie bereikt! Toch eigenlijk te gek dat je als hondentrainer zo'n zooitje ongeregeld hebt! Dat moet toch anders kunnen!

Ik ben dus nu sinds een week bezig om ze onder appèl te zetten voordat we weg gaan. Dat gaat nog lang niet vlekkeloos, maar er is al duidelijk een verbetering te bespeuren. Ze moeten dus alle 5 zitten als ik mijn schoenen en jas aantrek. En ze moeten blijven zitten als ze een voor een de halsband om krijgen. Door het zit-commando wordt hun opwinding getemperd, waardoor ook het blaffen meestal stopt. Ace wil zittend ook wel eens blaffen, maar doorgaans krijg ik hem dan toch wel stil.
OK, ze doorbraken constant het commando, zodat ik het wel 100 keer moest herhalen. Maar gaandeweg de week begonnen ze het nieuwe systeem te snappen en hoefde ik nog maar 50 keer zit te zeggen. Dus als we zo doorgaan komt er een moment dat ik het nog maar één keer hoef te zeggen. En... ze zijn aanmerkelijk stiller! Geen idioot gedoe meer, geen gebijt, gewoon redelijke rust.

Dus zo gaan we dan voortaan de boel aanpakken. Voorlopig zal ik de snuitjes op de vroege ochtenden nog nodig hebben, maar er komt een tijd dat ook dat niet meer hoeft (hoop ik). We gaan het meemaken...

Geslaagd!

2010-12-25T00:01:00.012+01:00

Al jaren ga ik eens in de 5 weken speuren in Heemskerk bij de SpeurInstructieSchool van Cor Oldenburg. Dat is dan praktijkspeuren, waarbij je door een bosrijk duingebied tussen wandelaars, fietsers etc. door speurt. Iemand loopt daar een stuk weg en je hond moet proberen hem terug te vinden. Hij mag dat op zijn geheel eigen wijze doen, zolang het doel maar bereikt wordt. Ik vind het een geweldige manier van speuren, waarbij de natuur van de hond prachtig tot zijn recht komt en waarbij je echt moet samenwerken met je hond en zijn subtiele lichaamstaal goed moet lezen.

Vorige keer had Cor al eens aangegeven dat ik wel eens toe was aan een examen met Ace en wellicht ook met Dasha. Ik was dat met hem eens en ging ervan uit dat we daar dan zo langzaamaan naar toe zouden werken.

Vanmorgen ging ik weer speuren. We begonnen met Ace. Al even tevoren was de zoon van Cor weggelopen. Hij had een lap op het veld achtergelaten en van daaruit ging ik met Ace beginnen. Ik liet hem ruiken aan de lap en wilde hem aanzetten tot speuren. Hij is nog niet zo vaak vanaf een lap gestart en vond het eerst wel moppig om er een trekspelletje mee te beginnen. Ik moest er wel wat om lachen. Uiteindelijk ging hij enigszins rommelig op zoek naar het spoor, vond deze en volgde dat het bos in. Hij liep lekker vlot over de dikke laag platgetrapte sneeuw. Ik volgde hem zo vlot mogelijk, maar moest hier en daar wel wat voorzichtig lopen om niet uit te glijden. Een paar keer vond Ace het nodig om zijn poot op te tillen tegen een boom, maar liep verder met een hoge staart en een kwispel van "kijk mij eens lekker bezig zijn". Op een kruising liep hij even fout, maar dat was hem aan te zien. Ik haalde hem terug en hij pakte daarna vlot het spoor weer op. Cor liep al die tijd zonder iets te zeggen achter me aan. Doorgaans babbelen we af en toe wel wat, dus ik had al zoiets van "goh, het lijkt wel een proef-examen". Maar het ging lekker, dus ik richtte me op Ace. Hij dook langs het pad met zijn neus in de sneeuw en kwam er met een stukje bezemsteel uit tevoorschijn. Dat zijn de voorwerpen die af en toe op het spoor achtergelaten worden en die de hond dan moet vinden. Ik prees Ace de hemel in, nam het voorwerp aan en gaf hem wat lekkers als beloning. We vervolgden het spoor en kwamen na enige tijd op een dubbele driesprong. Dat is dus eigenlijk bijna een lange open plek waar 6 wegen bijeen komen. Ace liep eerst overtuigd de kruising over, ging een pad in en was vervolgens het spoor kwijt. Ik haalde hem terug en begon te cirkelen over de kruising. Zo kun je hem ergens het spoor laten kruisen, zodat hij het weer op kan pakken. Cor stond nogal in de weg, waardoor Ace telkens afgeleid was ("Hé, jij ook hier? Wat leuk!"). Eerst zei Cor niks, maar omdat ik wat aan het prutsen was, kon hij het niet laten hier wat van te zeggen. Na nog enig gepruts van mij en wat kritische kanttekeningen van Cor wist ik Ace toch weer op het spoor te krijgen. Hij vervolgde zijn weg en vond bijna direct weer een voorwerp, dat verstopt was in de sneeuw. Knappe kerel! We vervolgden onze weg verder zonder veel problemen en vonden uiteindelijk Cor's zoon aan het eind van het spoor.
Daar kwam Cor nog eens terug op mijn gepruts op die dubbele driesprong. Hij legde uit wat er fout ging en hoe ik dat anders had moeten doen (overigens heel leerzaam!).
Vervolgens zei hij: "Ja, dat was jammer, want je hebt zeker wel begrepen dat dit een examen was...". "Dus toch!" flitste door mijn hoofd, maar ik zei "uhh, jahaa.... ben ik nou gezakt?". "Nou nee, maar je hebt 15 punten laten liggen en dat is jammer". Dus ik was geslaagd?! Ja, met 43 punten van de (ik geloof) 66. Ik bleek ook nog wat puntjes verloren te zijn door het gemarkeer van Ace, het tweemaal laten ruiken aan de startlap en nog wat details.

Maar Ace was dus geslaagd voor zijn opstap-diploma. Daarvoor moet een spoor van 20 minuten oud en 1100 meter lang met twee voorwerpen uitgewerkt worden en dat had hij dus goed gedaan. Een aangename verrassing en mooi kerstcadeautje zo op de vrijdagmorgen! Toen daarna Dasha ook nog heel goed liep te speuren (weliswaar geen examen) kon mijn dag niet meer stuk. Ace mag door naar Level 1, waarvoor hij een 45 minuten oud spoor van 2km lang met twee voorwerpen moet uitwerken. Gaat vast lukken met mijn ventje!

Helaas...

2010-11-04T00:44:00.005+01:00

Zoals de meesten wel weten heeft Ace epilepsie (net als zijn moeder). Niet zo'n hele ernstige vorm, doorgaans is hij 10-15 minuten "stomdronken" en dat is het. Maar toch. Het blijft balen. Hij begon ermee toen hij 1 jaar oud was. Zijn aanvallen kreeg hij elke 5-6 weken. Afgelopen zomer namen de aanvallen toe. Hij krijgt ze namelijk vooral bij opwinding in de warmte. Hij krijgt ze ook in rust, maar veel minder vaak.
Omdat hij afgelopen zomer bijna elke week een aanval had, heb ik hem op advies van een veterinair homeopaat op homeopathische druppels gezet. En dat hielp. Hij kreeg geen aanvallen. Alleen toen ik een pauze-week inlaste, kreeg hij prompt een aanval. Dus geen pauze-week meer. Maar wel kijken of je de dosis wat kunt afbouwen.
Nu was ik van 3 x 10 druppels per dag terug naar 2 x 5 druppels.

Helaas, vanavond ging het mis. Ik had agility-training en dan is Ace altijd zéér hyper. Nu was hij niet eens zo opgewonden. Het eerste rondje ging super. Het tweede ging ook niet verkeerd, maar hij rommelde wat met de kattenloop en daarna wilde hij een sprong niet nemen. Toen zag ik dat hij raar stond te wiebelen en toen wist ik ook dat hij een aanval kreeg. Dus heb ik meteen mijn ventje mee naar de zijkant genomen en hem daar rustig tegen me aan gehouden. Hij zakte weg in de aanval, kwijlde enorm en kreeg flinke spierkrampen. Dat heeft hij doorgaans niet zo erg. Ook was zijn bewustzijn een tijdje volledig weg, hetgeen ook niet standaard is. Kortom, hij had een flinke aanval. Halverwege de aanval heb ik hem op zijn zij neergelegd, iets dat hij normaal niet wil tijdens een aanval. Nu dus wel. Na zo'n 15 minuten ging het beter en kwam hij steeds meer terug in het land der levenden. Nadat hij ging staan ben ik van het veld gegaan en heb nog een flink eindje met hem gelopen om het melkzuur uit zijn spieren te laten verdwijnen. Daarna ging het wel weer goed met hem en heb ik hem in zijn kennel in de auto gelegd.

Ace is nu 2 jaar en heeft dus al 1 jaar epilepsie. Op zich geen probleem, maar je weet niet hoe dat zich verder ontwikkeld. Hij gaat zo super in de agility en het zou zo zonde zijn als hij dat niet verder kan uitbouwen. Hij is zo'n talentvolle hond! Mijn angst is dat die epilepsie hem de baas gaat worden... ik moet er niet aan denken... mijn kleine, gekke, vrolijke, lieve, zachte, maar o zo super-snelle ventje... zo lief in huis en zo gedreven in de agility, zo'n genot om met hem te lopen...

Ik ga de dosis van zijn druppels maar weer verhogen. Ze helpen wel, want hij is nu bijna 2 maanden vrij geweest van aanvallen. Ik hoop toch zo dat ik het met die druppels kan redden om hem op de rails te houden!....

Hoe krijgen ze het voor elkaar...

2010-09-28T11:13:00.006+02:00

Tja, wat is dit?

Een mand die onderste-boven ligt met een speeltje er bovenop. Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Geen idee! Ace wil nog wel eens op zijn rug rollebollen in de mand, dus wellicht is hij met mand en al omgerold. Ik heb het niet gezien, maar trof het geheel aan zoals op de foto. Met een balletje erop als een toefje slagroom op de taart... Nou ja, zo lang ze dit niet met mijn bank uitvreten vind ik het best!

Hij is er klaar voor

2010-09-19T21:26:00.004+02:00

Ace doet met heel veel plezier en overgave agility. Door zijn extreme fanatisme is hij niet altijd makkelijk te handelen, maar we maken vorderingen. Hij kan steeds beter voor me uitwerken. Het gaat best nog wel eens fout en dan staat hij zich gek te blaffen voor me, maar dat weet ik ook steeds beter op te lossen.
In maart stond ik voor de keuze om hem wel of niet in te schrijven voor de agility-wedstrijd tijdens de NVBH-clubmatch. Hij beheerste de paaltjes nog niet, dus dat was even dubben. Maar gezien zijn vorderingen op dat toestel, nam ik de gok en schreef hem in voor zijn eerste A-wedstrijd.
Helaas kreeg Ace een dipje en gingen de paaltjes ineens heel slecht. Hij had ze ooit een keer helemaal gedaan, maar ineens moesten we helemaal terug naar de trainingsset met de channel wires erop. De A-wedstrijd in Deurne ging heel goed, op de paaltjes na, daar liep hij gewoon straal langs. Maar dat had ik ingecalculeerd, dus ik was ondanks dat tevreden.

Maar goed, die dip op de paaltjes bleek aardig diep te zitten. Ace kan soms helemaal afhaken als hij iets moet doen, waarvan hij denkt dat hij het niet kan. En dat gebeurde nu. Hij deed niet eens meer moeite om de insteek op te zoeken.
Omdat je met 1x/week een paar keer paaltjes niet opschiet, kocht ik een set simpele blauwe prikpaaltjes. Van die dingen om een stroomdraad om een wei te spannen.
Ik begon elke dag te oefenen. Eerst probeerde ik de 2x2 methode, maar dat sloeg duidelijk niet aan. Toen ging ik over tot het neerzetten van 6 paaltjes. Door ze wat scheef in te steken, werd het een vrij simpel straatje. Dat sloeg wel aan en Ace ging het steeds beter doen en werd weer enthousiast. De paaltjes gingen steeds rechter op, maar hij bleef het goed doen. Toen werden het 8 paaltjes, 10 paaltjes en uiteindelijk 12 paaltjes. Ace had inmiddels de smaak weer te pakken, geloofde weer in zichzelf en vond het prachtig als ik hem weer de hemel in prees, omdat hij het zo leuk deed. Ik varieerde door op links en rechts mee te lopen, hem van links of rechts de insteek te laten opzoeken en ik kruiste ook achterlangs. Alles ging prima en hij werd steeds fanatieker.

Vorige week was er een benefiet-wedstrijd, waar ik Ace voor had ingeschreven. Weer een A-wedstrijd mét paaltjes. Ik had goede hoop, want sinds een week deed hij de paaltjes zonder enige hulp. Ook tijdens de wedstrijd liet hij zien dat hij de paaltjes goed begreep en ze goed beheerste. En bovendien liet hij blijken dat hij het leuk vond! Door een onduidelijkheid kwam het zo uit dat ik de Jumping van de A-klasse miste en dus mee mocht doen in de veel moeilijkere Jumping van de 2e graad. Tjonge-jonge, wat deed Ace dat goed! Hij deed de paaltjes op rechts, terwijl ik achter hem langs wisselde, liet zich supergoed sturen over en tussen sprongen door en was goed op weg om foutloos rond te komen, toen ik even de draad kwijt was. En dat is dodelijk bij Ace, want die gaat dan zelf wel door. Dus sprong hij een verkeerde sprong. De rest van het rondje ging prima, maar de disk was natuurlijk een feit. Toch was ik erg tevreden.

Afgelopen woensdag tijdens de training stond er een parcours, waarbij de honden over een sprong in volle vaart op de paaltjes af kwamen en die dan op rechts moesten nemen. Ace deed het foutloos. Daarna was er een parcours waarbij de honden de paaltjes op links moesten nemen, maar waarbij ze, ook weer in volle vaart, via een open insteek erin kwamen. Ace deed het weer foutloos, ondanks de grote snelheid waarmee hij de palen in knalde. Beide opzetjes deed hij twee keer en steeds foutloos. Dat gaf me de zekerheid: Ace is klaar voor de wedstrijden.

Volgende week is zijn eerste serieuze A-wedstrijd. Hij kan het, ik weet het. Nu moet ik zelf nog goed lopen en op tijd de aanwijzingen geven, dan zijn we een super-team!

Speurneus

2010-09-05T00:13:00.005+02:00

Vandaag heb ik weer genoten van de speurprestaties van Dasha. Omdat ons speurveld gemaaid was en het gras er nog op lag, konden we daar niet speuren. Ernaast ligt een veld van Staatsbosbeheer en daar hebben we dus op gespeurd. Maar dat is vrij klein en we moesten er 4 honden op kwijt. Dus werden het kleine sporen. Omdat er niemand was om een verleidingsspoor uit te lopen besloten een clubgenoot en ik om onze sporen door elkaar te leggen. Beiden trainen we voor speurhond en daar hoort een verleidingsspoor bij. Dus liepen we beiden aan één kant van het veld naar achteren, makten daar een scherpe hoek (spits van 45 graden) en liepen schuin over het veld terug. Daar kruisten onze sporen. Vervolgens maakten we een bijna rechte hoek en liepen terug naar ons speurpaaltje. Dus kruisten onze sporen nogmaals.

Na een uur ging mijn clubgenoot als eerste het spoor uitwerken. Haar hond liep keurig en negeerde de verleiding. Dat was op zich al een prestatie, want de verleiding op zijn spoor was het spoor van zijn eigen bazin!

Vervolgens was ik met Dasha aan de beurt. Ook bij haar was het verleidingsspoor een spoor wat door mij gelegd was. Maar vervolgens was mijn clubgenoot met haar hond nogmaals over die verleiding heen gegaan en lag er dus een zeer vers spoor over van dezelfde persoon als die Dasha's spoor gelegd had! "Kan dit wel?" Vroeg mijn clubgenoot. "op zich moet het kunnen, de sporen verschillen flink in leeftijd en dus geur. Maar we zullen zien hoe het gaat." was mijn antwoord. Om het niet helemaal onmogelijk te maken was ik niet meegelopen met mijn clubgenoot op het stuk waar het kruiste met het spoor voor Dasha.

Dasha begon wat aarzelend, werd afgeleid door de vele (wild)sporen die er lagen. Maar geleidelijk kwam ze in haar ritme. de hoekjes werkte ze redelijk netjes, mar volledig zelfstandig uit. De eerste verleiding negeerde ze volledig! Knap hoor! De tweede keer dat ze de verleiding passeerde werd ze er wel door afgeleid, omdat de hoek tussen spoor en verleiding minimaal was. Maar ze liet blijken dat ze toch wel door had dat de verleiding anders rook. Na wat zoeken pakte ze toch het juiste spoor. ik was weer super trots op mijn meisje!

Natuurlijk deed ze ook dingen fout. Ze overliep wat voorwerpen, want ze had duidelijk weer zo'n dag dat ze geen interesse had in de voorwerpen. Ook ging ze ergens liggen waar geen voorwerp lag. Dat lag wat eerder. Ze had hem geroken en haar hersenen zeiden haar "voorwerp, je moet liggen". En dat deed ze dus zodra dat tot haar hersenen doordrong. Dat was dus een meter verder... Erg grappig en niet iets waar ik me druk om maak. Ik weet namelijk niet of Dasha ooit zover komt dat ze Speurhond 1 haalt, omdat ze te weinig zelfvertrouwen heeft om echt door te zetten. Als het echt moeilijk wordt met een 3 uur oud spoor, weet ik niet of ze dat aan kan. Maar we hebben samen lol en daar gaat het om.

Ruilen? Ja, graag!

2010-07-23T00:49:00.003+02:00

"Ik vind jouw brokjes veel lekkerder"
"Oh? Nou, ik vind juist die van jou lekkerder"
"Zullen we dan ruilen?"
"Ja, lijkt me een prima idee"
En zo staat Timber dus te genieten van de seniorenbrokjes van Tessy en staat Tessy te smikkelen van het blaasgruisdieet van Timber.... Rare beesten die katten!

Timber moet natuurlijk niet teveel van het verkeerde voer hebben, omdat hij dan misschien weer last krijgt van blaasgruis. Maar af en toe een beetje is niet zo erg. Ik haal het voer van Tessy echter meestal weg, omdat hij toch al de neiging heeft te dik te worden.

Voor Tessy vraag ik me af wat het precies uitmaakt. In ieder geval is ze nogal stijfkoppig (wat heet... zéééér stijfkoppig!). Recent heeft ze bedacht dat ze haar eigen brokjes NIET meer wil en ze eet ze dan ook bijna niet meer. En dan kun je haar dus simpelweg dood-hongeren, want madam gaat echt niet om!
Nou was ze al vrij mager, dus als ze dan wat eet, ook al is het niet haar eigen voer, dan heb ik zoiets van: OK, doe dat dan maar. Ik heb ook nog wat andere brokjes die ze allebei 's avonds krijgen. Daar geef ik Tessy nu wat meer van. Die vindt ze wel lekker en ze is ondertussen wel wat aangekomen (ook door het eten van Timber's dieetvoer), dus het doet haar goed. Tja, ruim 17 jaar is een hele leeftijd. Ze was de laatste tijd zo knokig en broos... nu is ze weer wat steviger en dat is goed. Dan maar van elkaars eten snoepen en een beetje wat ander voer dan normaal...

Maar het blijven eigenwijze beesten, die katten...

Waar zou hij dát geleerd hebben ?!...

2010-07-10T20:25:00.003+02:00

Ik heb twee Maine Coon katten: Tessy (ex-poes, 17 jaar) en Timber (ex-kater, 7 jaar). Timber is op een flat geboren en is bij mij ook nooit buiten geweest tot enkele weken geleden. Toen heb ik mijn tuintje kat-dicht gemaakt en nu mogen de katten af en toe naar buiten. Ondertussen is Timber een aantal keren in de tuin geweest en vindt dat erg leuk.
Maar in mijn ogen blijft het een binnenkat, die wat buiten mag lopen. Verder is hij nogal lui van aard, dus meer dan een beetje rondhangen in de tuin verwacht ik niet van hem.
Vandaag was ik wat aan het rommelen in de tuin, toen ik hem ineens een duik zag nemen. Dit werd gevolgd door hoog gepiep... Hij had een muis gevangen! En dat niet alleen! Zonder enige aarzeling beet hij het beestje dood en vrat hem op! En dat voor een kat die geen blikvoer en geen compleet vers vlees eet, maar alleen brokjes wil... Ik stond perplex!
Zou hij dan ergens in zijn luie huiskattenlijf nog een oer-katten-instinct hebben?

Ze kent écht alles nog!

2010-07-07T22:52:00.005+02:00

In 2007 heb ik met Dasha G&G2-examen gedaan. Ze was er eigenlijk nog niet helemaal klaar voor, maar ik wilde een gokje wagen. Ze zou kort daarop een nestje krijgen en dan vind ik dat wel leuk staan in het rijtje credits. Ze haalde het niet, hetgeen niet echt een verrassing was. Het was immers een gokje en Dasha kan heel slecht tegen examen- of wedstrijd-druk. In datzelfde jaar ben ik ook gestopt met wedstrijden, omdat ze er als een geslagen hond bij liep. Daar werd niemand blij van dus, stoppen was de enige juiste optie. Ik heb nog wel korte tijd doorgetraind, omdat ze dat wel leuk vond (vooral de worst dan...). Maar toen veranderde de groepsindeling bij de hondenschool waar ik toen liep. Het toch al kleine veldje werd nog drukker en het werd voor Dasha te chaotisch. Dat trok ze niet, dus ben ik helemaal met G&G gestopt en heb haar volledig op het speuren gezet. Haar G&G-startlicentie heb ik niet verlengd.

Recent wilde een collega-trainster een lesje met mij meelopen en omdat ze geen hond had, mocht ze Dasha lenen. Dasha vond het geweldig, scoorde lekker worst en deed het prima. Toen de terug-plaats kwam zei ik tegen mijn collega-trainster: "ze heeft het in geen 3 jaar gedaan, dus ik weet niet of ze het nog weet". Nou, ze wist het dus prima! Zonder enige aarzeling voerde ze de oefening volledig correct uit. Uit nieuwsgierigheid liet ik haar nog wat dingen doen en dat ging allemaal vlekkeloos: hoog-apport, metaal-apport, volgen met zit, volgen met af. Ongelofelijk!

Gisteren en vandaag heb ik het nog even verder getest. Dasha kent dus écht alle oefeningen van de G&G2 nog op precies hetzelfde niveau als destijds ten tijde van haar examen. Afstands-appèl ging ze toen teveel naar voren en dat doet ze nog steeds. Afstoppen deed ze toen bijna niet en dat doet ze nu wel. Ze is dus zelfs beter dan toen! Drie jaar écht stilgelegd, een nestje tussendoor gekregen en allerlei andere dingen meegemaakt, maar mijn prutsmutsje weet het allemaal nog precies! Onwaarschijnlijk! Ik sta echt versteld!

Tja, en nu ben ik dus aan het twijfelen... Dasha is ondertussen wel veel makkelijker naar mensen geworden. Het is en blijft een stresskipje, maar misschien zou ze met een beetje extra training alsnog dat G&G2 kunnen halen.... Maar dan moet ze weer examen doen en dan blokkeert ze weer... Maar misschien is dat nu ook minder dan toen...
Ik twijfel. Ik ga eerst maar weer eens wat met haar trainen. Ik wil graag dat diplomaatje, Dasha wil alleen maar worst. Maar ze geniet ook van de aandacht, dus wellicht wil ze daar ook voor werken?
Ik weet het niet. Eerst maar eens kijken of ze met minder voer het nog steeds leuk blijft vinden. En dan zien we wel weer.
Maar ze blijft me verbazen, mijn slimme meisje!

Kapotte mand

2010-07-02T21:30:00.005+02:00

Ik heb wat schuimrubber manden in huis staan. Die zijn erg in trek bij de honden (hoewel ze er nu met dit warme weer wat minder in liggen). Tot nu toe heeft nog geen hond er zijn tanden in gezet om ze te slopen. Dat valt dik mee! Maar dat wil niet zeggen dat ze heel blijven. De honden vinden het namelijk heerlijk om lekker te rollebollen in die manden en er op de meest vreemde manieren in of half in te liggen. Tja, en dan komt er een moment dat zo'n mand het niet meer trekt en overlijdt.

Bij een van de manden is de bodem helemaal los gekomen. Ik duw hem dan weer terug, maar eigenlijk is het ding zodanig versleten, dat hij weg moet. Ik ben nog even met mezelf in discussie. Ik kan een neiuwe kopen, die dan over enige tijd weer overlijdt. Ik kan ook de blauwe plastic manden, die nu in opslag in de schuur staan, in ere herstellen. Kleedje erin, klaar. Maar die vinden ze wellicht minder leuk en die schop je ook niet zo makkelijk even aan de kant... Ik weet het nog niet. Ik stop de bodem van de kapotte mand nu maar steeds even terug, dan heb ik nog even bedenktijd wat ik ga doen...

De deuren kunnen weer dicht

2010-06-24T23:55:00.004+02:00

Een paar maanden geleden ben ik overgestapt naar een andere internet-provider. Doordat ik van ADSL naar de kabel ging, stond de router ineens in de huiskamer en niet meer in de meterkast. Maar ja, mijn internet-kabel van mijn PC kwam in de meterkast uit, dus moest er een kabel tussen de huiskamer en de meterkast komen. Op zich geen probleem, gewoon even onder de vloer door. Ik woon echter in een wijk met zeer slechte afwatering, dus toen ik het luik naar de kruip-ruimte open trok, keek ik neer op één groot wateroppervlak. OK... dan maar even wat anders verzinnen en die kabel in de zomer aanleggen, als het daar beneden droog is...
En zo kwam het dat een aantal maanden lang een kabel door mijn huiskamer liep, door de deur naar de gang en dan met tape boven de WC langs naar de meterkast. Hierdoor konden de gangdeur en de meterkastdeur niet dicht en dat is onhandig met 5 honden en 2 katten. Dus had ik wat constructies bedacht, waardoor die beestenboel tegengehouden werd. Maar het bleef onhandig en het begon me steeds meer te irriteren.
Nu deed zich vanavond de gelegenheid voor om iets aan het probleem te doen. Ik kon dat namelijk niet zelf, want ik durf niet in een kruip-ruimte. Niet omdat het er klein is, dat scheelt me niks, maar ik ben bang voor spinnen en die zitten er in overvloed. Ik had reeds een collega bereid gevonden om de spinnen te trotseren en de kabel voor mij aan te brengen. Hij had vanavond tijd, dus we zijn aan het klussen gegaan. Eerst maar even het hondenspul de tuin in, want die zijn bloed-nieuwsgierig en lopen alleen maar voor je voeten. Ze vonden het best, want in de tuin liggen een aantal gerookte botten...
En toen aan de slag en dat kostte toch nog best veel tijd, want:
1. ik heb vloerverwarming, dus je kunt niet lukraak een gat in de vloer boren.
2. door een dragende muur moest je in de kruipruimte nog een flinke omtrekkende beweging maken.
3. het bleek nog niet heel erg droog te zijn in de kruipruimte...
4. allerlei bekistingen en isolatiemateriaal in de kruipruimte zorgde ervoor dat het geboorde gat niet direct toegankelijk was om een kabel door te voeren.
5. dan had ik het hondenspul uit de weg, maar toen vond mijn 17-jarige kat het nodig om de kruip-ruimte te gaan verkennen...hoe ouwer hoe gekker...

Maar goed, uiteindelijk is alles gelukt en werkt internet weer. En: de deuren kunnen weer gewoon dicht. Grappig is, dat ik zo'n tweede natuur ontwikkeld heb om de deur niet dicht, maar op een haakje te doen (omdat de kabel dan zou kneuzen), dat ik een aarzeling in mezelf moet overwinnen om de deur daadwerkelijk dicht te doen. Ik neem aan dat ik dat in een paar dagen kwijt ben.

Het is weer stil

2010-06-20T13:20:00.002+02:00

De laatste tijd begon mijn computer steeds luidruchtiger te worden in de zin van een flinke achtergrond-brom. Laatst wilde hij een keer niet opstarten en gaf allerlei alarmerende piepen. Bij herstarten was het gelukkig weer OK. Maar gisteren had de achtergrond-brom toch wel erg dubieuze vormen aangenomen. Iedereen met huisdieren weet dan wel hoe laat het is: de stofzuiger moet door de pc.
Vandag heb ik dus maar eens de stoute schoenen aangetrokken en de computer ontkoppeld. Ik heb deze nu een jaar en hij is nog nooit open geweest. Het was dus even zoeken hoe dat werkte, maar Dell heeft dat prima in orde, er hoeft zelfs geen schroevendraaier aan te pas te komen.
Tja, en wat je dan aantreft zou in een spookhuis niet misstaan! Wat een stof, haren en vlokken, zeg! Ik heb alles zo goed en zo kwaad als het ging schoongezogen. De ventilator kon ik niet helemaal goed bij komen, die zou je daarvoor los moeten maken en dat ging me toch iets te ver.
Toen de boel weer in elkaar zat heb ik alles weer aangekoppeld en toen de computer opgestart. Wat een verschil, zeg! Het is weer helemaal stil! Ik was helemaal vergeten dat hij zo stil hoort te zijn. Toch maar wat vaker de stofzuiger erdoor halen...

Hond kwijt

2010-06-15T20:48:00.005+02:00

Gisteren was ik een van mijn honden kwijt. Gewoon in huis.
Hoe kan dat nou?
Ja, dat dacht ik ook, maar ik telde er toch echt maar vier. Nummer vijf was weg. En dat was Kalish. Weliswaar de kleinste van het spul, maar toch nog goed voor zo'n 58 centimeter en ruim 19 kilo. Je zou toch zeggen dat je dat niet zomaar kwijt raakt.
Ik wist zeker dat ze binnen moest zijn, dus ging ik op zoek door het huis. Ik keek nog eens extra in de huiskamer of ze niet gewoon lekker op de bank lag. Nee. In de gang dan? Nee. Boven? Nee, dan zou ze direct komen als ik riep en ik kreeg geen reactie. In het berghok? Daar staat mijn wasmachine en ik was er geweest. Vaak lopen de honden dan achter me aan. Dan stuur ik ze er weer uit, maar ik kon er natuurlijk eentje over het hoofd gezien hebben. Maar nee, daar was ze niet. In de tuin? Nee, de deur was niet open geweest, dus dat kon niet. Was ze echt niet in de huiskamer? Nee. Echt niet in het berghok? Nee. Niet onder mijn bureau? Nee. Echt niet boven? Nee. Nou ja! Je kunt toch niet zomaar een hond kwijt zijn!
Toen herinnerde ik me dat ik wel een raar geluid uit de gang had horen komen. Ik had eerst gedacht dat het een van de katten was, maar het was wel een raar soort krabgeluid geweest, te hard voor een kat. En het kwam niet echt uit de gang, maar wel beneden. Daar is ook het toilet. Ze zou toch niet in het toilet zitten? Dat zie je toch als je de deur dicht doet?! Toch maar even gekeken en ja hoor, daar kwam madam enigszins beduusd tevoorschijn. Was dat kleine ding dus achter mijn rug de WC in gepiept! Het moet niet gekker worden...
Maar goed, toen waren er weer vijf, dus alles was weer compleet.

Alweer 2 jaar

2010-06-03T23:41:00.009+02:00

Mijn kleine ventje en zijn nestgenootjes zijn alweer 2 jaar oud. Wat gaat de tijd snel! Ik zie hem nog zo door de werpkist toeren. Met zijn gekke hoofd. Niet parallel en te weinig stop. Raar hoofd... maar wel een geinig kereltje. En toen kwam dat moment waarop ik zag dat hij duidelijk anders was dan zijn broertjes en zusjes: super gericht op mensen. Al veel eerder liepen hij en een van zijn broers constant achter ons aan, maar op dat ene moment knalde hij er door zijn gedrag bovenuit en wist ik: jij bent het.
En zo bleef hij bij mij. En wat een raar kereltje is hij: zo wriemellig, zo'n aandachttrekkertje, geen show-hond volgens de rasstandaard, maar wat een super-uitstraling! Hij doet me vaak aan Sil (een van mijn eerste honden) denken. Dezelfde flair en dezelfde levenshouding "lang leve de lol" en ook hetzelfde zachte karakter en dezelfde aanhankelijkheid. Maar daar houdt de vergelijking op, want Ace is uniek (net zoals Sil uniek was).
Hij is geboren voor de agility, daar ligt zijn hart. Voor de rest is hij wisselend. Het ene moment denk je "hij heeft duidelijk te weinig focus op zijn werk", het andere moment denk je "jé, wat is hij goed!". Ja, dat is Ace. Een hondje van uitersten. Wat een geduld eist hij van je. Maar dwingen gaat bij hem niet en hij is te slim om in trucjes te trappen. Je moet dus met tact en beleid te werk gaan. En dat werkt: zonder volledig afhankelijk te zijn, hangt hij sterk aan me. We vormen een team. Een beetje raar team, maar toch.
Begin dit jaar werd zijn werken ineens wat serieuzer en kwam er meer rust in hem. In twee maanden tijd haalden we G&GB, G&G1 en VZH. En hij kan nog veel meer! Maar alles op zijn eigen tempo.
Ja, Ace is een gek ventje... Maar o zo leuk! En alweer 2 jaar...wat gaat de tijd snel...

Metaal apport

2010-06-01T23:44:00.004+02:00

Ik ben Ace aan het leren om het metaal apport terug te brengen. Hij vindt het niks. Maar hij is gek op worst en dat brengt hem dan toch wel aan het twijfelen. Net als zijn moeder, die vindt metaal ook niks. Maar Dasha leerde dat metaal apport gelijk staat aan veel kaas eten. Ja, en dát kan ze niet weerstaan, dus brengt ze, zelfs met plezier, het metaal apport terug. Altijd maar één keer en dan een flinke hoeveelheid beloning, niet van dat benauwde. Gewoon een hand met 10 kaasblokjes erin. Dan heb je een evenwicht, of eigenlijk niet, want de balans slaat door naar de kant van "apporteren en kaas scoren". En dat is precies wat je wilt. En het is zogezegd een win-win situatie: de hond zijn zin (veel kaas) en jij je zin (metaal-apport).
Ace moet dat nog een beetje leren, hij aarzelt nog. Ik hou hem dan een hand worst voor en probeer hem ertoe aan te zetten om het metaal op te rapen. Dat doet hij nog niet. Wel doet hij nu na twee keer trainen zijn bek open en laat het blok erin leggen. Hij gaat er zelfs wat met de bek heen en spuugt hem niet direct uit. Hij weet: dat vieze ding moet in mijn bek, dan krijg ik worst. Maar de weegschaal slaat bij hem nog door naar "niet apporteren en dan maar geen worst". Misschien moet ik bij hem ook maar met kaas aan de gang. Als hij op zijn moeder lijkt (en dat doet hij op veel punten), dan kan hij dat niet weerstaan en heb ik in no time dat metaal apport erin. Want in één ding lijkt hij zeker op zijn moeder: hij is bloed-slim!

Scherven...

2010-05-05T14:59:00.005+02:00

Gisteren liep ik de hal in om mijn schoenen aan te trekken voor het dagelijkse rondje met de honden. Niks bijzonders. Maar de meute is dan altijd direct hyper "joepiieeh, we gaan uit". Ze staan dan te stuiteren en te springen en te keffen. Dan hoor ik wel eens mijn staande schemerlamp rammelen, want door het gedoe van de meute schuift een schuimrubber mand dan tegen de lampaan. Die heeft een zware voet, dus blijft wel staan. Maar de 10 armen met kleine lampjes erop willen dan wel eens wat schudden en rammelen.

Gisteren hoorde ik geen gerammel, maar ik hoorde wel een boel glas op de plavuizen kapot vallen... ??? ... Zou de lamp omgevallen zijn? Dat kan haast niet... Ik ging kijken en zag een ravage van wit glas. Er bleken 3 van de 10 kelkjes onthoofd te zijn. De glazen kapjes lagen in stukken door mijn hele kamer heen. De lamp stond nog gewoon overeind... Hoe dit nou gekomen is weet ik niet, wellicht stonden de kelkjes al op scherp doordat ze wat los gerammeld waren?

Met enig gevloek heb ik de meute even in de bijkeuken opgesloten en heb het glas opgeruimd. En dat lag dus overal: van voor tot achter in de kamer, in twee hondenmanden, op de bank... Toen maar het geplande rondje gelopen en na afloop naar de winkel om te kijken of de kapjes bij te bestellen zouden zijn. "Nee mevrouw, die zijn niet bij te bestellen". Shit... "Maar misschien hebben we er nog een paar in het magazijn". En laat ik nou mazzel hebben, ze hadden er nog twee ergens in een rommeldoos. Zelf had ik ook nog een reserver-kapje, dus nu is de lamp gelukkig weer compleet. Maar ik moet de lamp maar in de gaten blijven houden dat de kelkjes niet los komen te zitten, want een tweede keer gaat het niet meer lukken om de boel weer heel te krijgen.

Een roedel: ingewikkelde en interessante verhoudingen

2010-03-28T22:54:00.012+02:00

Vlnr: Jelle, Kalish, Ace, Dasha, Sicco

Elke hond heeft zijn eigen, unieke karakter. In een roedel zie je dat nog extra duidelijk. Je ziet dan ook hoe elk individu zich tot de ander verhoudt. Daar kun je een boek over schrijven! Ik zal een korte schets geven van mijn roedel.

De mannen.
Sicco is niet de oudste, maar wel de roedelleider. Sinds hij niet meer kan sporten en ook nog zijn geliefde baas verloren is, heeft zijn zelfvertrouwen een enorme deuk opgelopen. Hij worstelt met zichzelf en heeft daardoor moeite met zijn rol als roedelleider. Hij probeert dit te compenseren door niks te tolereren van de andere reuen. Ze moeten een eerbiedige afstand tot hem houden.
Jelle snapte dat eerder nooit, maar is inmiddels door schade en schande wijs geworden. Hij begrijpt het nog steeds niet echt (hij is enigszins contact-gestoord), maar heeft zichzelf aangeleerd om afstand van Sicco te houden.
Ace snapt de hondentaal heel goed en is heel fijngevoelig. Maar Ace is erg druk en dat werkt bij Sicco als een rode lap op een stier. Sicco gromt dan en daardoor wordt Ace zenuwachtig en nog drukker. Kortom, die twee liggen elkaar niet. Maar Ace is erg handig in de hondentaal en weet een conflict bijna altijd te voorkomen. Hij zal ook nooit dicht in de buurt van Sicco komen.
Ace en Jelle liggen elkaar juist erg goed. Jelle wordt door de rest van de roedel (reuen en teven) niet serieus genomen, ze kijken niet naar hem om. Maar Ace trekt daarentegen erg naar Jelle toe. Als ik ze aan de riem heb, loopt hij graag naast Jelle, likt hem dan ook de bek en loopt gezellig tegen hem aan. Ik denk dat Ace aangetrokken wordt door de rust van Jelle, dat werkt bij Ace rustgevend. Jelle op zijn beurt vindt het wel best. Hij is erg intolerant naar vreemde honden, maar van zijn eigen roedel accepteert hij nagenoeg alles. OK, als Ace hem bijna ondersteboven loopt wordt hij boos (en terecht) en Ace snapt dat heel goed. Maar als Ace zo dicht tegen hem aan komt lopen, vindt hij dat prima.

De meiden.
Toen Kalish haar intrede deed, werden Dasha en zij dikke vriendinnen. Dat werd enigszins verstoord na de komst van de puppen. Dat had niet zozeer met de puppen te maken, Dasha was al lang blij dat Kalish hielp om het nestje op te voeden. Maar de twee boys die bleven, dreven enigszins een wig tussen de twee meiden. Als de twee meisjes wilden spelen, eisten de boys het spelletje op. Tegelijkertijd werd Kalish volwassen en groeide haar zelfvertrouwen. Vooral toen de beide dames laatst tegelijk loops waren, zag je de concurrentie. Dasha is te zacht om Kalish echt de wacht aan te zeggen,maar ze laat zich toch ook niet echt de kaas van het brood eten en is nog steeds ranghoogste teef. Kalish is ook vrij zacht, maar in relatie tot Dasha niet en ze pakt haar voordeel waar ze kan. Beide dames hebben echter weinig trek om ruzie met elkaar te krijgen, dus ze houden het doorgaans op wat schermutselingen. De vriendschap die er eerder was, is verdwenen, maar rivalen zijn ze ook niet echt. Het zijn eigenlijk echte meiden: ze hebben een wat dynamische relatie.

Boys versus girls.
Sicco is een echte gentleman. Hij zal een teef nooit iets doen en laat ze volledig over hem lopen. Sicco en Dasha hebben duidelijk een band en Sicco is naar Dasha toe nog veel toegeeflijker, ze mag echt alles. Dasha voelt zich bij Sicco duidelijk heel erg op haar gemak. Kalish daarentegen heeft helemaal niks met Sicco en ook niet met Jelle. Met Ace heeft ze wel een band, maar Ace is buitenshuis te ruig voor haar, daar kan ze niet tegen op. Dus mijdt ze Ace buiten, ze is er zelfs een beetje bang van. Maar binnen spelen ze vaak met elkaar. En als Kalish buitenshuis op "strooptocht" gaat, is Ace haar trouwe volgeling.
Zoals gezegd staat Jelle een beetje buiten de groep. De meiden trekken zich niks van hem aan en hebben totaal geen band met hem. Behalve ... als ze op het hoogtepunt van de loopsheid komen, dan gaan ze allebei juist Jelle uitdagen... Rare meiden...
Ik weet niet of Ace en Dasha zich realiseren dat ze zoon en moeder zijn. Ace gebruik (misbruikt) Dasha om zijn spanning op af te reageren. Als hij stress ervaart of als hij gewoon teveel energie heeft en die kwijt moet, dan duikt hij op zijn moeder en gaat aan haar kraag trekken. Dasha vindt dat niet leuk, maar laat het doorgaans gelaten over zich komen. Als het te erg wordt, valt ze uit. Maar dat maakt geen enkele indruk op Ace, want ze bijt niet echt door. En tot overmaat van ramp gaat Kalish dan vaak misbruik maken van de situatie om ook nog eens lekker Dasha in de kraag te vatten. Met twee idioten aan haar kraag staat Dasha volkomen machteloos en ik moet haar dan ook regelmatig redden. Dat is meestal aan het begin van de wandeling. Daarna is Ace nog wel eens wat aan het klieren, maar Kalish houdt zich dan meestal gedeist. Want als ze zich er wel mee zou belmoeien, loopt ze het risico dat Ace zijn geklier op haar richt...

Ja, het is een ingewikkelde bedoening, zo'n roedel. Maar wel heel leuk en intrigerend!

Tijgertje

2010-03-18T18:41:00.005+01:00

Ace gapt nogal eens wat van mijn bureau. Zwaar favoriet daarbij is een pluche muisje. Dat is eigenlijk een etuitje, via een rits in de buik kun je kleine dingen bewaren. Ik bewaar er mijn USB-stickjes in. Zeer regelmatig gapt Ace hem van mijn bureau. Even koffie inschenken en hup, hij is weer stout geweest. In tegenstelling tot een aantal leren dingen die hij van mijn bureau gepikt heeft (portemonnee, leren agenda) sloopt hij het muisje echter niet noemenswaardig. OK, de staart heeft het begeven, maar dat was niet meer dan een stukje touw. Maar de oortjes en alles zit er nog aan. Ik ben er alleen niet zo blij mee dat om de have klap mijn USB-stickjes weer door de kamer verspreid liggen.
Ik vroeg me dus af of hij niet gewoon een pluche speeltje mist. Die liggen er namelijk niet meer in huis, want die werden allemaal gesloopt. Maar omdat de rest eigenlijk niet naar het muisje omkijkt en Ace er blijkbaar iets mee heeft, heb ik de proef op de som genomen en heb een nieuw pluche beest voor hem gekocht. Niet te duur, want ik wilde eerst maar eens uittesten of de handel heel zou blijven.

En zo deed Tijgertje zijn intrede in huis. Een tijgerkop met een piepertje erin en twee hele lange poten eraan, meer is het niet. Maar Ace vindt het schitterend. Eerst was hij wat voorzichtig "mag ik die echt pakken?...". Maar nu hoor ik regelmatig het piepertje. en Tijgertje is nog heel, Ace sabbelt er wel aan, maar sloopt hem niet (althans, nog niet...).
En nu maar hopen dat hij eindelijk van mijn USB-stickjes-muis af blijft!

Steeds gehoorzamer

2010-03-11T21:38:00.002+01:00

Het valt me de laatste tijd steeds meer op dat Ace heel gehoorzaam wordt. Natuurlijk heeft hij af en toe nog wel zijn nukken, maar over het algemeen luistert hij heel erg goed. Als er niks aan de hand is en ik roep hem, komt hij op turbo-speed aanstormen. Als er wel wat is, bijvoorbeeld een fietser of hardloper of zo, dan had hij nog wel eens "bloemkolen in zijn oren". Maar tegenwoordig kijkt hij nog een keer en komt dan braaf aanlopen (om zijn brokje in ontvangst te nemen, want dat weet hij dan ook wel weer donders goed). Vandaag was hij lekker met een stokje aan het spelen toen er een fietser langs kwam. hij reageerde er niet eens op.
Afgelopen weekend heb ik met hem voor het eerst een G&G-wedstrijd gelopen. Hoewel het lang niet vlekkeloos ging, was hij wel erg braaf. Tussen de middag ging ik wandelen en er waren veel andere honden, fietsers, wandelaars etc. Hij reageerde er eigenlijk niet op. Kalish was er ook bij en die reageert ook niet, dus dat helpt dan wel, maar toch. hij kwam netjes als ik hem riep, ook al was er een andere hond in zicht.
Gisteren had ik weer agility-training met hem. Dan slaan zo'n beetje alle stoppen in zijn hoofd door, zo gek is hij dan. Hij blaft dan de hele boel bij elkaar en blijft het liefst continu op volle snelheid rondracen. Geduld is dan echt ver te zoeken. Maar hij gehoorzaamt wel en ik kan steeds beter afstand van hem nemen voor de start. Zou hij dan toch ooit volwassen worden? Niet helemaal hoop ik...;-)

Speurkonijn terecht

2010-02-20T18:35:00.007+01:00

Bij het speuren moeten de honden voorwerpen verwijzen. Dat betekent dat ze moeten aangeven iets gevonden te hebben met de geur van de spoorlegger eraan. Die voorwerpen kunnen van allerlei materialen zijn. Vaak worden kleine leren sleuteletuitjes of oude portemonnaitjes gebruikt. We gebruiken ook wel stukje van een riem of geheel andere dingen. Zo heb ik een stoffen vingerpopje in de vorm van een konijntje. Dat is een groot succes, want de honden vinden hem heel leuk. Nadeel is dat ze er wel eens mee gaan goochelen, maar goed, als ze geleerd hebben het konijntje met rust te laten, dan gedragen ze zich ook wel bij andere rare voorwerpen.

Meestal gebruik ik het konijntje op een spoor voor een van de honden van een clubgenoot, Margareth. Vooral Xivar, een Hovawart, vindt het een leuk ding. Margareth was echter niet lekker en had het speuren voor een keertje overgeslagen. voor de verandering mocht Ace dus een keer het konijntje op zijn spoor. Maar Ace had het vandaag erg zwaar. Hij had veel moeite het spoor te vinden en moest ook steeds niezen. Was het de kou in zijn neus? Of de poeierige sneeuw? Doorgaans speurt hij prima in de sneeuw, maar vandaag was het niet veel soeps. Tja, dat kan een keer gebeuren, volgende keer beter.

Toen alle honden gespeurd hadden, kwam ik erachter dat ik een speurvoorwerp mistte: het konijntje was zoek! Alle speurpaaltjes waren al uit de grond en ik wist niet meer precies waar ik het konijntje gelegd had. Ga dan maar zo'n klein voorwerpje in een heel groot weiland zoeken!
We besloten toch maar een poging te wagen. Want ja, Xivar zou wel erg teleurgesteld zijn als "zijn" konijntje kwijt zou zijn... Ik wist nog dat Ace's spoor 8 bomen na het rode paaltje in de berm begon, dus wie weet hoe ver we zouden komen.

De hulp van een hond is in zo'n geval wel handig. Dasha heeft wel vaker geholpen bij het zoeken naar verloren speurvoorwerpen en ze heeft die ook wel gevonden. Dus Dasha mocht mee het weiland in. Lekker los scharrelde ze om ons heen. Dasha heeft de neiging om reeds uitgelopen sporen na te zoeken. Wie weet of er nog wat lekkers op ligt. Met enige moeite vonden we het spoor van Ace terug en begonnen het te volgen. het was niet overal even duidelijk, dus het vorderde niet zo snel. We waren ongeveer een meter of 10-15 onderweg, toen Dasha iets verderop ineens iets oppakte en naar ons keek. Ze had het konijntje in haar bek! "Zoeken jullie dit?" leken haar vragende ogen te zeggen. "Goed zo meisje! Knappe meid". We waren helemaal blij met haar en natuurlijk kreeg ze wat lekkers voor het vinden van het konijntje.

Nu konden we met een gerust hart naar de club, het speurkonijntje was terecht!

Steeds beter

2010-02-14T00:54:00.004+01:00

Op 7 maart heb ik mijn eerste G&G-wedstrijd gepland met Ace. Is hij eraan toe? Tja, dat is bij hem altijd de vraag. Het is een geweldige flierefluiter en hij kan maar zo ineens iets in zijn kop halen, waardoor hij een oefening verpest, die hij in principe perfect beheerst. Dus het is afwachten wat het wordt.

Maar in de training gaat hij zeer duidelijk vooruit! Afgelopen dinsdag was ik appèl met hem aan het lopen. Het was druk op het veld. Er liepen veel combinaties, er werd met apporteerblokken gegooid, ballen vlogen in het rond en honden sjeesden op het vooruit-commando over de as van het veld. Voorheen zou het kansloos geweest zijn om daar met Ace tussen te lopen: veel teveel afleiding en veel teveel leuke, interessante dingen te zien. Dan stond je daar voor Jan met de korte achternaam. Nu ging het echter heel goed. Natuurlijk keek hij even op als er een bal door de lucht vloog of een hond langs kwam sjezen. Maar hij bleef bij de les en liet zich niet echt afleiden. De oefeningen deed hij erg netjes. Ook het volgen met zit ging net zo snel als anders. Voorheen "vergat" hij die zit als het rumoerig was, dan was hij zo afgeleid dat hij gewoon doorliep. Bovendien was het dan al lastig om los met hem te volgen, omdat hij dan overal op af vloog. Nu ging het super, hij bleef er goed bij en had er duidelijk plezier in. Ook het apporteren gaat steeds beter. Vandaag had ik bij wijze van proef voor het eerst het zware 650-grams IPO-blok gebruikt. Geen probleem, hij haalde het keurig op en ging er netjes mee zitten.
Het gaat eigenlijk zo goed, dat ik erover zit te denken om met hem VZH-examen te gaan doen. De planning van de club is om in mei een examen te hebben. Er zijn twee dingen die me nog doen aarzelen: 1. voor VZH moet een hond heel lang af-blijf doen en dat is het grote zwakke punt van Ace; 2. Ace heeft nog nooit het volgen met af gedaan en dat wil ik pas gaan trainen als hij zijn G&GB heeft. Het is dus maar net hoe ver ik met die twee oefeningen ben of het zin heeft om op te gaan voor VZH. Eén van de twee mag hij missen, maar niet allebei.
Ach, we hebben nog even...

Weer samen

2010-01-24T18:49:00.003+01:00

Gelukkig is het loopse gedoe afgelopen en kunnen de reuen en teven weer samen. Kalish is al een paar dagen niet loops meer, maar Dasha was het nog wel. Gisteren kon ik Ace al bij de meisjes laten. Hij reageerde nog wel wat op Dasha, maar die snauwde zo doeltreffend van zich af, dat hij zijn interesse snel kwijt was. Sicco liet zich echter niet zo makkelijk wegsnauwen, dus hij en Jelle moesten nog gescheiden blijven. Vanmorgen heb ik ze samen uitgelaten. Dat ging wel, maar Sicco en Jelle waren toch nog wel erg geïnteresseerd in Dasha. Die moest er niks van hebben en snauwde ze flink af. Dat hielp niet helemaal en ze bleven toch wel achter haar aan lopen. Dus heb ik ze in huis nog maar even gescheiden gehouden. Vanmiddag om 17.00 uur was het echter voorbij, de interesse voor Dasha was sterk gedaald en nu liggen ze allemaal samen in huis lekker te slapen. Grappig hoe snel de interesse (= loopsheid) dan weggaat. Binnen een paar uur kan het ineens helemaal anders zijn. Nou, ik vind het goed, we zijn er weer een half jaar van af.

Toch maar weer in de bench...

2010-01-17T23:32:00.006+01:00

Normaal slapen de honden bij mij op de slaapkamer. Geen benches, gewoon wat kleedjes her en der en een mand. Dat gaat prima, er wordt nooit iets gesloopt. Nu de dames loops zijn (en nu écht heel erg, dus de heren mogen er niet meer bij), zitten de heren in het achterste deel van het huis: de bijkeuken en mijn werkkamer. 's Nachts doe ik Jelle en Ace in de benches die in de bijkeuken staan. Jelle wil nog wel eens in huis markeren als er loopse teven zijn en Ace is niet helemaal "sloop-proof".
Afgelopen nacht wilde Ace de bench niet in. Hij had heerlijk onder mijn bureau liggen slapen en wilde daar eigenlijk blijven. Hij trok zo'n zielig gezicht, dat ik zwichtte. De laatste tijd had hij ook eigenlijk niks meer van mijn bureau gegapt... Dus mocht hij een nachtje los.
Tja, zie hieronder het resultaat... komende nachten mag hij weer in de bench...

Twee loopse meiden

2010-01-14T21:54:00.005+01:00

Kalish is al een tijdje loops. En sinds maandag is Dasha ook loops. Kalish zit nu in de 10e dag, dus dat kun je wel stralend loops noemen. Doorgaans hou ik de reuen en teven bij elkaar tot het niet meer gaat. Dat scheelt een extra uitlaatbeurt. Bij Dasha is het altijd heel sterk: dag 9 moeten de "bokken en schapen" gescheiden worden. Bij Kalish was het ook ongeveer op dat tijdstip, hoewel de reuen doorgaans minder heftig op haar loopsheid reageren.

En nu zit ik dus in de 10e dag van Kalish haar loopsheid en ik heb het zooitje nog steeds bij elkaar. Niet als ik weg ben en 's nachts ook niet, maar overdag als ik er bij ben en een oogje in het zeil kan houden wel. En ook het gezamenlijk uitlaten gaat nog goed. Heel verbazingwekkend. Kalish is al een aantal dagen regelmatig de reuen aan het uitdagen, maar die blijven redelijk koel. Na wat smakelijke likjes laten ze het er weer bij. En als ik thuis aanhetwerk ben, ligt de hele meute vredig te slapen. Grappig is wel, dat eerst Ace de meeste aandacht voor Kalish had. Vervolgens begon Kalish Jelle uit te dagen. Typisch, want Jelle is wel de oudste, maar niet de roedelleider. Dat is Sicco en die liet het allemaal een beetje gaan. Hij is ook erg goed in het detecteren van de juiste tijd bij een teef. Wat ik zo typisch vind, is dat zowel Dasha als Kalish naar Jelle trekken als ze loops zijn, maar buiten de loopse periode helemaal niks met hem hebben. En Dasha is erg op Sicco gesteld, maar gaat dus ook naar Jelle toe als ze dekrijp is. Vreemde meiden...

Kalish en Sicco, ondanks de loopsheid heel rustig naast elkaar

Vandaag begon Sicco ook meer belangstelling te krijgen voor Kalish, dus ik denk dat het morgen afgelopen is met gezamenlijk uitlaten. Dan wordt het afzien, want in dieperiode zijn ze erg onrustig. Als de ene partij mee uit is, brult de andere partij de boel bij elkaar. En dat gaat dus nu langer duren, omdat Dasha pas in de 4e dag van haar loopsheid zit. Vanaf dag 9 gaan bij haar de reuen op tilt. En bij Dasha is Sicco écht helemaal de kluts kwijt, piept de hele tijd en wil niet meer eten.
Ik kijk uit naar 26 of 27 januari, want dan is Dasha's loopsheid afgelopen. Daar kun je altijd de klok op gelijk zetten. En dan is Kalish dus ook niet meer loops, dan kunnen we het gewone leven weer oppakken.

Speuren in de sneeuw

2010-01-10T21:33:00.003+01:00

Gisteren ben ik gaan speuren, ondanks de weervoorspellingen van sneeuw en flinke kou. Met een extra laagje kleding aan moet dat immers geen probleem zijn. En inderdaad bleek het met de kou erg mee te vallen.

Ace mocht als eerste een spoor uitwerken. Ik had het zelf gelopen en omdat ik het in een wat krap hoekje gelegd had, had ik er wat extra hoeken ingelegd. Die kon je in de sneeuw goed zien, dus ik kon ze goed terugvinden. Het is me al eerder opgevallen dat de honden zuiver op de neus werken en de voetstappen niet op zicht gaan volgen.
Ace deed het super, hij liep de hoekjes heel netjes en ging braaf bij de voorwerpen liggen (dat vindt hij niet leuk, hij wil liever verder speuren). De laatste twee hoeken waren spitsen, ik had dus eigenlijk een Z gelopen. Dat is eigenlijk "hogeschool-werk", maar ik dacht dat Ace het wel kon. En inderdaad: zonder enige aarzeling liep hij perfect de beide scherpe hoeken. Ja, speuren kan mijn ventje wel!

Kalish was daarna aan de beurt. Haar spoor was door een clubgenoot uitgelopen. Hij had een beetje in zijn hoofd "ach, jong hondje, ik loop een duidelijk spoor". Nou, dat hoeft voor Kalish niet, hoor. Maar goed, hij had de hoeken er dus "flink ingetrapt" zoals dat heet. Verder had hij het spoor niet alleen over het gras, maar ook over een stuk akker gelegd. Dat was wel weer leuk, hoewel het verschil tussen die twee grondsoorten door het pak sneeuw wat minder was dan normaal. Kalish liep het spoor keurig uit, pakte de eerste hoekjes goed en ging heel vlot en strak liggen bij de voorwerpen. Bij de overgang van gras naar akker had ze een lichte aarzeling, maar ze ging daarna keurig verder en pakte prima de eerste hoek. De tweede hoek gaf haar veel problemen. Dat was eigenlijk heel goed te verklaren. De spoorlegger had de hoek extra aangezet, maar dit was precies in een kuiltje. Na het kuiltje was een grote kluit. Toen Kalish de hoek wilde nemen, kwam ze direct met haar neus in het kuiltje en kreeg ze daardoor waarschijnlijk een "overload". Dat is een teveel aan lucht, waardoor je tijdelijk even niks meer ruikt. Na wat rommelen op de hoek kwam ze uiteindelijk net voorbij de grote kluit en daar pakte ze direct het spoor weer op. De rest ging super. Ze had alle voorwerpen en dus was het laatste voorwerp, haar bal, volkomen verdiend.

Hierna was Dasha aan de beurt. Ze liep een spoor uit dat door een andere clubgenoot gelegd was en inmiddels een uur oud was. Ze kwam keurig rond, pakte zonder aarzelen het stuk akker en verwees alle voorwerpen. Ze had er duidelijk zin in. Ze heeft een zwak voor wild-sporen en dat was ook duidelijk zichtbaar. Elke keer als een konijnenspoor het spoor kruiste, staakte ze even. Vorige week liet ze zich een paar keer verleiden om het konijnenspoor te volgen, maar dit keer ging ze niet van haar spoor af en liep keurig verder. Voor haar doen liep ze behoorlijk diep en liet zich weinig afleiden door de omgeving.

Ik kan er altijd erg van genieten als mijn honden goed speuren. Je ziet ze helemaal opgaan in hun taak, je ziet dat ze het leuk vinden én je ziet hoe knap ze sommige moeilijkheden oplossen. Ja, het was een goede speurdag!

Op de bank

2009-12-31T22:51:00.002+01:00

Tja, pleit verloren heet dat. Eerder gaf ik al aan dat ik het moeilijk vond om Ace van de bank te sturen. En dus ligt hij er nu regelmatig lekker op. Zojuist voor het eerst samen met Kalish. Terwijl het buiten knalt. Jelle en Sicco hebben daar last van, maar de jonge garde totaal niet. Ze gaan lekker liggen pitten op de bank. Gelijk hebben ze!

Een ruig rondje

2009-12-30T22:19:00.004+01:00

Gisteren had ik niet zoveel tijd gehad voor de honden en 's middags kreeg ik bezoek. Dat vindt de meute, en vooral Ace, zo leuk, dat ze erg opdringerig worden. Mijn bezoek had het niet echt op honden, dus ze mochten (moesten) na korte tijd de bijkeuken in. Toen mijn bezoek om 16.00 uur weg ging, spoot de energie bij de zwartjes zo ongeveer uit de oren. De meute was dus toe aan een flinke wandeling en die ben ik dan ook met ze gaan maken. Omdat er al een auto stond op de plek waar ik wilde wandelen, ben ik iets doorgereden naar een stuk waar ik al een tijdje niet geweest was. Extra leuk dus voor de honden.

Nou, ze spoten de auto uit en ik had hem nog niet afgesloten of ze stonden al aan de overkant van het bruggetje (ze weten precies dat we daarover gaan). Ace zette vervolgens een sprint in die niet meer leek te eindigen. Dasha en Kalish hadden er ook aardig de sokken in gezet en in no time verdween het trio aan het eind van een veld om de hoek van een bosje. Toen ik daar aankwam, stonden ze alweer een veldje verder te kijken waar ik nou eindelijk bleef.
Zo ging het hele rondje, ik had echt zoiets van "Hé jongens, mag ik ook nog mee?"

Op een gegeven moment liep ik op een strook met rechts een bosrand en links een sloot en daarachter weilanden. Sicco en Jelle waren een klein stukje voor me uit, de rest was al om de hoek van het bosje verdwenen. Ineens zag ik in het weiland twee herten rennen. Sicco had ze ook gezien en stond ernaar te kijken. Plotseling kwam Kalish om de hoek van het bosje gestormd. Zij had de herten duidelijk in het visier en had de achtervolging ingezet. Ze had echter niet gezien dat Sicco net om de hoek van het bosje stond. Gevolg: een botsing en vervolgens lag Sicco (32 kilo!) met 4 poten in de lucht te spartelen en stormde Kalish (19 kilo!) door alsof er niks gebeurd was. Over motivatie gesproken... Gelukkig kon ik met de nodige druk in mijn stem Kalish ervan weerhouden om verder achter de herten aan te gaan. De vrij brede sloot die ze ook nog had moeten oversteken heeft me daarbij ongetwijfeld geholpen. Ook Ace moest ik nog even tot de orde roepen, want hij heeft van Kalish al heel fijn geleerd dat jagen leuk is (dank je wel Kalish...).

Vervolgens gingen we verder over een veld en stond de meute alweer aan het eind voordat ik goed en wel aan de oversteek begonnen was. Nog een paar paadjes en we waren weer bij het laatste veld. Daar gingen Ace en Dasha nog even lekker een potje stoeien en rennen. Kalish wilde ook wel meedoen, maar als het zo ruig tekeer gaat durft ze dat vaak niet, want dan wordt ze onder de voet gelopen. Dasha kan zich dan beter staande houden.

Van Visvijverbos 27-12-2009

Voor we het wisten waren we weer terug bij de auto. Het tuig stond bij de auto met een blik van "Zo, we zijn de ergste gekte kwijt, gaan we nu gezellig wandelen?"
Tja, je zult maar een horde gekke Belgen hebben...

Torpedo-oren

2009-12-26T18:31:00.003+01:00

Van Sneeuwplaatjes

Ace heeft regelmatig de neiging om "torpedootje" te spelen. Dan stormt hij keihard op een van de teefjes (meestal Dasha) af en ramt die in de nek. Dat vinden ze doorgaans niet echt geslaagd, maar ja, wat doe je eraan...

Ace kondigt zijn actie altijd wel duidelijk aan. Dan gaat hij in sluiphouding of hij gaat liggen. Maar wat zijn snode plannen vooral duidelijk maakt is de stand van zijn oren. Die gaan dan opzij, zogezegd in V-vorm. Vandaag was ik eindelijk in staat dit op de foto vast te leggen. Het kan nog duidelijk, Ace heeft zijn oren soms nog lager en hij houdt zijn kop vaak ook heel laag, maar de houding op deze foto is voor de teefjes genoeg om in de alarmfase te gaan en alvast dekking te zoeken...

Tweestrijd

2009-12-23T00:47:00.005+01:00

Voorheen mocht geen enkele hond bij mij op de bank. Kalish mocht echter van André op de bank en dit is nu nog steeds zo. Ze mag bij mij als enige ook op de bank.
De rest mag niet op de bank. Als ik die ook toelaat, wordt het in no time een zooi. Als je ziet wat een zand en prut de meute mee naar binnen neemt en als je dan zou bedenken dat dit allemaal op de bank terecht komt, dan gaat die een snelle dood tegemoet. Bovendien kun je er dan zelf met goed fatsoen niet meer op zitten.
Sicco en Dasha denken er niet aan om op de bank te gaan, die vinden het niks. Jelle heb ik twee keer van de bank moeten jagen, die vond dat hij toch minstens dezelfde rechten had als Kalish. Een beetje heeft hij daar gelijk aan, maar helaas voor hem wil ik daar niet aan. Nu heb ik hem al een tijdje niet meer betrapt, dus ik denk/hoop dat het idee uit zijn hoofd is en dat hij genoegen neemt met de manden en kussens.

Zoals gewoonlijk is Ace weer een geval apart. Hij is een opportunist. Hij ziet Kalish de bank op gaan en denkt "Oh, dat is vast leuk, dat kan ik ook". Vooral als er wat door de straat gaat vliegt hij de bank op. Hij heeft namelijk ontdekt dat je vanaf de bank net door het zijraampje kunt kijken en dat is het enige raampje waar geen rolgordijntje voor zit. Dus heb je lekker vrij zicht. Maar als hij dat doet, weet hij ook dat hij fout is, dus dan floept hij snel de bank af als ik eraan kom. Dat hoor ik duidelijk, maar ja, wat doe je er dan aan. Hij komt dan naar me toe met een hoofd van "ik deed echt niks verkeerd, hoor". En bewijs het tegendeel maar eens...

Nu heb ik ook al een paar keer een andere situatie gehad. Ik zat rustig op een van de banken en Kalish lag naast me. En op de andere bank lag Kalish.... Hé, dat kan niet, ik heb maar één Kalish... Shit, dat is Ace! En daar lag hij dan, zo heerlijk tevreden en ontspannen, dat ik me bijna bezwaard voelde om hem eraf te sturen.
Laatst zat ik op de bank en Kalish lag op de andere bank, zoals zo vaak. Hé, wat heeft Kalish een lange snuit...Shit, dat is Ace! En weer lag hij zo tevreden en in diepe rust, dan ik me weer bezwaard voelde om hem eraf te sturen.

Vandaag zat ik op de bank en Kalish (de echte) lag op de andere bank, tevreden opgerold in een hoekje. Ace stond bij mij, naast de bank. Hij keek me een aantal keren aan, aarzelde, rommelde, keek me nog eens aan en aarzelde nog eens... en stapte toen heel rustig naast me op de bank en rolde zich tevreden op in het andere hoekje.
Tja, en wat doe je dan... Eigenlijk had ik heel boos "foei" moeten roepen en hem eraf moeten sturen. Maar stiekem vond ik het heel erg gezellig en Ace stoorde absoluut niet, hij ging heel lief in het hoekje liggen. Shit, wat moeilijk om dan consequent te zijn! Wat heb ik gedaan? Ik heb hem heel rustig en vriendelijk naar de grond gedirigeerd. Hij deed het, maar ging even later toch weer naast me op de bank liggen. Met pijn in mijn hart heb ik hem weer rustig naar de grond gewezen. Daar bleef hij toen.

Ik heb het nog nooit zo moeilijk gevonden om consequent te zijn. Ik kan dat smoel van Ace heel moeilijk weerstaan. Zal ik hem dan toch maar op de bank laten? Maar dan is het hek van de dam, want als je Ace een vinger geeft, neemt hij je hele hand. Maaar ik heb nu al hoezen om de bank en er zijn meer Belgenmensen die hun honden zonder problemen op de bank laten... Ik ben hevig in tweestrijd, maar ik vrees eigenlijk dat ik dit ga verliezen...

Kapot oor

2009-12-21T00:40:00.005+01:00

Jelle heeft weer een kapot oor. Dat is niet voor het eerst. Hij en Sicco hebben vrij regelmatig mot. Of eigenlijk, Sicco geeft Jelle op zijn kop als die weer eens niet de gepaste afstand bewaart van hem. Sicco is de roedelleider. Jelle accepteert dat wel, maar hij is niet zo goed in de hondentaal en haalt zich daardoor regelmatig de woede van de roedelleider op de nek. En Sicco is de laatste tijd niet zo in vorm en regelmatig wat uit zijn hum. Er is ook teveel in zijn leven gebeurd, hij kan het nog geen plekje geven: zijn blessures en daardoor het einde van zijn sportcarrière, de roedeluitbreiding met eerst 2 en nu dus nog maar 1 reutje, het verlies van zijn geliefde baas, een verhuizing... Alles heeft hem erg onzeker gemaakt, waardoor hij zijn positie als roedelleider eerder bedreigd ziet en hem feller verdedigt.
Als Sicco vindt dat Jelle over de streep gaat, dan pakt hij hem in de nek. Helaas zit dan bijna altijd Jelle's oor ertussen. Doorgaans doe ik er niks aan en herstelt het netjes.
Jelle was eigenlijk net hersteld van een pijnlijk oor ten gevolge van zo'n incident. Helaas voor hem was het vandaag weer raak. Ik had te laat door dat zijn oor weer flink getroffen was. Ik kwam er pas achter toen ik een flink bloedspoor op de grond zag. Toen bleek dat er weer een lapje vel van het oor los zat. Tja, wat nu. Het was duidelijk niet een wond die gehecht kon of hoefde te worden, maar het bloedde toch wat te veel om het zo te laten. Wat zou een dierenarts eraan doen? Waarschijnlijk inpakken om het bloeden te stelpen. Ik besloot er een stuk leukoplast op te plakken om zo tevens het wat loshangende vel te fixeren op de wond. Op deze manier kan er geen vuil in en ontstaat er hopenlijk geen wild vlees of zo. Jelle vindt het goed, hij heeft eigenlijk geen last van de "plakker".

Pas later zag ik dat Jelle in de keuken en de huiskamer met zijn kop geschud had voordat ik het oor verbonden had. Het bloed zat letterlijk (!) tegen het plafond. Ik moest dus flink boenen om de muren, vloeren, kasten, schemerlampen, afvalbakken en keukenkastjes en deuren weer schoon te krijgen. Wat een ravage, zeg!

Speuren in de sneeuw

2009-12-21T00:15:00.003+01:00

Eergisteren heb ik voor het eerst met de honden in de sneeuw gespeurd. Dat was in Heemskerk in het bos. Gisteren heb ik weer gespeurd, dit keer in Almere op ons speurveld. In beide gevallen lag er een laagje sneeuw van zo'n 5 cm. Het voordeel is dat je dan precies het spoor kunt zien lopen. Je zou zeggen dat de honden dat ook zien en dus op het zicht gaan lopen. Maar nee, hoor, in Heemskerk liepen ze duidelijk op de geur. Zo kon het gebeuren dat ik op een driesprong het spoor naar rechts zag gaan, maar Dasha juist naar links ging. Daar stond de wind namelijk naar toe. Met een boog kwam ze uiteindelijk prima in de goede richting uit, maar het was duidelijk dat ze zich niet op het zicht oriënteerde. Ook Ace deed dit niet en volgde puur de geur. Grappig is dat je onder deze omstandigheden dus prima kunt zien wat je hond zoal doet en hoe ze eigenlijk speuren. Normaal weet je niet precies waarhet spoor loopt en ga je er vaak vanuit dat de hond op verwaaiing loopt als hij wat van de lijn afwijkt. Nu kon ik echter prima zien dat vooral Dasha de wildsporen erg interessant vindt en ze regelmatig even checkt. Ook een fietsspoor vond ze de moeite waard van het volgen. Maar uiteindelijk volgt ze dan toch het juiste spoor. Op een gegeven moment kruisten we wat wandelaars. Hierna ging Dasha verder op hun spoor, dat parallel aan het te volgen spoor liep. Na een stukje zo verder gegaan te zijn kwam voor mij het "punt van de waarheid". Het spoor dat Dasha moest volgen boog af naar rechts en kruiste daardoor het spoor van de wandelaars, dat rechtdoor liep. Dasha aarzelde echter geen moment en sloeg rechtsaf. Op dat moment vond ik dat super, maar achteraf is het eigenlik niet eens zo verbazingwekkend. Dasha loopt namelijk bij voorkeur een stukje naast het spoor. We noemen dat "op de randwaarden lopen". Ze loopt dus op de grens van waar wel en geen lucht is en kan zo goed bepalen of ze nog juist zit. Die grenswaarde liep toevallig precies over het spoor van de wandelaars...
Bij het speuren op het veld was ook goed te zien hoe Dasha te werk gaat. Dit keer liep ze vrij strak op het spoor, maar het was ook veel ouder dan dat in Heemskerk. Bovendien was de tempeeratuur veel lager. Er zal dus minder geur geweest zijn, waardoor honden meer "terug naar de kern" gaan speuren. Maar ook dit keer ging Dasha regelmatig even een stukje het spoor van een konijntje of zo op. Normaal loopt een trainingsmaatje voor
Dasha het spoor uit en loop ik het voor haar hond Xivar uit. We wilden beiden echter wel eens trainen met een verleidingspoor. Tja, en als je maar met z'n tweeën bent is dat lastig. We hebben dat opgelost door voor onze eigen hond het spoor uit te lopen, maar wel door elkaars spoor te lopen en dus elkaars spoor als verleiding te gebruiken. Dat was best moeilij voor de honden, omdat de verleiding in dit geval dus een geur was die ze normaal gewend zijn te volgen. Nadat de sporen er een uurtje lagen begon Xivar als eerste aan zin spoor. Voor hem was de moeilijkheid dat het te volgen spoor en de verleiding nagenoeg even oud waren. Hij is echter een goede speurder en had geen moeite het juiste spoor te volgen. Hierna was Dasha aan de beurt. Voor haar was de situatie totaal anders, want er lag weliswaar een verleiding die even oud was als het te volgen spoor, maar over die verleiding was vervolgens weer een heel vers spoor gelegd plus het spoor dat Xivar achterliet. Het verschil met het te vogelen spoor was hierdoor enorm, maar de verleiding had ook wel een heel sterke geur. Ik was benieuwd. Maar Dasha vond het blijkbaar niet moeilijk, want ze reageerde totaal niet op deze verleiding en liep er voorbij alsof het er niet was. Waar ze wel op reageerde waren wat verleidingen die door konijntjes gelegd waren. Die waren weliswaar veel ouder dan het spoor wat ik gelopen had, maar toch nog wel erg aantrekkelijk voor haar. Normaal weet je niet waarom ze af en toe wat van het spoor wijkt, maar nu was haarfijn te zien dat dit steeds op plekken was waar wildsporen waren. Ja, Dasha, de sneeuw heeft je verraden!
Wat me verder opviel was dat alle honden erg goed speurden, ondanks de sneeuw en de kou. Wij mensen maken ons daar wel eens druk om, of eenhond wel in de vrieskou mag/kan speuren. Nou, geen probleem hoor.

Blij smoel

2009-12-15T23:54:00.004+01:00

Jelle is in het voorjaar geblesseerd geraakt. Drie verschoven ruggenwervels en verrekte banden aan zijn linker-achterpoot. Het gaat ondertussen steeds beter, maar de genezing heeft gewoon zijn tijd nodig. een hond van 10 jaar oud is niet zo snel weer op de rit. Sinds september train ik af en toe weer voorzichtig met hem en dat vindt hij geweldig. Soms zie ik hem dan later wat trekkenpoten, maar meestal gaat het goed. Sinds onze pakwerker geblesseerd is, komt Jelle echter wat minder aan de beurt. Ik draai dan pakwerk voor alle aanwezige honden en dan laat ik Jelle vaak maar in zijn bench. Het is ook vaak wat lastiger om hem dan goed in- en uit te lopen, dus dan denk je al snel " laat hem maar rustig in de auto zitten".

Dit laatste halve jaar is Jelle snel ouder geworden. Natuurlijk doet zo'n blessure hem geen goed, maar de rust die hij daarom moest nemen heeft hem ook niet beter gemaakt. Lichamelijk wel een heel eind, maar geestelijk is hij een beetje ingekakt, gelooft het wel allemaal. Het is weliswaar van nature een rustige hond, maar dat is wat anders dan uitgeblust. Natuurlijk krijgt hij wel zijn aandacht. 's Avonds voor het slapen gaan komt hij steevast even met zijn kop op bed en dan knuffelen we wat. En als ik overdag thuis aan het werk ben, dan ligt hij tevreden onder mijn bureau. Maar desondanks is hij wat uitgeblust. Ik vond hem ook wat meer plassen en heb urine en bloed laten controleren. De urine zat wat laag in soortelijk gewicht, maar verder geen duidelijke afwijkingen, dus het zal de ouderdom wel zijn.

Wat training betreft liep ik nog wel af en toe een appelletje, maar met de regenachtige zaterdagen van de afgelopen tijd is dat er ook wat bij ingeschoten. Speuren doe ik wel met Jelle,maar slechts een klein stukje, want het is niet zijn ding en hij verliest snel zijn motivatie. Dus een klein stukje en dan een bal, dat vindt hij leuk.

Vanavond besloot ik om Jelle wel een korte training te geven. Gewoon een beetje werken aan zijn bewaking en aanblaffen van de pakwerker. En als beloning natuurlijk de mouw. Nou, dat vond hij geweldig! Hij is zeker geen natuurtalent, maar op zijn eigen manier heel gemotiveerd. Na een korte sessie stopten we, omdat hij anders lichamelijk teveel belast wordt. Zoals altijd mocht hij als beloning de mouw meenemen naar de auto. Dat deed hij dan ook vol verve. Daarna liep ik hem nog even een kort stukje uit. En dan zie je wat je zo'n hond geeft met zo'n training! Jelle kan dan echt een lach van oor tot oor hebben. Met zijn brede lachebek keek hij me zielsgelukkig aan. Ach, wat kan die ouwe er nog van genieten als hij mag trainen. Ik geloof eigenlijk heilig in het feit dat deze positieve energie hem ook lichamelijk goed zal doen en zeker uit zijn geestelijke dip zal halen. Ik ga hem toch weer wat vaker "van stal halen" . Dat blije smoel gaan we de komende tijd vaker zien!

nieuwe foto

2009-12-07T00:23:00.006+01:00

Toen mijn moeder vorig jaar 80 werd, hebben we haar drie ingelijste foto's gegeven van haar 3 kinderen met hun gezin. Sinds dien is mijn gezinsamenstelling gewijzigd: André en Auke zijn weg. Mijn moeder wilde daarom graag een nieuwe foto met de nieuwe gezinssamenstelling. Die foto heb ik afgelopen vrijdag door Hans Hoop laten maken. Ergens halverwege de vrijdagmiddag-wandeling heb ik mijn tuig in het gelid gezet en heet Hans ze op de foto gezet. De "gevoelige plaat" bestaat tegenwoordig uit pixels of zelfs megapixels. Hoe dan ook, het is een leuk plaatje geworden. Ik heb hem een beetje moeten bewerken, omdat het erg somber weer was en het net was of we in de mist stonden, maar nu is hij volgens mij wel OK.

Vlnr: Jelle, Kalish, Ace, Sicco, Dasha

Met z'n allen hardlopen

2009-12-06T23:58:00.006+01:00

Vandaag ben ik weer gaan hardlopen. Dit keer mochten alle 5 de zwartjes mee. Ik koos een stukje buitenaf, waar ze los kunnen en waar bijna niemand loopt, zeker niet tegen de schemering. Ik hield er namelijk rekening mee dat er wel eens eentje wat achter zou kunnen blijven. Sicco is niet zo'n duursporter, vaak gaat hij achterlopen met een hoofd van "is het nog ver?". Er zijn dan twee opties: ofwel als een soort veedrijver de meute voor je uit werken ofwel ze maar gewoon achterlaten en dezelfde route terug nemen. Dan kom je ze wel weer tegen. Dat laatste koos ik voor, want dat veedrijven bevalt me bar slecht.
Nou, ze hadden er blijkbaar zin in, want ze bleven helemaal niet achter. Zelfs Sicco liep keurig mee. Hij had er duidelijk schik in. Ja, het is ook al weer een hele tijd terug dat ze meegeweest zijn met hardlopen en wat nieuws vinden ze doorgaans wel leuk.

Het is leuk de verschillen te zien tussen de honden. Zoals gezegd is Sicco geen duurloper. Hij is een sprinter, die het doorgaans niet zo heeft op die lange afstanden. Jelle daarentegen vindt duurlopen heel leuk. Of het nou naast de fiets is of mee met hardlopen, hij vindt het erg leuk. Weliswaar heeft hij de neiging wat te lang bij tevenplasjes te blijven hangen en daardoor achterop te raken, maar als hij meeloopt, dan loopt hij in een mooi gelijkmatig drafje. Naarmate zijn leeftijd vordert wordt dat achterop raken wat meer. Hij kan het nog allemaal makkelijk aan, maar doet het wel rustiger aan en ziet het nut er niet altijd van in om mij weer in te halen: achteraan bungelen is ook OK.

Dasha en Kalish zijn een beetje gelijk: ze kunnen met gemak een duurloop aan en ze vinden het ook leuk om mee te gaan, maar ze missen een beetje een doel. Rennen is prima, maar dan achter een hert of bal aan. Verplaatsen van A naar B is ook prima, maar dan wel met een doel. Ze gaan dan op zoek naar eetbare zaken of naar sporen van wild. Wellicht is dat de aard van een teefje: geen energie verspillen, maar alleen doelmatig aanwenden. Ze lopen allebei heel soepel en zijn absoluut niet moe, maar ze zijn wel constant bezig met andere zaken.

En dan heb je nog Ace. Ace is echt mijn hardloophondje van dit moment. Hij is van het type "hoe meer energie je verspilt hoe beter". Hij vindt het overduidelijk geweldig om met hardlopen mee te gaan. Hij rent continu van voor naar achter: - vooraan kijken wat de teefjes doen - achteraan kijken waar ik blijf - even bij Jelle buurten (zijn grote vriend) en dan weer naar voren om te zien of hij niks mist - en dan ziet hij opzij iets wat hij even moet checken - en dan komt er een grote plas, waar hij uiteraard even flink in moet plonzen... enz. enz. Het verschil met de teefjes is dat hij totaal niet bezig is met een bepaald doel, tenzij je het domweg plezier hebben en verspillen van energie een doel vindt...
Onvermoeibaar racet hij van voor naar achteren en heeft het overduidelijk super naar zijn zin. Het was dan ook geen verrassing dat hij geen zin had om de auto alweer in te moeten... Als het aan Ace ligt gaan we elke dag rennen ;-)

Voor het eerst mee hardlopen

2009-11-21T21:46:00.006+01:00

Voorheen liep ik veel hard. Dan nam ik de honden mee, dus die waren dan ook lekker uit gewest. Door wat chronische blessures is het hardlopen wat op een laag pitje gekomen. Van mijn huidige generatie Groenendaelers zijn ze er ook niet allemaal enthousiast over. Sicco heeft (ook voordat hij geblesseerd werd) een hekel aan duursporten (fiets/hardlopen), dus die vindt het niks. Die blijft dan altijd puffend achter, dus dan ben je genoodzaakt om op dezelfde route terug te gaan, anders raak je hem kwijt. Het kwam er dus op neer dat ik af en toe met een deel van de honden ging hardlopen. Dat deed ik dan altijd 's avonds, want overdag heb ik geen tijd om naast mijn werk zowel de honden uit te laten als te sporten. Bij mijn vorige woning was het erg lastig om in het donker te lopen, omdat er in het buitengebied geen verlichting was. Er was dus een beetje de klad in het lopen gekomen. Langzaamaan teer ik dus in op mijn basisconditie (die door het jaren hardlopen wel redelijk goed was). Dat zinde me niet zo, dus ik had al een paar keer bedacht dat ik er nodig weer wat aan moest gaan doen.

Laatst viel het me op dat bij mijn huidige woning eigenlijk hele goede mogelijkheden zijn om ook 's avonds hard te lopen. Vandaag heb ik dus de stoute schoenen, of beter mijn hardloopschoenen, aangetrokken en ben gaan lopen. Ik denk dat ik wel 2 jaar niet gelopen heb... Tja, toen kwam de vraag op: wie gaat er mee? 5 hondjes is een beetje teveel. De laatste keer had ik Jelle bij me, maar die wordt er niet sneller op (ach,hij is ook al 10). Sicco vindt het dus niks en Dasha vindt rennen aan de riem doodeng. Blijven over Kalish en Ace. Kalish is wel mee geweest als ik in het bos ging hardlopen, Ace was nog nooit mee geweest, want sinds hij er is, heb ik niet hardgelopen. Nu is Ace een hond die heel erg graag beweegt, dus ik had het idee dat hij het erg leuk zou gaan vinden. Verder kan hij wel wat extra actie gebruiken, dus ik besloot hem mee te nemen. Wellicht mag Kalish in de toekomst ook mee, maar deze keer besloot ik alleen Ace mee te nemen, om hem te leren netjes aan de lijn mee te rennen.
Zo gezegd zo gedaan. Ace vond het geweldig dat hij mee mocht, de rest baalde flink en liet dat ook duidelijk horen… Ace heeft de neiging om flink te springen en te happen als ik ga rennen. Dat deed hij nu ook, maar ik hield de riem wat kort en bleef verder rustig doorrennen. Al snel stopte hij met springen en happen en ging netjes meelopen. Vervolgens werd hij enthousiast en ging voor me uit lopen. En zo kreeg ik nog wat extra vaart in de vorm van 1 hondenkracht. Op een deel van mijn rondje kon Ace loslopen. Dat ging prima, hij snuffelde wat, rende wat en bleef keurig bij me in de buurt. Daarna kwam er weer een stukje aan de riem en dat ging ook prima. Ace was eigenlijk door het lopen minder met zijn omgeving bezig dan normaal. We passeerden twee keer iemand met een hond, maar hij was er eigenlijk niet eens zo in geïnteresseerd. Ik deed maar een klein rondje van ongeveer 2 km, maar als inkomertje vond ik dat wel genoeg. Verder ging het eigenlijk deze keer ook vooral om te kijken hoe Ace het zou oppakken. Nou, dat zit wel goed, die mag de volgende keer weer mee. Hij vindt het geweldig leuk en gedraagt zich prima. Wordt vervolgd!

Nieuwe uitlaatroutes

2009-11-10T22:33:00.005+01:00

Alweer november... Er is veel gebeurd, ik ben verhuisd en woon nu (weer) in het dorp. Je moet dan je nieuwe uitlaatrondjes ontdekken. Dat is wel even lastig met 5 honden, die op alles wat beweegt afvliegen. Ze waren in het buitengebied niks gewend... Maar het gaat nu wel beter, fietsers en wandelaars zonder honden reageren ze bijna niet meer op. Maar ja, andere honden zijn leuk, dus als ik niet uitkijk duiken ze er met z'n allen op. In het begin is dat wel gebeurd. Mijn eerste zorg is dan altijd Jelle, want die grijpt vreemde honden, dus die moet ik het eerste aan de lijn doen. De rest maakt alleen herrie. Dat is vervelend voor hun "slachtoffer", maar het levert verder geen schade op. Gelukkig heeft Jelle geen een keer de kans gekregen om wat te grijpen. Ondertussen weet ik waar ik de honden los kan laten en op welk punt ik ze weer aan de riem moet doen. Verder woon ik nog steeds dichtbij de uitlaatplekjes waar ik voorheen altijd heen ging, dus daar loop ik ook nog regelmatig. Lekker rustig en ontspannen. Dat kan ik niet altijd zeggen van de rondjes dichtbij huis.

Vorige week liet ik de honden 's morgens vroeg uit. Op de terugweg (ik liep alweer op het fietspad richting huis), kwam me een man met een Labrador tegemoet. Ik week uit naar de weg, want met die 5 van mij aan de lijn kun je niet iemand passeren op het fietspad. De Labrador liep echter los, stormde op mijn roedel af en ging als een gek blaffen en uitdagen op precies genoeg afstand om niet gegrepen te worden. Nou, dat lieten die van mij zich niet zomaar gebeuren, dus het was een kabaal en keet van jewelste (ik weet nu wel dat ik ze alle 5 kan houden, ondanks dat ze gezamenlijk veel meer wegen dan ik). Tot mijn ergernis deed de eigenaar van die Lab niks, hij liep in hetzelfde rustige tempo door zonder enig commando of reactie naar zijn hond toe. Toen hij voorbij was ging zijn hond gelukkig achter hem aan, maar in gedachte heb ik hem naar wat minder fijne plaatsen verwenst...

Vandaag was ik bijna het bos uit, ik had de honden al aan de riem, toen er een loslopende hond het bos uit kwam, met de eigenaar er kort achteraan. Deze hond had ik eerder gezien, want in een van de eerste weken dat ik in mijn nieuwe huis woonde, had Ace deze hond "naar huis gejaagd". Ook toen kwam de hond het bos uit, maar toen liep mijn zooitje nog los. De hond, een soort windhond-bastaard, schrok zich lam en ging er in volle vaart vandoor. Gevolg: met z'n allen erachteraan. Met wat gebrul had ik er 4 terug, maar Ace vond het veel te mooi en ging achter de vluchtende hond aan. Die was over de weg gerend en in een woonwijk verdwenen, met een scheldende baas erachteraan "hou je honden dan aan de riem!". Hij had gelijk. Ik moest er nog een flink stuk achteraan voordat Ace weer in beeld kwam. Het kostte me vervolgens nog moeite om hem bij me te krijgen, want hij had duidelijk meer zin in jaag-spelletjes.
Goed, vandaag kwam ik dus in een vergelijkbare situatie: de windhond kwam het bos uit, maar dit keer had ik mijn tuig aangelijnd. De hond schrok echter toch en vluchtte weer de weg op, naar huis. Zijn baas rende er vloekend achteraan en probeerde de hond tot stilstand te brengen "Nero, blijf!". Stiekem had ik een beetje lol: "tja, dan moet je je hond maar aanlijnen". En ook de naam van de hond deed me wel glimlachen. Nero. Geen naam voor een windhond-typetje en al helemaal niet voor zo'n bange wezel...
Tja, zo maak je wat mee.

Bevangen door de warmte

2009-08-07T22:40:00.004+02:00

Vrijdagmiddag is al jaren het gebruik om met het hondenspul naar het bos te gaan. Doorgaans is dat samen met het Border-spul van Hans. Het is dan met een stuk of 9 van die malloten bij elkaar een dolle boel.
Vandaag was geen uitzondering. Met 5 Belgen en 4 Borders gingen we naar het bos. Gezien de hoge temperatuur kozen we een bos met schaduw en veel water. Dan zou het voor de hondenbeesten nog een beetje te harden zijn. Het eerste stukje ging door het bos, toen een stukje met wat zon, maar daar was ook water. Het hele spul dook er enthousiast in. Wat een plezier hadden ze!
Een stukje verder liepen we over een door onkruid overwoekerd pad. Hierdoor was het begaanbare deel smal en liepen de honden (en mensen) achter elkaar aan. Jelle heeft dan de gewoonte om een klein stukje vooruit te lopen, dan te wachten en me te laten passeren en dan weer langs te komen. Dat is doorgaans al niet prettig, maar als hij dan ook nog een stok in de bek heeft is het ronduit irritant. Ace liep achter me en was heel irritant tegen mijn benen aan het duwen. Ik dacht nog "het zal toch geen tweede Jelle worden..." en stuurde hem resoluut voor me uit. Dat ging echter niet, want Ace stond te zwaaien op zijn poten en viel bijna om. Hij trilde over zijn hele lijf. Oeps, hij was duidelijk niet goed en had dus tegen me aan gelopen, omdat hij zijn oriëntatie kwijt was. Bevangen door de warmte! Ik heb hem opgetild en een stukje terug gedragen. Daar was een plas regenwater, waarin ik hem heb laten liggen. Hij knapte daar zienderogen van op. Na enige minuten vond hij het welletjes en wilde weer gaan rennen. "Oh nee, mannetje, jij gaat aan de riem". Hij zou zo weer op 100% tekeer gegaan zijn. Dat is typisch Ace: als een gek tekeer gaan en geen maat houden. Na zijn oververhitting was het goed om door rustig te lopen het bloed rond te laten gaan, maar hij zou direct weer full-speed naar een tweede oververhitting geracet zijn! Hij heeft dus de rest van het rondje noodgedwongen aan de riem gelopen. Daar was hij het helemaal niet mee eens en hij trok als een gek. Maar ik was aardig geschrokken van dit incident en ik wil mijn ventje nog lang niet kwijt!

Zou het er toch in zitten?

2009-08-01T22:36:00.003+02:00

Vandaag heerlijk getraind met de honden. Het speuren ging prima, ze hadden er zin in. 's Middags bij het pakwerk verraste Ace me alweer met het pakwerk. We hebben tijden gehad dat ik dacht dat hij teveel op zijn moeder leek om er iets van te bakken. Dasha wil best knuffelen met de pakwerker, maar bijten...nee, écht niet! Dat zit totaal niet in haar. Tja, als je daar een zoon van hebt, kun je natuurlijk verwachten dat hij ook niet zo'n bijter is. Zijn vader doet het weliswaar best leuk in de IPO, maar ook dat is een show-gefokte hond en geen super-bijter.
Ace wilde eerst ook niet bijten. Hij deed de bek wel open, maar vervolgens niet dicht. Hij vond het spelen met de pakwerker wel gezellig, maar het lukte bijna niet om hem tot bijten te krijgen, hij kwam niet verder dan een beetje lebberen. Als je de mouw wegtrok, bleek dat hij helemaal niet vast had. 'Gaandeweg een trainingsessie kregen we hem meestal wel zover dat hij ging bijten in de mouw, maar dat kostte veel moeite!
Sinds enige weken lijkt het echter vooruit te gaan. Hij gaat het steeds leuker vinden en wordt steeds hebberiger naar de mouw. Afgelopen dinsdag ging hij zelfs blaffen! Vandaag mocht hij op een gast-pakwerker bijten. Dat vindt hij geen probleem, want hij is erg vrij naar iedereen. Maar deze pakwerker maakt wat meer dreiging en doseert dat wat minder. Kalish vond dat toch wel spannend, hoewel ze het best goed deed. Ace vond het prima en hij ging zelfs weer blaffen. Meteen bij het begin had hij al (voor zijn doen) goed beet en hij liet ook niet zomaar los!
Ace zal nooit een tophond worden in de IPO, maar ik begin toch wel voorzichtig te denken dat een diplomaatje er wellicht toch wel in zit!

Voor het eerst een blafje

2009-07-14T23:27:00.004+02:00

Vandaag heeft Kalish voor het eerst geblaft tijdens de IPO-training. Ze zat er al een tijdje tegenaan en piepte en gromde dan wat, maar echt blaffen had ze nog niet gedaan. Dat gebeurde vandaag en als beloning kreeg ze meteen de mouw. Dat had ze snel door en we kregen het zowaar een tweede keer vrij gemakkelijk voor elkaar om haar te laten blaffen.
Het is erg jammer dat Kalish zo door de agility-wedstrijden wordt opgeslokt, want ze doet het heel erg leuk in de IPO. Ze heeft een mooie, volle en rustige beet. Ze is natuurlijk niet de dapperste, maar ze heeft wel drive en als ze wat vertrouwen in de pakwerker heeft, komt ze echt wel. En ondanks haar kleine gestalte sjouwt ze de mouw met gemak rond. Ze komt er dan keurig mee terug lopen en blijft dan bij de pakwerker staan, met de mouw mooi rustig in haar bek. En die sla je er ook niet zomaar uit, die heeft ze echt wel goed vast.
Ja, we zullen in de toekomst toch echt wat meer tijd moeten claimen, zodat ze de kans krijgt om op niveau te komen. Ze heeft het in zich!

Met 5 honden kamperen

2009-06-30T22:48:00.006+02:00

Afgelopen weekend zijn we met een heel stel van de kringgroep naar Duitsland geweest, waar een van ons meedeed aan een IPO-wedstrijd. Deze werd georganiseerd door een aantal Duitsers, die elk jaar ook met onze Randmerenbokaal meedoen (een wedstrijd speciaal voor langharige Belgische herdershonden). Door als supporter mee te gaan wilden we hen daarvoor onze waardering laten blijken én wilden we onze clubgenoot natuurlijk aanmoedigen.
Ik reed samen met een andere clubgenoot, die graag wilde kamperen (als oefening voor een training die ze later dit jaar heeft voor het reddingshondengebeuren). "OK, dan doe ik wel mee", had ik gezegd. Dus heb ik mijn Quechua-tentje, die ik voor G&G-wedstrijden gebruik meegenomen. Daar heb ik ook een binnentent bij. Luchtbed, slaapzak en lamp mee en klaar is Kees.

Auke was met André mee en de rest ging met mij mee. Het hele spul in de auto, waar dus ook mijn clubgenoot met haar Mechelaar in moest. De achterste kennels in mijn auto zijn erg ruim, dus daar zaten steeds twee honden per kennel (reu-teef). Dan Ace nog in zijn eigen kenneltje en Tempo (de Mechelaar) in het kenneltje van Auke. En zo gingen we op weg. Het was een hele rit, maar het ging erg voorspoedig.

Het weekend was erg geslaagd: leuke wedstrijd, gemoedelijke sfeer en we hebben ook nog lekker getraind. Omdat het met 5 honden in een tent echt te krap is, zeker met wat "hanige" reuen, zaten Jelle en Sicco 's nachts in de auto en hadden ze de grote kennels voor zich alleen. Dat vinden ze prima en die hoor je dan ook niet meer. Ace, Dasha en Kalish mochten mee in de tent. De eerste nacht keken ze wat vreemd rond, maar toen ik lekker op mijn luchtbedje ging liggen, hadden ze zoiets van "Oh, we gaan blijkbaar slapen". Vervolgens zochten ze ieder een hoekje op en vielen heerlijk rustig in slaap. De tweede nacht ging net zo, ze rommelden even om een hoekje te vinden en vervolgens heb ik ze niet meer gehoord. Toen ik 's morgens wakker werd lag Ace heerlijk dicht tegen het luchtbed aan. Helemaal relaxed. Wat heb je als hond dan ook meer te wensen dan lekker bij het baasje slapen. En ondanks dat mijn luchtbed lek was, heb ik ook heerlijk geslapen en was het gezellig en prima te doen om met drie honden in de tent te slapen.
Naast de hondenclub was een veld, waar de honden even lekker konden dollen. Daar konden ze met z'n vijven lekker los rennen. Ze waren allemaal erg goed te pas en speelden lekker met elkaar. Dasha ging helemaal los met Ace en die probeerde op zijn beurt Jelle tot spelen te krijgen. Zelfs Sicco was in speelse bui, daagde eerst Jelle uit en ging toen met Ace spelen. Die vond het wel leuk, maar ook wel eng om met de "grote baas" te dollen, dus hij ging toch maar snel liggen...
Ook tijdens de lange rit terug hielden de honden zich keurig rustig. Ze mogen de volgende keer weer mee!

Deelcertificaat IPO-II-speuren

2009-06-07T12:21:00.005+02:00

"Jé, wat werkt ze vrolijk!" was de opmerking van een toeschouwer bij het deelexamen IPO-II speuren dat ik met Dasha gisteren heb gedaan. Doorgaans is Dasha een wat gespannen hondje, altijd op de rem. Maar als ze speurt komt ze los en geniet ze van het vrije veld en het werken met de neus. Zelfs een toeschouwer valt dat dan op. Goed beschouwd was die constatering eigenlijk een van de belangrijkste dingen van het examen.

Examens doen en papiertjes halen is eigenlijk iets van de baas. Diploma's zijn niet eetbaar, dus de hond vindt ze volkomen oninteressant. Doorgaans zijn bazen tijdens examens stressig, dus niet leuk voor de hond. Examens zijn dus eigenlijk niet in het belang van de hond.

Aan de andere kant zijn examens en diploma's drijfveren voor bazen om wat met de hond te gaan doen en dat is wel weer in het belang van de hond. Er zijn al teveel honden die hun dagen slijten als haardkleedjes. Als de baas zo'n vooruitzicht op een papiertje nodig heeft om zijn luie kont van de bank te verheffen en wat met de hond te gaan doen, dan dient zo'n diploma toch wel een goed doel.

En dan het ideaalbeeld: examen doen zonder dat de hond merkt dat het examen is. Dus: de hond is lekker bezig en de baas krijgt zijn felbegeerde papiertje. En vervolgens is die baas erg blij en geeft de hond daardoor wat extra aandacht, wellicht een extra lekkere maaltijd. Zo zou het toch eigenlijk altijd moeten zijn!

Met Dasha heb ik G&G-examens en -wedstrijden gelopen. Ze liep er bij als een geslagen hond, kon de spanning totaal niet aan. Ze presteerde daardoor van geen meter, ondanks dat het in de training prima deed. Maar ja, in de training kreeg ze worst en praat ik veel tegen har. Dan is het gezellig bezig zijn met de baas en heerlijk vreten. Wedstrijden is dan toch een ander verhaal. Toen ik door kreeg dat ik eigenlijk hondje aan het pesten was en er zelf ook geen lol aan beleefde ben ik gestopt. Geen G&G-wedstrijden en examens meer met Dasha.

Speuren is en ander verhaal. Dat doet Dasha zonder al teveel voer, het speuren op zich is voor haar al zelfbelonend, want ze werkt heel graag met de neus. Verder is ze heel graag in de natuur en het werken op het open veld geeft haar veel plezier. De omstandigheden bij een examen zijn bij speuren niet zoveel verschillend van training en tot nu toe geeft Dasha er blijk van dat ze eigenlijk niet eens door heft dat het om een examen gaat. Ze kijkt een keer om met een blik van "hé wie loopt daar mee, die ken ik niet". Maar in de training lopen er ook wel eens nieuwe mensen mee, dus zo vreemd is dat niet. En ze blijven op afstand. En nog belangrijker: Dasha vindt speuren zo leuk, dat ze die toeschouwers makkelijk kan buitensluiten.

Dasha deed het op het examen gisteren prima. Ze kreeg 85 punten. Aftrek kreeg ze voor wisselingen in tempo, hoog speuren, scheef bij de voorwerpen liggen en af en toe op- of rondkijken. Allemaal dingen die bij haar manier van speuren horen en waar ik haar niet voor corrigeer. Ingecalculeerde verliespunten dus. Wat mij betreft liep ze een van de mooiste spoortjes die ik haar de laatste tijd heb zien doen. En als je dan ook nog te horen krijgt dat ze zo vrolijk is, dan heb je wat mij betreft het ideaal bereikt: baasje blij met diploma en hondje blij met lekker bezig zijn.

TOP-test

2009-05-31T20:07:00.004+02:00

Afgelopen vrijdag heb ik met Jelle meegedaan aan de pilot van de TOP-test. Dit is een aangepaste versie van de MAG-test. Het protocol schijnt hier en daar wat gewijzigd te zijn en er zijn wat nieuwe onderdelen aan toegevoegd. MAG staat voor "Maatschappelijk Aanvaardbaar Gedrag" en TOP staat voor "Toetsen Op Persoonlijkheid". Bij de MAG-test is er een beoordeling, warbij je kunt slagen of zakken voor de test, bij de TOP-test komt er alleen een beschrijving van de persoonlijkheid van je hond uit, met wat nadruk op of hij snel agressief gedrag vertoont. Ik deed met Jelle mee om eens te zien wat die test nu eigenlijk inhoudt.

De MAG-test wordt bij enkele rasverenigingen gebruikt om fokdieren te testen. Bij de Belgische Herders wordt hij niet gebruikt. Men vindt hem te zwaar en gebruikt daarom een eigen test.

Is de TOP-test inderdaad te zwaar voor en Belg? Ik denk het wel. De gemiddelde Belg zal teveel in de stress gaan. Jelle is zonder enige voorbereiding met veel gemak en bijna met lof door de gedragstest van de NVBH gekomen. Die test is niet zo zwaar, maar toch zijn er nog best veel Belgen die er moeite mee hebben of zelfs zakken. Jelle heeft dus ten opzichte van de meeste Belgen iets meer stabiliteit. Dat bleek ook uit de TOP-test, want daar kwam hij ook prima door. Alleen bij de onderdelen met een nep-hond vertoonde hij enig ambivalent gedrag en zelfs een keer agressie. Dat klopt ook, want Jelle is niet zo lief naar vreemde honden. Maar het aaien met kunsthanden, het benaderen met kleuterpoppen of het rommelen in zijn voerbak en wegpakken ervan liet hij allemaal zonder enige moeite toe. Uiteindelijk ging hij met een hoge kwispel van het veld af.

Er deed nog een langhaar-belg mee. Deze is met lof geslaagd voor de gedragstest en ook hij kwam goed door de TOP-test heen. Het kan dus wel! Veel Belgenmensen geven echter aan dat ze dergelijke testen niet goed vinden, omdat honden negatief afgerekend worden op het vertonen van agressie. Met de druk die op de honden wordt uitgeoefend vinden deze mensen dat een Belg best agressie mag vertonen. Dat is de aard van het beestje. Ga je honden fokken die allemaal door de test komen, dan worden het eenheidsworsten, zonder pit en zonder het typische Belgenkarakter. Aldus veel Belgenliefhebbers en fokkers.

Ben ik het daarmee eens? Tot op zekere hoogte wel. Ik vind ook dat je geen eenheidsworsten moet nastreven of boksballen, die nergens op reageren. Ik ben er ook van overtuigd dat een Belg geen hond voor iedereen is en je moet hem dus ook niet zo gaan wijzigen dat hij dat wel wordt. Dan is het geen Belgische Herder meer.
Maar ik vind ook dat teveel van onze Belgen een te labiel karakter hebben. Er is nog zoiets als een gulden middenweg tussen een eenheidsworst en een hittepetitterige angstbijter.
Hebben we het dan over de veel geprezen "werkhonden"? Nee, ik denk dat die met bosjes zouden zakken voor de MAG-test en in de TOP-test gekarakteriseerd zouden worden als honden met een (te) kort lontje. Ze zijn lang niet altijd stabiel en zetten voor mijn gevoel te snel hun tanden erin. Net zo goed als bij de kynologisch gefokte honden zitten er natuurlijk ook goede honden tussen de werkhonden.

Mijns inziens zouden we de goede honden (kynologisch gefokt of werkhond) moeten koesteren en moeten gebruiken om het karakter van de Belg wat stabieler te krijgen. Maar niet zover als sommige werkhondenmensen willen. Ik vind dat een Belg een gevoelige hond is. Dat hoort bij een hond die van oorsprong bij de schapen gebruikt is. Dat moeten gevoelige en beweeglijke honden zijn. Maar het moeten ook honden zijn, die zonder problemen door een MAG- of TOP-test moeten kunnen gaan. Het bewijs is er intussen dat er langhaar-belgen zijn die dat kunnen. Ik ben trots op mijn Jelle dat hij dat heeft laten zien, maar eigenlijk wist ik het tevoren al zeker. Jelle is een gevoelige hond, maar wel stabiel genoeg voor al die grappen die de baas met hem denkt te moeten uithalen.

Eerste agility-les

2009-05-27T23:00:00.000+02:00

Volgende week worden Ace en Auke alweer 1 jaar oud. Wat vliegt de tijd!
Vandaag heeft Ace zijn eerste officiële agility-les gehad. Natuurlijk hebben de boys thuis al het nodige geleerd, omdat wij zelf een eigen baan hebben. Daar doen ze regelmatig een rondje, eerst op puppy-niveau en langzaamaan op jonge honden niveau. De frequentie lag niet eens zo hoog, gemiddeld eens per 14 dagen. Maar nu dus voor het eerst officieel bij een club, met vreemde honden in de groep.

Het begon met de Jumping. Zoals verwacht ging het direct al enigszins fout. Ace vloog na de eerste sprong op de andere honden af om die eens even goed te bekijken en te begroeten. Een mini-Border Collie beviel hem zo goed, dat hij niet meer terug te roepen was. Hij moest in zijn kladden gegrepen worden en weer terug bij de les gebracht worden. Daarna voltooide hij zijn rondje met veel plezier. Typisch Ace: eerste lessen chaos, daarna OK. De rest van de Jumping deed hij eigenlijk erg leuk. Hij nam de sprongen lekker vlot, reageerde goed op de handling en vloog met veel vaart de tunnel in. De palen deed hij als enige in een redelijk smal straatje. Hij kwam er te hard in, remde af en viel vervolgens in het juiste ritme. Ik was trots.

Het Vast Parcours ging super. Hij was iets minder gericht op de andere honden en vloog met veel vaart over de schutting en de kattenloop. Die beiden heeft hij pas 1 keer op hoogte gehad, maar dat doet hem niks. Ik moest er flink hard achteraan om hem bij te houden. De touch, die we de pups geleerd hebben op de raakvlakken ging super. Hij zakte wel wat opzij van de kattenloop af, maar het was nat en voor een eerste keer vond ik het prima. Toen kwam de wip. Die had hij nog nooit gehad. Bij alle honden ging dat kort aangelijnd. Enigszins verbaasd zag Ace de wip doorkantelen toen hij net voorbij het kantelpunt was, maar hij was er niet van onder de indruk. Het is bij hem een kwestie van laten ontdekken dat het geen kattenloop is en dat hij er dus vaart op moet minderen.
Vervolgens kwam nog een raceparcoursje sprong-tunnel-sprong-sprong. Wat liet hij zich daar goed handlen! Toppertje in de dop! Als toetje nog een keer de schutting als los toestel. Daar moet ik op de afstandstart gaan trainen, want hij vindt het zo leuk dat hij het wachten maar even overslaat. Gelukkig had ik onze bogen neergezet om hem te dwingen daar onderdoor te lopen en zo de oploop van onderaf aan te pakken, anders zou hij pardoes bovenop de schutting gesprongen zijn.

Tja, en toen was het alweer afgelopen. Wordt vervolgd? Zeker! Ace vond het schitterend en ik ook. Dit hondje is volgens mij voor deze sport gemaakt!

The nose knows

2009-05-20T18:47:00.004+02:00

Afgelopen vrijdag ben ik weer naar Heemskerk geweest om te speuren. Sicco, Dasha en Ace waren mee. Sicco deed het goed, hoewel hij af en toe wat onzeker was. Ik heb de laatste tijd ook weinig gespeurd en hij was wellicht ook nog enigszins in de ban van de loopsheid van Kalish. Dasha was weer wat aarzelender dan de vorige keer, het starten ging weer niet goed, maar als ze dan eenmaal op gang was ging het wel.

Als laatste ging ik met Ace van start. Cor had tevoren even kort gezegd hoe hij het eerste stuk zou lopen. Nadat ik een seintje kreeg gingen we van start. Ace had er zin in en vertrok met grote snelheid en veel overtuiging. Na korte tijd kwamen we bij een splitsing, waar hij zonder aarzelen naar links ging. Ik had echter in mijn hoofd dat Cor rechts gezegd had, dus leidde ik Ace rustig terug naar de splitsing en liet hem nogmaals het spoor uitwerken. Hij kwam heel braaf terug, sprong over een pluk brandnetels heen naar het rechter pad, maar liep onmiddelijk weer het linker pad in. Toch maar even voor de zekerheid via de portofoon gecheckt en ja hoor, Ace had gelijk, we moesten links. Knappe vent!
Even later vond hij Cor en kreeg zijn verdiende worstje. Het tweede stuk ging ook vol overtuiging en razendsnel. Het laatste stuk begon ook weer erg vlot. Na enige tijd over een redelijk breed onverhard pad gegaan te zijn, dook Ace ineens een heel smal paadje naar links in. Dat leek me meer een wildpaadje en geen echt wandelpad. Ik dacht dus dat Ace wat wildgeur in zijn neus gekregen had en daar achteraan was gegaan. Ik haalde hem daarom terug naar het brede pad en liet hem opnieuw het spoor uitwerken. Hij bleef echter bij zijn besluit, hij wilde persé het kleine paadje in. Dus maar weer even via de porto gecheckt en inderdaad Ace had alweer gelijk! Na wat gekronkel door het bos kwamen we uiteindelijk inderdaad bij Cor uit.

Ja, en dan ben ik dus apetrots op mijn ventje. Zo jong nog en zo zeker in het uitwerken van het spoor. Zelfs als zijn eigenwijze bazin denkt het beter te weten, laat hij zich niet van de wijs brengen. Ace heeft vanwege zijn vreemd gevormde hoofd wel de bijnaam Neus. Dat maakt het gezegde dat men bij speuren gebruikt nog toepasselijker: The nose knows!

Brutale toeschouwers

2009-05-12T08:11:00.005+02:00

Gisteren was ik, voorafgaand aan het lesgeven, even met Kalish aan het trainen. Ze gaat 6 juni VZH examen doen, maar de oefeningen zitten er eigenlijk nog niet helemaal in. De blijf is natuurlijk de laatste tijd een ramp, maar ook het volgen met zit snapt ze nog steeds niet goed, ze gaat steeds af. Gisteren ging het wel beter. Ook de blijf ging erg goed, maar ze was dan ook alleen op het veld.
Ik was aan het trainen op het bijveld, omdat Kalish loops is en ik het de rest van de honden niet te moeilijk wilde maken. Terwijl ik bezig was, zag ik op het andere veld ineens een vos. Hij zat uitgebreid te poepen, midden op het veld. De vos zag mij ook, maakte zijn klusje af en bleef rustig naar me staan kijken met een blik van "ga jij het eerste op de loop of moet ik gaan?". Hij bleef een hele tijd kijken voordat hij uiteindelijk besloot om er dan maar vandoor te gaan.

Het laatste uur waren er weinig cursisten. Omdat ik Sicco ook bij me had, maar daar vooraf niet aan toe gekomen was, besloot ik met hem mee te doen. Dit weekend heb ik hem immers ingeschreven voor de wedstrijd in Deurne. Nadat hij ruim 1,5 jaar niks gedaan had, bleek hij de oefeningen nog verbazingwekkend goed te beheersen. Nu ik echter weer sinds een maand regelmatig met hem train merk ik wel dat hij zijn ritme kwijt is. Hij is fysiek snel moe, maar ook geestelijk heeft hij er moeite mee. Hij wil supergraag, maar kan nog niet goed zijn concentratie behouden. Daardoor vergeet hij hoe het ook alweer ging, gaat fouten maken en wordt daar vervolgens onzeker van. Ook is hij zo mega-blij dat hij wat mag doen, dat hij erg wild en blafferig is en fors kauwt op apporteerblok en sorteerhoutje. Er moet dus getraind worden om hem weer in het ritme te krijgen.
Toen we met de blijf-oefeningen bezig waren zagen we de honden ineens verstrakken en intens naar het eind van het veld staren. Om te zien wat daar was, draaiden we ons om. Tot onze verbazing liep er alweer een vos! Wat een brutaliteit! Met 4 herdershonden op het veld en dan doodleuk over het veld kuieren. Compliment trouwens voor de honden, die alle vier bleven liggen!

Luier (2)

2009-05-10T16:42:00.003+02:00

Tja, experiment mislukt? Of toch niet?
Jelle heeft dus al vrij snel "in zijn broek geplast". Komt dat omdat het T-shirt te los zat, zodat hij het niet voelde? Of snapt hij het concept gewoon niet? Wie weet. Een voordeel was in ieder geval dat de luier het meeste opgevangen had en er maar heel weinig op de grond lag (en dus niet tegen de stoel). Het blijft dus wel schoner en in die zin werkt het experiment. Maar het is wel sneu om hem met een natte broek te laten lopen. Nadat het geval uit de wasmachine kwam heeft hij hem ook nog niet weer aan gehad. Ik ga hem denk ik eerst wat strakker maken.

Luier

2009-05-07T11:32:00.007+02:00

Kalish is al een week loops. Tot nu tot kan het hele spul nog samen, maar nu begint het kritiek te worden. Dat is ook te merken aan Jelle. Die heeft dan de zeer hinderlijke en vieze gewoonte om in huis te gaan plassen. Deuren, muren en stoelen worden dan gemarkeerd. Het heeft al eens een kussen gekost, dat niet meer schoon te krijgen was. Kwaad worden heeft geen zin, het is het instinct van het beestje. Daarbij is hij wel zo slim om het niet te doen als ik in zicht ben...

Tja wat doe je er dan dus aan? Vandaag heb ik iets bedacht, waarvan ik niet weet of het gaat helpen. Maar het is diervriendelijk en het kost bijna niks, dus is het te proberen. Ik heb een oud T-shirt opgeofferd en er een "broek" of "luier" van gemaakt. Het idee is: hij zal toch niet in zijn eigen broek plassen? De tijd zal het leren.

Ziekenboeg

2009-05-02T22:31:00.004+02:00

Het is een beetje een ziekenboeg in onze roedel:

Jelle is al een tijdje geblesseerd, hij blijkt wat ruggenwervels verschoven te hebben en wat pezen verrekt in zijn linker-achterpoot. Dat gaat wel beter, maar die rug is nog niet helemaal goed. Maandag heb ik weer een afspraak met de dierenarts. Ik hoop dat het daarna echt beter gaat, want ik vindt Jelle de laatste tijd (nu hij niet traint) ineens een stuk ouder geworden. Hij wordt natuurljk dit jaar 10, maar dat is voor een Belg nog niet echt oud. Hopenlijk leeft hij weer wat op als hij weer mag trainen.

Vorige week vrijdag liep Auke ineens op drie poten. Hij wilde de vierde poot (linksachter) absoluut niet gebruiken, dus naar de dierenarts. Die dacht dat zijn kniebanden (af)gescheurd waren. SCHRIK !!! Nou, uiteindelijk viel het mee, na twee dagen liep hij er weer normaal op en nu zie je bijna niks meer. Maar hij moest dus wel een beetje rustig gehouden worden en wat mij betreft nog steeds.

En vervolgens liep Ace afgelopen donderdag ineens mank (linksvoor). Het ziet er niet zo erg uit als bij Auke, maar toch is het iets om op te letten. Hij loopt weer vrij normaal, maar als hij teveel beweegt loopt hij weer wat te hinken. Dus maar even aan het roltouw uit.

Kalish is eindelijk loops geworden. Dat is geen ziekte, maar ze is er toch wel door van slag. De afgelopen dagen heeft ze al een aantal keren in huis gepoept en ze ligt een beetje als een dood vogeltje op de bank. Nou ja, dat zal ook wel weer goed komen.

En dan Sicco. Enkele weken terug werd tijdens de entingen een hartritme-stoornis geconstateerd. De vervolgafspraak, met ECG en echo leverde op dat er inderdaad iets niet helemaal goed gaat met zijn hartritme. Om de zoveel slagen komt er steeds een extreem grote slag. Ook de gewone slagen hebben iets te hoge pieken. Zijn hart is niet vergroot of verslapt en de afwijkingen ware net niet ernstig genoeg om tot medicatie over te gaan. Over enkele maanden wordt nog een keer bekeken hoe hij ervoor staat.
De extreem grote slagen heeft Sicco meer als hij zich inspant. Hoewel de dierenarts dacht van niet, zou dat volgens mij kunnen betekenen dat hij tijdens flinke inspanning "in de strijd kan blijven". Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar de laatste tijd blijkt Sicco steeds meer moeite te krijgen met het niks doen. De puppen zijn inmiddels pubers en Sicco voelt de bedreiging van zijn positie als roedelleider. Doordat hij bijna niet mee mag, voelt hij zich achtergesteld en begint zich dus af te reageren op de boys. Recent ben ik weer wat met hem met G&G3-training begonnen en hij leeft er helemaal van op. Voor zijn hart is dat misschien niet goed, maar voor zijn gemoedstoestand wel. Tja, en dan heb ik liever een hond die blij is dan een hond die oud wordt. Maar liefst natuurlijk allebei.

Borden weg...

2009-04-19T20:48:00.008+02:00

Onlangs schreef ik dat er ineens overal borden staan "Honden aan de lijn". Nu zijn die borden op bepaalde plaatsen ineens weer verdwenen. Het betreft de fietspaden, waarlangs een bomensingel loopt.

Deze fietspaden lopen door het landschap, er liggen geen boerderijen aan en er loopt geen weg langs. Fietsers rijden er bijna niet, in de zomer af en toe een, maar 's winters kom je die slechts bij hoge uitzondring tegen. Ideale plekjes dus om de honden uit te laten. Waar deze paden de weg kruisen stonden dus ook borden "honden aan de lijn". Dat vonden wij ook al heel vreemd. Je bent daar niemand tot last, er zit geen groot wild en de watervogels zijn nauwelijks onder de indruk van de honden.

Maar goed, langs die fietspaden waren de borden dus ineens weg. Wij dachten nog dat Staatsbosbeheer wellicht een foutje gemaakt had met die borden en ze dus weer weggehaald had. Bij de bosjes staan ze immers nog wel, maar alleen bij de fietspaden niet meer. Wellicht was het dus nooit de bedoeling geweest om die borden bij de fietspaden te plaatsen?

Nou, het is dus geen foutje van Staatsbosbeheer! Gisteren liep ik op een van de fietspaden toen ik de verdwenen borden ontdekte. Ze stonden parmantig in het water. Ze waren overduidelijk van de brug in de vaart gegooid. Geen actie die bij Staatsbosbeheer past.
Blijkbaar zijn er meer mensen die vinden dat die borden bij de fietspaden grote onzin zijn. Ik ben tegen vernielingen, maar hier moest ik toch even stiekem om lachen...

Sicco

2009-04-17T11:44:00.003+02:00

Op donderdag train ik met Kalish en Ace G&G. Voorafgaand daaraan doe ik met Sicco nog wel eens een zoekspelletje, waarbij hij voorwerpjes op het veld moet zoeken en terugbrengen. Hij is dan altijd erg druk en erg enthousiast dat hij wat mag doen. Sinds zijn blessure wordt er immers bijna niet meer met hem getraind. Dat is voor een hond die in zijn kop nog zo graag wil erg sneu.

Gisteren had ik hem weer laten zoeken, maar de energie kwam zijn oren nog steeds uit enhij had niet echt de kop naar het zoeken staan. De hele dag was hij al erg grommerig naar de andere reuen. Hij kan duidelijk zijn ei niet echt kwijt.

Omdat hij duidelijk goed te pas was, liet ik hem voor de aardigheid wat G&G3-oefeningen doen. Hij is op dat niveau weliswaar gediplomeerd, maar hij heeft het al tijden niet meer gedaan. Nou, dat was niet te zien! Hij ging als een speer! Pion-vak prima, richting-apport perfect, posities om het vak foutloos, afstoppen iets door, maar toch erg goed, afstandappel iets verschoven, maar verder foutloos. Tjé wat is die hond goed, zeg!! Wat een kanjer!

Ja, en dan ga je nadenken... Hij had nu eigenlijk nauwelijks last van zijn knieën. Ik ben een jaar geleden gestopt met de wedstrijden, omdat hij niet goed kon zitten. Dat nekt je bij alle oefeningen, dus dat was einde verhaal. Maar nu ging het eigenlijk erg goed... Toch nog maar een paar keer trainen. Als hij nou blijkbaar zodanig hersteld is, dat hij wel goed kan zitten, zou hij wellicht terug de training en de wedstrijden in kunnen... Wat zou hij dat leuk vinden! En ik ook!

The A-team

2009-04-14T21:42:00.008+02:00

"The A-team", die naam heeft Sylvia gegeven aan Auke en Ace. Het klopt wel aardig! Beide namen met een A en ze vormen een heus team. Niet alleen kunnen ze heerlijk samen aan het rommelen gaan, maar ook kunnen ze samen "ten strijden trekken". Zo kunnen ze het Kalish aardig lastig maken, maar ook Dasha is regelmatig de klos. Die blijft met enige moeite wel overeind. Kalish wordt echter regelmatig tegen de vlakte gewerkt. Dan stormen die twee lompe Harries op haar af en lopen haar pardoes onder de voet. Auke is er al een paar keer zo lomp bovenop gesprongen, dat Kalish het uitpiepte. Ace hanteert meestal de storm-ram-tactiek, maar ook die komt hard aan. Fysiek kan ze daar gewoon niet tegen op. Eentje gaat nog wel, maar twee niet. En als ze dan ligt, dan staan ze van twee kanten heerlijk in haar te happen. Ze vindt dat duidelijk niet leuk, maar is domweg te klein en te lief om er iets tegen doen. Doorgaans laten we de honden zoveel mogelijk de dingen zelf onderling regelen, maar dit gaat echt te ver. We laten het daarom niet toe en proberen haar zo snel mogelijk te bevrijden. Ondertussen weet ze dat we haar in bescherming nemen, dus als ze "the A-team" ziet aankomen - en dan zie je echt van ver al dat ze snode plannen hebben - komt ze als het even kan zo hard mogelijk naar ons toe en springt dan het liefst in onze armen. Ik hou haar dan tegen me aan en hou een arm beschermend om haar heen. Dan jaag ik dat tuig weg en dan keert de rust weer terug.

Het is niet dat ze de boys niet leuk vindt. In tegendeel, ze speelt er graag mee. Maar als ze samen zijn jutten ze elkaar op en weten geen maat te houden. En dan maken ze het dus echt te gek.

The A-team... Zowel qua uiterlijk als qua karakter zo verschillend als dag en nacht. En toch kunnen ze prima met elkaar overweg en vormen ze een leuk span, een echt team. Natuurlijk hebben ze wel eens ruzie en dan gaat het er fel aan toe. Maar doorgaans is de rangorde tussen hen glashelder en weten ze precies wat ze aan elkaar hebben en hoever ze bij elkaar kunnen gaan. En gaat er een te ver, dan wordt de ander nijdig en weet het dan goed duidelijk te maken dat dát de afspraken niet waren. En dat gaat twee kanten op, dus Auke corrigeert Ace en Ace corrigeert Auke.

Hou nooit twee puppen aan, dat is altijd het advies... Maar dan zou je nooit zo'n A-team hebben. En dat zou toch een ernstig gemis zijn!

De strijd tegen tand-aanslag

2009-04-09T23:08:00.005+02:00

Mijn eerste twee Groenendelers hadden bij het ouder worden wat aanslag op de tanden. Dat werd als normaal beschouwd. De huidige generatie heeft er ook last van, maar het lijkt steeds vroeger te beginnen. Bij Jelle haal ik er regelmatig de krabber langs en ook Sicco en Dasha ondergaan deze behandeling met enige regelmaat. Toch lijkt de tandsteen er steeds sneller op te komen. Ook Kalish had met haar 1,5 jaar al verontrustend veel aanslag. Toen zelfs de twee boys al duidelijk tandsteen hadden, vond ik het toch echt te gek worden. Die zijn pas 10 maanden! Zo vroeg heb ik dat nog nooit gezien bij een van de honden. Ander voer? Ik heb al jaren ProPlan, dus dan zouden ze de samenstelling gewijzigd moeten hebben. Het enige wat ik kan verzinnen is, dat we tegenwoordig bijna standaard met Rodiworst trainen, terwijl we vroeger vaak brokjes of Frolic gebruikten.

Maar dan nog, dat kan zo niet door gaan. De dierenarts adviseert tandenpoetsen. Dat heb ik ook wel gedaan, maar om nu 6 honden elke dag te poetsen... dat ga ik niet redden, dat sloft er toch bij in. Beetje kansloze actie dus.
Nu hoor je wel dat honden die Barfen geen last hebben van aanslag. Vooral als ze botten krijgen houden ze de tanden ermee schoon. Er werd aangeraden om met kip te beginnen. Honden die het niet gewend zijn hebben hier de minste problemen mee. Vorige week hebben de vriendjes daarom allemaal een kippenbout gekregen. Nou, dat vonden ze geweldig! Het ging er vlot in en ze hielden niks over. Jelle had hem als eerste op. Daarna Sicco, Ace, Auke en Kalish. Dasha deed er wat langer over, maar ook bij haar ging het er in één keer in.

Natuurlijk kun je van zo'n kippenboutje niet verwachtend dat de meute weer een stralend gebit heeft, er zal enige herhaling moeten optreden. Afgelopen week konden we aan verse runderbotten komen. Ook dat was feest! Het hele stel in de buitenren, want die botten-troep moet ik niet in huis. Daar kregen ze elk een flink stuk. Kalish dook er meteen mee weg in een mand achterin de ren. Dasha wil echt niet in de ren en die kreeg dus een stukje bot op het erf.

En dan is natuurlijk de vraag: doet het al iets op de tanden? Ja, vooral bij Kalish. Die heeft weer een prachtig schoon gebitje. Zij is ook degene die het meest heeft zitten knagen en zelfs witte ontlasting had. De rest is minder fanatiek en dar is dus ook minder te zien aan de tanden. Toch heb ik het idee dat er verbetering is bij allemaal. Dit lijkt dus echt wel de weg om de tandjes weer mooi te krijgen!

Honden aan de lijn

2009-04-02T15:19:00.006+02:00

Het moet niet gekker worden...
Vandaag staan er ineens op ALLE plekken waar wij de honden uitlaten bordjes: vrije toegang voor wandelaars, honden aan de riem. Het zijn allemaal stukken van Staatsbosbeheer, waar voorheen niets stond. Dagelijks komen er diverse "vaste klanten" met hun honden. Allemaal zoeken ze de rust en ruimte om de honden lekker los te laten lopen.

En nu zou dat ineens niet meer mogen! Waarom zou dat zijn? Wild? Er zit veel wild, dat is waar. Ik denk zelfs dat het de laatste jaren flink is toegenomen. Dus als je het dan over verstoring van wild hebt, is dat geen argument, dan zou het afgenomen moeten zijn. Ik denk eigenlijk dat het weer gewoon de bureaucratie is: er moeten weer eens regeltjes toegepast worden en honden zijn altijd de boosdoener van alles. Dus zetten ze er weer een verbodsbord neer.
Ik geloof niet dat ik me eraan ga houden...

In overtreding... dit zou dus niet meer mogen

Bullepezen

2009-03-25T10:14:00.000+01:00

Hoe snel kan een hond leren? Heel snel! We weten dat honden uit één enkel incident conclusies kunnen trekken. Eén keer de deur open krijgen kan genoeg zijn om een notoire deur-opener te worden. Ook kan één slechte ervaring zich in de hersenen van een hond vastzetten en leiden tot een fobie.

Ace heeft ook zoiets en wel met bullepezen. In een split second had hij er ineens een heel sterke associatie mee...

Het incident gebeurde op een van de hondenshows, toen Ace nog een kleine pup was. Kalish werd op die show uitgebracht en Ace en Auke waren mee. Ze waren nog te klein om een hele dag alleen thuis te blijven en bovendien was dat een goede socialisatie-kans. Dus tussen het showen en shoppen door liepen André en ik met de puppen rond. Een voor een, zodat ze zelf de wereld leren verkennen en niet teveel afhankelijk van elkaar zijn.
Ace vond het allemaal prachtig en liep opgetogen overal op af. Staartje in een hoge kwispel, hij had de tijd van zijn leven. Vooral de standjes met kluiven en koekjes zijn dan natuurlijk geweldig interessant. Zo ontdekte hij een grote ton, gevuld met bullepezen. Hij ging erop af en snuffelde eraan. Op exact dat moment stond André op een putdeksel, die met een scherpe klik omklapte. Ace schrok zich rot en deinsde terug. Hij had duidelijk het idee dat die klik bij die bullepezen hoorde, want hij durfde er niet meer naar toe. Enigszins onder de indruk vervolgde hij zijn verkenning over de show. Bij een ander standje stonden ook bullepezen en we leidden hem er expres naar toe. Zodra zijn neus echter de geur van de bullepezen opving, schoot hij achteruit. Met koekjes en geduld wisten we hem in de buurt te krijgen, maar hij had duidelijk een afkeer gekregen van die dingen.

Een maandje later waren we weer op een show en liepen er weer met de pupsels rond. En weer gebeurde het. Zodra Ace de geur van bullepezen in de neus kreeg, deinsde hij terug. Oei, het zat blijkbaar toch wel diep. We besloten een zakje met korte stukjes bullepees te kopen en dit thuis aan de honden te voeren. Dat bleek geen probleem en ook Ace smikkelde de lekkernij met veel enthousiasme op. We zagen geen enkele terughoudendheid, hij pakte het direct aan en ging er direct op knabbelen.

Helaas bleek een show later dat dit niet het gewenste effect had, want Ace bleek nog steeds een sterke associatie te hebben met bullepezen die op een show liggen...

Begin deze maand waren we op de show in Leiden. Ace is ondertussen een grote jongen van 10 maanden. We liepen weer met hem rond en waren eigenlijk niet meer zo mee bezig met zijn bullepees-fobie. We hadden een tijdje niet geshowd en dus ook geen bullepezen meer gezien. Toen we langs een standje kwamen met bullepezen deinsde hij toch weer geschrokken terug. Het zit dus echt helemaal vast in zijn geest: bullepezen zijn foute boel.
Het is toch ongelofelijk hoe zo'n klein incidentje een impact kan hebben op zo'n dier!

Ace

2009-03-20T21:46:00.006+01:00

Ace is een vrolijke flierefluiter, die lang niet altijd even gehoorzaam is. Dat moet hij natuurlijk wel worden, maar het is een ventje dat daarvoor wat tijd nodig heeft. Als ik hem nu teveel zou "afknijpen" dan zou er niks van hem overblijven. Ach, en die fratsen zijn af en toe lastig, maar vaak toch wel grappig.

Natuurlijk ben ik met Ace druk in training. Vooraf had ik gedacht dat een probleem bij hem zijn concentratie zou zijn. Hij vindt alles leuk en is dus snel afgeleid. Toch vind ik het uiteindelijk erg meevallen. Het is wat afhankelijk van de oefening/training die hij doet, maar doorgaans kan hij er toch best de kop bij houden. En als dat niet zo is, komt het in een van de volgende trainingen wel.

Een van de dingen waar hij heel erg goed zijn aandacht bij kan houden is speuren. Dat kan hij erg goed en hij kan er verbazingwekkend goed zijn concentratie behouden. Echt een talentje. Vandaag heb ik met hem weer in Heemskerk gespeurd en hij was weer top! Dan zie je hem door het bos sjezen en de juiste paden kiezen. Wat kan ik dan genieten als ik hem op een driesprong geconcentreerd zie stilstaan en dan resoluut de juiste richting zie kiezen. Heerlijk!

De gehoorzaamheidstraining gaat ook goed, maar daarbij is het erg rustig op het veld. Waar Ace meer moeite mee heeft/had is de Rally-O. Dat wordt tegelijk met de Agility gegeven en hoewel we er een net tussen spannen, krijgen de honden natuurlijk die actie wel mee. De eerste keer waren eigenlijk alle honden erg rumoerig en onrustig. Ace was ook zeer opgewonden, stuiterde alle kanten uit en het kostte me toen best enige moeite om hem in het gareel te krijgen. Dat lukte uiteindelijk wel, maar hij presteerde toch onder zijn kunnen. De tweede les ging het echter al beter en afgelopen woensdag, de derde les, ging het eigenlijk heel goed. De andere honden zijn ook wat rustiger geworden en Ace heeft wat minder aandacht nodig voor het gebeuren om hem heen. Dat is niet meer zo nieuw. Afgelopen woensdag was hij er goed bij, deed keurig zijn oefeningetjes en had de kop er goed bij. Gaandeweg de les zag je wel dat hij wat vermoeid werd, maar hij bleef zijn best doen.

Thuis zijn we met beide broertjes bezig met puppy-agility. Alles staat laag en het doel is dat ze leren om de route te volgen zoals wij dat willen, niet zoals ze zelf leuk vinden. Daarbij oefenen we ook de raakvlakken. Daarbij gebruiken we de touch en dan moeten ze op het raakvlak stilstaan en krijgen daar wat lekkers. Auke is beter in de agility en volgt al veel beter zijn baas. Ook richt hij zich meer op de toestellen. Afgelopen donderdag was ik met Ace weer eens een rondje aan het lopen en toen viel me op dat hij al veel minder het fuifnummer is en echt zijn best deed om mijn route te volgen. De raakvlakjes gingen erg goed en hij pakte ook al veel beter de toestellen.

Al met al ben ik dus dik tevreden. Het gaat helemaal goed komen met mijn ventje!

Piep-fase

2009-03-13T22:34:00.005+01:00

Nou, we zitten in de "piep-fase" van Dasha's loopsheid. Tot en met dag 8 kunnen we de meute doorgaans samen houden, maar dan slaat Dasha om, gaat de reuen uitdagen en dan moeten ze toch echt gescheiden worden. Dan slaat Sicco ook als een blad aan de boom om en wordt onrustig en pieperig. Vandaar de "piep-fase". De reuen zitten dan op de gang en de teven in de huiskamer of, als we gaan slapen, bij ons op de slaapkamer.

Vanmorgen kwam Ineke, onze hulp. Als je aan het poetsen en opruimen bent, is het erg lastig om die deuren steeds dicht te houden, dus mochten de reuen buiten in de ren. Nou, dat was me een orkest! Vooral Sicco ging tekeer met veel geblaf, gejank en ander kabaal. De rest deed dapper mee. Ergens verderop ging een buurhond antwoorden, dus toen werd het een soort duet: onze honden, dan die andere hond weer, dan onze honden weer.

Hoewel de twee broers al aardig volwassen beginnen te worden, blijken ze nog geen partij voor een loopse teef. Ace doet wel zijn best en is erg geïnteresseerd, maar Dasha vindt hem blijkbaar geen partij en als ze hem dan een keer afsnauwt, gelooft hij het verder wel. Auke snuft een keer aan zijn moeder en loopt dan door. Geen interesse.

Tot nu toe zijn de reuen, ook de volwassen reuen, opvallend tolerant naar elkaar. Ze liggen rustig bij elkaar in de gang en er is eigenlijk niet meer gedoe/ruzie dan anders. Laten we hopen dat dit zo blijft, want Kalish begint ook richting loopsheid te komen...

Reunie A-nest

2009-03-09T10:57:00.008+01:00

Gisteren was de reünie van ons A-nest. Ons eerste nestje en dus was het spannend hoe het zou verlopen. Vooraf weet je niet hoeveel mensen er zullen komen. Stel dat er van de 5 verkochte puppies maar 3 op komen dagen, dan is het wel een kale boel. We hielden de reünie daarom samen met twee nesten van kennel "Of Dark Brightness".

De weergoden waren ons wonderwel gezind. 's Morgens regende het, 's avonds regende het, maar 's middags was het niet alleen droog, maar zelfs ook zonnig. Vooraf hadden we wat agilitytoestellen op puppyhoogte neegezet met het idee om daar nog wat instructie bij te geven. Dat laatste kwam er niet van, want op zo'n dag ben je eigenlijk de hele tijd druk. Op 1 zusje na was iedereen er, ook de vader en de fokker van de vader. Met iedereen praat je wat en alle hondjes worden natuurlijk uitgebreid bekeken. Ze hadden allemaal een mooi compleet schaargebitje en de reuen hadden allemal ballen. Er waren een paar puppen die zoiets hadden van "waar ben ik in hemelsnaam in beland?", maar het merendeel nam het ervan. Ze konden op het omheinde terrein heerlijk los rennen en stoeien. André was druk met foto's maken en het kostte ook best de nodige tijd om alle honden fatsoenlijk op de foto te krijgen.

Qua uiterlijk waren niet alle puppen even goed gelukt, maar deels komt dat ook doordat ze nog moeten uitgroeien. Sommige waren de lucht in geschoten en waren dus heel slungelig. Auke was veruit de grootste en van de reuen ook de mooiste. Het enige aanwezige teefje was van het nest de mooiste.

Qua gedrag vielen de honden zeker niet tegen. Ze waren niet allemaal supervrij, dat is eigenlijk alleen Ace. Maar er zaten geen echte angsthazen bij, je kon ze allemaal betasten. Eigenlijk dus allemaal een verbetering op de moeder, die op die leeftijd heel moeilijk te betasten was.

Dasha was trouwens loops en mocht alleen voor de foto even op komen draven. Ze was opvallend makkelijk en vriendelijk tegen andere honden. Ook zij wordt wat stabieler met het vorderen van de leeftijd.

En toen was het alweer tijd en ging iedereen weer naar huis. Al met al was het een lekker ongedwongen, gezellig samenzijn. Wij waren zeer tevreden en volgens mij de mensen ook.

Dasha is loops

2009-03-04T10:34:00.003+01:00

Het zat er al een paar dagen aan te komen, want de reuen hadden al veel belangstelling voor haar, maar nu is Dasha dan toch echt loops. Geen verrassing, want ze is erg regelmatig. Maar dit keer is de eerste keer dat we "het feest" krijgen met 4 reuen. De vorige keer waren de broertjes nog te jong, die hadden niet door wat er aan de hand was. Maar nu snuffelen ze net zo geïnteresseerd met de volwassen reuen mee.

Doorgaans zijn de volwassen reuen wat geprikkelder als er een teef loops is. Tot dag 8 kunnen we de meute bij elkaar houden. Daarna slaat Dasha als een blad aan de boom om en op dag 9 is ze ook meteen op haar hoogtepunt. Dat is dan goed te merken aan Sicco. Die eet bijna niet meer tot dag 13 en hij is flink pieperig. Dan moeten we ook "de bokken en de schapen" gescheiden houden. Op dag 16 is het leed weer geleden en kan het spul weer bij elkaar.

Zo ging het altijd. Maar hoe gaat het nu verlopen met 4 reuen? We zullen het zien! En... Kalish lijkt ook richting loopsheid te gaan, dus dan hebben we dubbel feest...

Rally-O

2009-02-26T21:48:00.005+01:00

Gisteren heb ik de eerste les Rally-O gehad met Ace. Rally-O, ofwel Rally-Obedience, is een uit Amerika overgewaaide vrij nieuwe sport. Het wordt wel een combinatie genoemd van G&G en agility, omdat het gehoorzaamheidsoefeningetjes zijn in een parcoursvorm. Verschil met de G&G is dat je wel mag praten en je hond mag aanmoedigen. Het is dus wat vrijer en vrolijker. Bij Speed (onze hondenschool) wordt dit nu gegeven en ik wilde metAce wel meedoen. Enerzijds om het zelf een beetje te leren kennen, anderzijds omdat het me leuk leek om zo met Ace nog wat aan de gehoorzaamheidstraining te doen.

De Rally-O wordt gegeven op hetzelfde moment dat er ook agility is. Om te voorkomen dat dit elkaar stoort, zetten we een lang net uit, zodat het Rally-O deel afgescheiden is van de rest. Ondanks dat had ik wel het idee dat Ace erg afgeleid zou zijn. Maar dat is dan meteen een kans om hem te leren ook te gehoorzamen als er veel rondom hem gebeurt. Thuis en bij het appèl van de IPO-training heb ik al gemerkt dat hij er na een paar keer aan went en dan best goed aanspreekbaar is. Dus ach, geef hem een paar lesjes en dan moet het kunnen.

De les werd begonnen met een klein parcoursje om de cursisten te laten ervaren wat Rally-O eigenlijk is. Ace was slecht aanspreekbaar en erg opgewonden, enerzijds van de agility, maar anderzijds en vooral van het nieuwe groepje, dat ook redelijk opgefokt was (althans in het begin). Het groepje was gelukkig niet zo groot (5 combinaties). Hierna gingen we steeds wat korte oefeningetjes doen en kregen we elk onze eigen opdrachten te doen. Daar ging het al wat beter en kreeg ik weer contact met mijn ventje.
Uiteindelijk was ik voor een eerste keer eigenlijk best tevreden. Natuurlijk kan Ace meer dan hij liet zien, maar ik had eigenlijk minder verwacht. Ik weet dat hij na een paar lesjes vanzelf beter gaat opletten, dus het wordt vast nog wel wat. De training zelf had ik me nog weinig van kunnen voorstellen en ik wist ook niet wat ik kon verwachten: zou het leuk zijn of zou het juist saai zijn? Ik vond het leuk, althans, met een beginnende hond zoals Ace kon ik lekker bezig zijn. Dus voor mij geslaagd. En aan de kwispelstaart van Ace te zien had hij het ook naar zijn zin.

Door naar de B1

2009-02-22T10:58:00.005+01:00

Gisteren heeft André met Kalish een agility-wedstrijd gelopen. Het was pas haar tweede wedstrijd, omdat ze nog erg jong is en pas vanaf 22 januari de vereiste minimum leeftijd heeft om wedstrijden te mogen lopen.
De eerste wedstrijd was op 24 januari (toen ze dus net 2 dagen gerechtigd voor wedstrijden was). Het was in een binnenhal, waar ze ook al een keer voor een workshop geweest was. Ze haalde er meteen prijsjes en haar eerste Utje (op de jumping).
Gisteren was dus de tweede wedstrijd. Een manegewedstrijd, wat weer even iets anders is dan een buitenwedstrijd. Het was druk met veel gekef (wat binnen aardig galmt en versterkt wordt). Niet echt de makkelijkste omstandigheden. Kalish had er geen moeite mee en haalde een clear round en de 2e prijs op het vast parcours en een 4e prijs op de jumping, ook foutloos. Op beide onderdelen verdiende ze dus een Utje en daardoor is ze nu al door naar de B1. Razendsnel dus.

Natuurlijk is Kalish een goed hondje, maar met alleen een goed hondje red je het niet. Ik zie genoeg goede honden die niks presteren, omdat de bazen er weinig van bakken. André traint niet eens zoveel, maar hij doet het wel doelgericht en effectief. Dat zie je terug in het resultaat: een hond die, zeker voor haar leeftijd, zeer vast op de toestellen is en daardoor razendsnel naar de B1 verhuist. Goede hond, goede handler, dat is het succes-concept. Op beide ben ik supertrots!

Heemskerk

2009-02-20T20:20:00.002+01:00

Vandaag ben ik weer naar Heemskerk geweest om te speuren bij de SpeurInstructieSchool (SIS) van Cor Oldenburg. Van oorsprong speurde ik daar alleen met Dasha. Die heeft echter een vreemde dip doorgemaakt, waar ze maar moeilijk van herstelt. Ze speurt overal met veel enthousiasme, maar in Heemskerk blokkeert ze iedere keer. We kunnen er niet achter komen wat het is of is geweest. Het gaat wel beter, maar of ze daar ooit weer het niveau gaat halen dat ze had, is niet zeker. Het probleem voor mij is, dat ik graag een speurcertificaat bij de SIS wil halen met een van mijn honden, omdat dat een vereiste is om de vervolgcursus voor speurinstructeur te gaan doen (de basiscursus heb ik al gedaan en ik wil graag verder). Omdat ik Dasha niet wil belasten met de druk dat ze een certificaat "moet" halen (op dat soort momenten blokkeert ze trouwens op zeker), besloot ik om ook met Sicco te gaan speuren. Dasha een uurtje en hij een uurtje. Dat gaat super, hij vindt het prachtig en doet het erg goed. Helaas heeft hij vorig jaar de kruisband van zijn linker knie afgescheurd, nadat hij een jaar eerder die van zijn rechterknie had afgescheurd. Twee operaties verder gaat het wel goed met hem, maar hij is conditioneel nog niet de oude en mankt nog wat. Ik speur dus nu even niet langer dan een half uur. en dus heb ik een half uurtje over en dat mag Ace opvullen.

Vandag begon Sicco en hij deed het weer erg goed. Ik kon hem ook goed lezen, d.w.z. ik zag goed aan hem wanneer hij het spoor bijster was en wanneer hij even een overload had (dus teveel lucht, waardoor hij even niks meer ruikt).
Ace mocht daarna en met zijn 8,5 maand doet hij het verbazingwekkend goed. Hij kan zich goed concentreren en is zeer gemotiveerd. Ook bij hem kon ik het vrij goed inschatten wanneer hij goed en fout zat. Beide mannen was ik erg tevreden over.

Hierna had Dasha een uurtje tijd. Tja, wat zal ik zeggen. Ze ging slechter dan de vorige keer, wilde weer niet starten. Ze blijft dan staan en kijkt je aan. Het is alsof er ergens iets is dat haar tegen houdt. Toen ik rustig was gaan lopen, pakte ze het wel op. Maar ze was afgeleid door van alles en nog wat en had de kop er niet goed bij. Bij haar kan ik ook niet goed zien of ze nu goed of fout zit en ik denk dat ze dat vandaag ook slecht aangaf. We zaten op een gegeven moment totaal op het verkeerde pad. Cor suggereerde na afloop dat ze wellicht loops moet worden. Dat kan inderdaad in maart gaan gebeuren, dus de hormoontjes zouden meegespeeld kunnen hebben, want zo afgeleid heb ik haar nog niet eerder meegemaakt.

Tja, en nu zit ik met een probleem. Hoe moet ik dat in de toekomst doen als Sicco weer een uur gaat speuren? Dasha wil ik eigenlijk haar speur-uurtje niet afnemen, maar Ace heeft het echt in zich, daar wil ik ook mee door. Maar drie uur speuren is toch een beetje te begrotelijk... Maar als Dasha in Heemskerk aangeeft het niet aan te kunnen of het niet leuk te vinden... Dasha terug naar een half uurtje? En wat als Ace wat ouder is en ook naar een uur zou moeten gaan? Ik weet het nog niet... ik denk er nog even wat verder over na.

Start weblog

2009-02-17T22:31:00.007+01:00

Waarom een weblog? Op onze site zet ik de dingen die gerelateerd zijn aan wedstrijden, uitslagen etc. Maar de dagelijks dingen zet je er eigenlijk niet zo snel op. Dus lijkt een blog wel een aardige aanvulling.

Hoe vaak ga ik schrijven? Geen idee, de tijd zal het leren. De intentie is om hier regelmatig wat nieuws op te zetten. Regelmaat is 1x/week, maar misschien wordt het wel 1x/maand. We zullen zien.

Speuren

2009-02-15T23:46:00.004+01:00

De laatste tijd heb ik veel te weinig gespeurd met Dasha. Zo komt ze niet verder. Op zaterdag speur ik bij de club, maar dat zijn vaak kleine spoortjes. Gisteren ook nog maar eens een clubgenoot gevraagd of hij een verleidingsspoor erdoor wilde lopen. Dat wilde hij wel en een kwartier voordat Dasha het spoor uitwerkte liep hij er op twee punten doorheen. Toen het eigenlijke spoor (door een andere clubgenoot uitgelopen) een uur oud was, ben ik het met Dasha gaan uitlopen. Ze tekende op de eerste kruising met de verleiding, maar had snel door dat dat niet het goede spoor was. De tweede keer dat de verleiding het spoor kruiste heeft ze niet op gereageerd. Knappe meid.
Ace deed het ook erg goed. Zijn spoor bleef onbedoeld wat langer liggen, maar hij werkte het toch behoorlijk goed uit. Hij heeft echt het talent van zijn moeder geërfd!

Om de speurfrequentie wat op te voeren heb ik vandaag, in de regen, een flink spoor gelopen (ca. 1 km) en dat een uurtje later met Dasha uitgelopen. Dat ging goed. Er waren wat plekjes die ze moeilijk vond, bijvoorbeeld met veel rottende bladeren (geeft veel geur af) en met wat afgemaaid dor riet. Als ik vaker met haar ga speuren zal ze dat ook beter gaan doen. Over het algemeen was ik tevreden (en zij ook)
En ook voor Ace had ik een spoortje uitgelopen. Omdat hij er duidelijk talent voor heeft, wil ik met hem hier ook wat verder in komen. Hij deed het prima. Hij kan verbazend goed zijn concentratie behouden, speuren is echt zijn ding!